[1] Ехуданынъ гуналары демир алетнен язылды, юреклеринде ве къурбан ерининъ бойнузларында эльмаз уджлу тишнен оюлды.
[2] Юксек байырлардаки, гурь тереклер тюбюндеки Ашера путуна табынма диреклери ве къурбан ерлери акъкъында санки огъуллары деп къайгъыралар.
[3] Мемлекеттеки дагъымны, мал-мулькюнъни, бутюн байлыгъынъны чайпамагъа ёл ачаджагъым, мемлекетинъде ишлеген гуналарынъ ичюн, ибадет тёпеликлеринъни харап этеджегим.
[4] Озь къабаатынъа ола, санъа берген къысмет сенден алынаджакъ. Санъа белли олмагъан мемлекетте душманларынънынъ къулу оладжакъсынъ. Сиз ачувымны алевлендирдинъиз, о эбедий янаджакътыр.
[5] РАББИ бойле дей: – Адамгъа ишангъан, кишилернинъ кучюне инангъан, юреги РАББИден узакълашкъан адам лянетлидир.
[6] О, сахрадаки тикенли чалы киби оладжакъ, яхшылыкъ кельгенини корьмейджек, сыджакъ чёльде, тузлу ве адамсыз ерде ерлешеджек.
[7] РАББИге ишангъан, умютини РАББИге багълагъан адам бахтлыдыр!
[8] О, акъкъан сувлар янында сачылгъан, дерья янына тамыр аткъан терекке ошар, къара сыджакътан къоркъмаз. Япракълары ешиль, къургъакълыкъ заманда къасеветленмез, мейва бермекни токътамаз.
[9] Адамнынъ юреги эр шейден алдатыджы ве пек бозукъ; оны ким анълап олур?
[10] – Мен, РАББИ, юрекнинъ ичини корем, адамнынъ джаныны сынайым, эр адамгъа арекетлерине ве япкъан ишлерине коре акъларыны берем.
[11] Йымырталар устюнде отургъан, амма чипче чыкъармагъан кеклик киби, байлыгъыны акъсыз къазангъан адам да ойледир. Омюрининъ ортасында байлыгъыны джояджакъ, сонъунда ахмакъ олып чыкъар.
[12] Азизлигимизнинъ ери – эвель-эзельден юксельген шурет тахтыдыр.
[13] РАББИ, Сен – Исраильнинъ ишанчысынъ! Сени ташлап кеткенлер эписи масхара оладжакълар. Сени ред эткенлернинъ адлары куль устюнде языладжакъ; олар РАББИни, тири сувнынъ чокърагъыны быракътылар.
[14] Шифа бер манъа, РАББИ, о заман яхшы олурым! Къуртар мени, ве мен къуртулырым! Мен Сеннен макътанам!
[15] Олар манъа: «Къана, РАББИнинъ сёзю не ерде? Ерине кельсин, бакъайыкъ», – дейлер.
[16] Сенинъ чобанынъ олмагъа ашыкъмай эдим, беля кунюни де истемедим, Сен буны билесинъ. Агъзымдан чыкъкъан эр сёзюм юзюнъ огюндедир.
[17] Меним ичюн къоркъунчлы олма, беля кунюмде Сен – сакълангъан еримсинъ.
[18] Мени къувалагъанлар утансынлар, мен исе масхара олмам; олар титресинлер, мен исе титремейим; башларына беля кунюни тюшюр, оларны къатты джезанен джезала.
[19] РАББИ манъа бойле деди: – Ехуда падишаларынынъ кирип чыкъкъан къапуларына, Халкъ Къапусына ве Ерусалимнинъ эписи къапуларына бар да, анда тур.
[20] Халкъкъа айт: «Эй, Ехуданынъ падишалары, бутюн Ехуда ве Ерусалимде яшагъанлар, бу къапуларгъа киргенлернинъ эписи! РАББИнинъ сёзюни динъленъиз!
[21] РАББИ бойле айта: Джанларынъызны сакъламакъ ичюн, раатлыкъ куню юклер ташыманъыз, оларны Ерусалимнинъ къапуларындан кирсетменъиз,
[22] раатлыкъ куню эвлеринъизден де юклерни чыкъарманъыз, ич бир тюрлю иш этменъиз, баба-деделеринъизге буюргъаным киби, раатлыкъ куню сизге мукъаддес куню олсун.
[23] Деделеринъиз Мени не динъледи, не де къулакъ астылар. Оларнынъ энъселери къатты олды, Мени динълемедилер, огютлеримни де къабул этмедилер.
[24] Эгер сиз Мени динълесенъиз, – дей РАББИ, – раатлыкъ куню бу шеэрнинъ къапуларындан бир тюрлю юк ташымасанъыз, бир тюрлю иш этмесенъиз, эгер раатлыкъ кунюни мукъаддес куню сайсанъыз,
[25] о заман Давутнынъ тахтында отургъан падишаларнен башлыкълар бу шеэрнинъ къапуларындан киреджеклер. Арабаларында ве атларында юрген олар ве башлыкълар, Ехуда халкъы ве Ерусалимде яшагъанлар киреджеклер, ве бу шеэрде эбедиен адамлар яшайджакълар.
[26] Ехуда шеэрлеринден, Ерусалимнинъ чеврелеринден, Биньяминнинъ топрагъындан, тегиз Шефела еринден, дагълыкътан ве Негев еринден келеджеклер, РАББИнинъ Эвине бутюнлей якъыладжакъ къурбанларны ве башкъа къурбанларны, ашлыкъ бахшышларыны, къокъулы майларны ве шукюр бахшышларыны кетиреджеклер.
[27] Лякин Мени динълемесенъиз, раатлыкъ куню сизде мукъаддес куню олмаса ве бу куньде Ерусалимнинъ къапуларындан юк кирсетсенъиз, шеэр къапуларында атеш янаджакъ ве Ерусалимнинъ сарайларыны якъып, ёкъ этеджек ве ич сёнмейджек».