[1] وهدے اورْشَلیمئے نزّیکا، زئیتونئے کۆهئے دامُنا بئیت‌پاجی و بئیت‌اَنیائے مێتگان رَستنت، گڑا ایسّایا دو مرید رئوان دات و
[2] گوَشتی: «دێمی مێتگا برئوێت. اَنچش که اۆدا رَسێت، کُرّگێن هَرے گندێت که بستگ. آ کُرّگا اَنگت هچکَس سوار نبوتگ. آییا بۆجێت و اِدا بیارێت.
[3] اگن کَسێا جُست کرت که ‹شما چے کنگا اێت،› بگوَشێت که ‹واجها اے کُرّگ پکار اِنت و پدا زوتّ پِریَ تَرّێنیت.›»
[4] گڑا دوێن مرید شتنت و کُرّگے دیستِش که دَروازگئے دپا بستگ‌اَت. بۆتکِش.
[5] چه اۆدا اۆشتاتگێن مردمان لهتێنا جُست کرت: «شما چے کنگا اێت؟ په چے اے کُرّگا بۆجێت؟»
[6] اَنچش که ایسّایا سۆج داتگ‌اتنت، آیان هما داب گوَشت. گڑا، داتِش.
[7] کُرّگِش ایسّائے کِرّا آورت و وتی شال و چادرِش آییئے پُشتا اێر کرتنت و ایسّا سوار بوت.
[8] بازێنێا ایسّائے وشّ‌آتک کنگا، آییئے راهئے سرا وتی شال و چادر چێرگێجان کرتنت. دگه بازێنێا، چه مَچکدگ و ڈگاران درچکانی ٹال و تاک بُرِّت و راهئے سرا اێر کرت.
[9] ایسّائے پێش‌رُمب و پدرُمبێن مردم، کوکّار کنانا گوَشگا اتنت: «هوشیانا، مبارک بات هما که په هُداوندئے ناما کئیت!
[10] شُگر اِنت که مئے بُنپیرُک داوودئے بادشاهی پدا برجاه دارگَ بیت. هوشیانا، بُرزێن اَرشا!»
[11] گڑا ایسّا اورْشَلیما آتک و مزنێن پرستشگاها شت. اۆدا، آییا پرستشگاهئے چارێن کُنڈانی هر چیزّ چارت. بله بێوهد اَت، پمێشکا گۆن وتی دوازدهێن مریدان بئیت‌اَنیایا شت.
[12] دومی رۆچا، وهدے ایسّا و آییئے مرید چه بئیت‌اَنیایا در کپتنت، راها ایسّا شدیگ بوت.
[13] آییا چه دورا اِنجیرئے درچکے دیست که تاکی سبز و بَز اتنت. درچکئے نزّیکا شت تان بگندیت بارێن بَر اِنت یا نه. بله وهدے رَست، اَبێد چه تاکا دگه هچّی ندیست، چیا که اِنجیرئے بَرئے مۆسم نه‌اَت.
[14] گڑا گۆن درچکا گوَشتی: «چه اِد و رَند، هچکَس چه تئو بَرے مئوَرات.» اے هبر مریدان اِشکت.
[15] اَنچش که اورْشَلیما سر بوتنت، ایسّا مزنێن پرستشگاهئے پێشجاها شت و اۆدا سئوداگر و گْراکانی گلّێنگ و در کنگا گُلاێش بوت. زَرّ بدل کنۆکێن سَرّاپانی میزّ و بَرۆنکی چپّیگ کرتنت و کپۆت بها کنۆکانی کُرسی و تَهتگی دئور داتنت.
[16] مزنێن پرستشگاهئے پێشجاها، تاجرانا مالئے برگ و آرگی هم نه‌اِشت.
[17] مردمی تالیم داتنت و گوَشتی: «زانا، هُدائے کتابا نبیسگ نبوتگ: منی لۆگ سجّهێن کئومانی دْوا و پرستشئے جاگه ببیت، بله شما دُزّبازارے کرتگ.»
[18] وهدے مزنێن دینی پێشوا و شَریَتئے زانۆگران اے هبر اِشکت، آییئے کُشگئے جُهدِش کرت. بله تُرستِش، چیا که سجّهێن مردم چه ایسّائے تالیمان هئیران و ابکّه اتنت.
[19] بێگاه که بوت، ایسّا و آییئے مرید چه شهرا در کپتنت.
[20] دومی سُهبا، راها هما اِنجیرئے درچکِش دیست که نون چه بُنا هُشک بوتگ‌اَت.
[21] پِتْرُس، ایسّائے پێسریگێن هبرئے یات و تْرانَگا کپت و گوَشتی: «واجه! بچار، اے درچک که تئو بددْوایی کرت گیمّرتگ.»
[22] ایسّایا پَسّئو دات: «هُدائے سرا باور کنێت،
[23] شمارا راستێنَ گوَشان، اگن کَسێا سِتک و باور ببیت و اے کۆها بگوَشیت: ‹وتا چه اِدا چست کن و دریائے تها دئور بدئے› و وتی گوَشتگێن هبرئے سرا دلا شکّ مئیاریت و باور بکنت، آ وهدی په آییا اَنچشَ بیت.
[24] پمێشکا شمارا گوَشان، هرچے که وتی دْوایانی تها لۆٹێت، باور کنێت که شمارا رسِتگ و شمارا دئیگَ بیت.
[25] هروهدا که په دْوایا اۆشتێت، اگن شمارا گۆن یکّێا گِلَگے هست، وتی دْوائے تها آییا ببَکشێت تانکه شمئے آسمانی پت هم، شمئے گناه و مئیاران ببَکشیت.
[26] بله اگن شما مبکشێت، شمئے آسمانی پت هم شمئے گناه و مئیارانَ نبکشیت.»
[27] ایسّا و آییئے مرید، پدا اورْشَلیما آتکنت. اَنچش که ایسّا مزنێن پرستشگاهئے پێشجاها گام جنَگا اَت، مزنێن دینی پێشوا، شَریَتئے زانۆگر و کئومئے کماش آییئے کِرّا آتکنت.
[28] جُستِش کرت: «تئو گۆن کجام هَکّ و اِهتیارا اے کارانَ کنئے؟ کئیا ترا اے کارانی کنگئے اِهتیار داتگ؟»
[29] ایسّایا پَسّئو دات و گوَشت: «منا هم چه شما جُستے هست، منی پَسّئوا بدئیێت، تان من هم شمارا بگوَشان که گۆن کجام هَکّ و اِهتیارا اے کارانَ کنان.
[30] یَهیایا پاکشۆدی دئیگئے اِهتیار، چه آسمانا رَستگ‌اَت یا چه انسانئے نێمگا؟ پَسّئو بدئیێت!»
[31] آیان وت‌مان‌وتا شئور و سَلاه کرت و گوَشتِش: «اگن بگوَشێن چه آسمانا اَت، گڑا گوَشیت: ‹په چے آییئے سرا ایمانۆ نئیاورت؟›
[32] اگن بگوَشێن چه انسانئے نێمگا اَت...؟» اے هبرِش دێما نبرت چیا که آیان چه مردمان تُرست، په اے هاترا که مردم یَهیایا بَرهَکّێن نبیے هساب کنگا اتنت.
[33] پمێشکا پَسّئوِش دات: «ما نزانێن.» ایسّایا گوَشت: «گڑا من هم شمارا نگوَشان که گۆن کجام هَکّ و اِهتیارا اے کارانَ کنان.»