[1] چه اورْشَلیما آتکگێن لهتێن پَریسی و شَریَتئے زانۆگر ایسّائے کِرّا مُچّ بوت.
[2] دیستِش که ایسّائے لهتێن مرید گۆن نشُشتگێن، بزان گۆن سِلّ و ناپاکێن دستان وراکَ وارت.
[3] چیا که پَریسی و سجّهێن یَهودی، تانکه وتی پت و پیرُکی دینی رَهبندئے سرا دست مشۆدنت، وراکَ نئورنت.
[4] وهدے چه بازارا کاینت، تان شُشت و شۆد مکننت هچَّ نئورنت و دگه بازێن همے ڈئولێن دۆد و داب هست‌اَنت چُش که، تان وراکی دَرپ و هیرانان پێسرا مشۆدنت کارمرزَ نکننت.
[5] پمێشکا، پَریسی و شَریَتئے زانۆگران چه آییا جُست کرت: «چیا تئیی مرید پت و پیرُکی رهبندانی رَندگیریا نکننت و گۆن سِلّ و ناپاکێن دستان وراکَ ورنت؟»
[6] آییا گوَشت: «او دورو و دوپۆستێن مردمان! اِشئیا نبیا چه هُدائے نێمگا شمئے بارئوا شَرّ نبشتگ: اے مردم دپا منا سَتا دئینت، بله دلِش چه من باز دور اِنت.
[7] آ مُپتا منا پرستشَ کننت و مردمانی جۆڑێنتگێن راه و رَهبندان سۆجَ دئینت.
[8] شما هُدائے هُکم یله داتگ‌اَنت و مردمانی راه و رَهبند گپتگ‌اَنت.»
[9] رَندا گوَشتی: «شما په وتی دۆد و رهبندانی کار بندگا هُدائے هُکمانی یله دئیگئے شَرّێن راهے در گێتکگ.
[10] چیا که تئوراتئے تها موسّایا گوَشتگ: وتی پت و ماتا شرپ و اِزَّت بدئے. هرکَس که وتی پت و ماتا زا و دْوا بدنت، باید اِنت کُشگ ببیت.
[11] بله شما مردمان چُش سۆجَ دئیێت که یکّے وتی پت و ماتا کُمک مکنت و بگوَشیت: ‹پهِلّ کنێت، آ کُمک که من باید اِنت شمارا بداتێن، هُدائے راها کُربانیگ کرتگ.›
[12] شما آ مردما گۆن اے سر و سۆجا، چه وتی پت و ماتئے کُمک کنگا مَکَن و مَنَهَ کنێت.
[13] شما گۆن وتی دۆد و رهبندانی برجاه دارگا، هُدائے هبران ناکارَ کنێت و دگه بازێن همے ڈئولێن کارَ کنێت.»
[14] پدا آییا رُمبے مردم وتی کِرّا لۆٹت و گوَشتی: «شما منی هبران گۆش بدارێت و سرپد ببێت.
[15] چیزّے که مردمئے لاپا رئوت آییا سِلّ و ناپاکَ نکنت، بله چیزّے که چه دلا درَ کئیت، مردما ناپاکَ کنت.
[16] هرکَسا په اِشکنگا گۆش پِر، بِشکنت.»
[17] وهدے مردمی یله داتنت و لۆگا آتک، مریدان گوَشت: «مارا اے مِسالئے مکسَدا سرپد کن.»
[18] ایسّایا گوَشت: «شما همینکدر ناسرپد اێت؟ هچ وراکئے ورگ مردما سِلّ و ناپاکَ نکنت،
[19] چیا که دلا نرئوت، لاپا رئوت و چه رۆتان درَ کئیت.» گۆن اے مِسالا، آییا گیشّێنت که سجّهێن ورگی چیزّ، هِلار و پاک اَنت.
[20] پدا گێش کنانا گوَشتی: «آ چیزّ که مردما سِلّ و ناپاکَ کنت، چه آییئے دل و درونا چستَ بیت و آییا ناپاکَ کنت،
[21] چُش که بدێن پِگر و هئیال، بێننگی، دُزّی، هۆن و کۆش، زِنا،
[22] لالچ و تَمَه، بَدواهی، مَندْر، وئیلانکی، هَسَدّ، کُپر، تَکبّر و اَهمکی.
[23] اے سجّهێن بَدی، چه مردمئے درونا سرچمّگَ گرنت و مردما سِلّ و ناپاکَ کننت.»
[24] ایسّا چه اۆدا در آتک و سورئے سرڈگارا شت. اۆدا لۆگێا شت و نلۆٹتی که کَسے آییئے آیگا سَهیگ ببیت، بله وتا چێر داتی نکرت.
[25] جنێنے که آییئے کَسانێن جنکا جِنّے پِر اَت، وهدے ایسّائے آیگئے هالی اِشکت، هما دمانا آتک و آییئے پادان کپت.
[26] اے جنێن یونانیے اَت و سوریَهئے دَمگ پینیکیَها پێدا بوتگ‌اَت. آییا ایسّا مِنَّت و دَزبندی کرت که جِنّا چه جنکا در بکنت.
[27] ایسّایا گوَشت: «ائولا باید اِنت چُکّ ورگ بوَرنت و سێر بکننت، چیا که چه چُکّانی دستا نانئے پَچ گِرگ و کُچکانی دێما دئور دئیگ شَرّ نه‌اِنت.»
[28] جنێنا گوَشت: «او هُداوند! بله کُچک هم چُکّانی پَرزۆنَگئے سرارۆکێن نَگَنئے ٹُکّرانَ ورنت.»
[29] ایسّایا گوَشت: «تئو شَرّێن پَسّئوے دات، برئو، تئیی جنکئے جِنّ در آتکگ.»
[30] وهدے جنێن لۆگا پِر ترّت، دیستی که جنک تَهتئے سرا وپتگ و جِنّا یله داتگ.
[31] ایسّا، چه سورئے سرڈگارا پِر ترّت، سئیدونی گوازێنت، دێم په جَلیلئے مَزَن‌گوَرم و دِکاپولیسئے سرڈگارا آتک و رَست.
[32] مردمان یک کَرّێن مردے که زبانی هم لِلّ و چِچّ اَت، ایسّائے کِرّا آورت و دَزبندی‌اِش کرت که وتی دستا آییئے سرا پِر بمُشیت.
[33] ایسّایا آ مرد چه مردمانی مُچّیا یک کِرّے برت و لَنکُکی آییئے گۆشان مان کرتنت. رندا آییئے زبانئے سرا لِبزی پِر مُشت.
[34] آسمانئے نێمگا چارتی، آه و گینسارتے کَشّت و گوَشتی: «اِفَّتَه!» (بزان «پَچ بئے!»)
[35] هما دمانا، مردئے گۆش پَچ بوتنت، زبانی هم پَچ بوت و په شَرّی هبر کنگا لگِّت.
[36] ایسّایا، مردم باز کَڈّن کرتنت که گۆن هچکَسا اے بارئوا هچّ مگوَشنت، بله همینچُک که آییا په هبر نکنگا کَڈّن کرت، مردمان هبر همینکدر گێشتر تالان کرت.
[37] مردم باز هئیران اتنت و گۆن یکدومیا گوَشتِش: «اے چۆنێن اَجَبێن نێکێن کارَ کنت، کَرّانی گۆشان پَچَ کنت و لِلّانی زبانا هم بۆجیت.»