[1] وهدے ایسّا چه مزنێن پرستشگاها در آیگا اَت، چه مریدان یکّێا گۆن آییا گوَشت: «او استاد! بچار چۆنێن ڈئولدارێن سِنگ و ڈۆک اَنت و چۆنێن شئوکێن لۆگ و ماڑی اَنت.»
[2] ایسّایا پَسّئو دات: «اے ڈئولدارێن لۆگ و ماڑیانَ گندئے؟ چه اِشان یک سِنگے هم دومی سِنگئے سرا نمانیت، سجّهێنانَ پْرۆشنت و کرۆجنت.»
[3] وهدے ایسّا مزنێن پرستشگاهئے دێم په دێما زئیتونئے کۆهئے سرا نِشتگ‌اَت، پِتْرُس، آکوب، یوهَنّا و اَنْدْریاس آییئے کِرّا آتکنت و په هَلوت و اِهوتے جُستِش کرت:
[4] «مارا بگوَش، بارێن، اے پرُشت و پرۆش کدێنَ بیت و اِشیئے نزّیک بئیگئے نشانی چی اِنت؟»
[5] ایسّایا هبر بُنگێج کرت و گوَشتنت: «هُژّار بێت، کَسے شمارا گُمراه مکنت.
[6] بازێنے منی ناما کئیت و گوَشیت: ‹من هما آن› و بازێنێا گُمراهَ کنت.
[7] وهدے جنْگانی کوکّارا اِشکنێت و آیانی هال و هبر شمئے گۆشانَ کپیت، متُرسێت و پرێشان مبێت. اَلَّم اے ڈئولا بیت، بله اَنگت هلاسیئے وهد نئیاتکگ.
[8] یک کئومے دگه کئومێئے سرا و یک هکومتے دگه هکومتێئے سرا پادَ کئیت. بازێن مُلک و جاگهان زمین‌چَنڈَ بیت و کَهتَ کپیت. اے، تهنا زَنک و زایگئے دردانی بِندات اِنت.
[9] «هُژّار بێت! شمارا هَکدیوانانی دێما پێشَ کننت، کَنیسَهانی تها جننت و په منیگی، هاکم و بادشاهانی دێما اۆشتارێننت. گڑا شمارا شَرّێن مۆهے رسیت که په من گواهی بدئیێت.
[10] بله پێسرا باید اِنت که منی وشّێن مستاگ په سجّهێن کئومان جار جنَگ ببیت.
[11] هروهد که شمارا گرنت و هَکدیوانانَ برنت، چه پێشا پرێشان مبێت که ‹ما چے بگوَشێن.› آ وهدا، هر چیزّے که شمارا سۆج دئیگَ بیت، هماییا بگوَشێت. چیا که گوَشۆک شما نه‌اێت، هُدائے پاکێن روه اِنت.
[12] برات وتی براتا درۆهیت و کۆشارێنیت و پت وتی چُکّا، چُکّ چه وتی پت و ماتا یاگیَ بنت و آیانَ کۆشارێننت.
[13] سجّهێن مردم، په منی نامئیگی چه شما نَپرتَ کننت. بله هما که تان آهِرا سکّیانَ سگّیت، آ رَکّیت.
[14] «وهدے شما آ ‹پلیت و بێران کنۆکێن بَژناکا› هما جاگها گندێت که آییئے جاگه نه‌اِنت،» وانۆک بزانت و شَرّ سرپد ببیت، «هما که یَهودیَها اَنت دێم په کۆهان بتچنت.
[15] آ که بان و بادگیرئے سرا اِنت په چیزّێئے زورگا جَهلا اێر مکپیت و لۆگا مرئوت و
[16] آ که ڈگارانی سرا کِشت و کِشارا اِنت، وتی کباهئے زورگا پِر مترّیت.
[17] آ رۆچان، اَپسۆز په لاپ‌پُرّ و چُک‌ماتێن جنێنان.
[18] دْوا بکنێت که اے چیز زمستانا مبیت.
[19] چیا که هما رۆچان، اَنچێن سکّی و سۆریے کپیت که آییئے مِسال، چه هما رۆچا که هُدایا جهان جۆڑێنتگ تان اے وهدا نئیاتکگ و هچبر هم نئیئیت.
[20] اگن هُداوندا آ سکّیانی رۆچ کَمتر مکرتێننت، هچ مردمے نرَکّتگ‌اَت. بله په وتی گچێن کرتگێنانی هاترا، آ رۆچی کَمتر کرتگ‌اَنت.
[21] آ وهدا، اگن کَسے شمارا بگوَشیت: ‹بچار، مَسیه اِدا اِنت› یا ‹بچار، اۆدا اِنت،› باور مکنێت.
[22] چیا که درۆگێن مَسیه و درۆگێن نبی جاهَ جننت و نشانی و اَجِکّایی پێشَ دارنت. وتی سجّهێن زۆرا جننت که گچێن کرتگێنان هم گُمراه بکننت.
[23] نون شَرّ هۆش و سار کنێت، چیا که اے سجّهێن جاورانی بئیگا پێسر من شمارا هال داتگ.
[24] «آ رۆچان، چه اے سکّی و سۆریان و رَند، رۆچ تهارَ بیت، ماهَ ندْرپشیت و ماهکانیَ نبیت،
[25] اِستار هم چه آسمانا کپنت و آسمانی زۆر و واک لَرزێنگَ بنت.
[26] آ وهدا، مردم انسانئے چُکّا گندنت، که گۆن مزنێن واک و توان و شان و شئوکتے چه جمبرانی نیاما کئیت.
[27] گڑا پرێشتگان راهَ دنت و چه چارێن گواتان، بزان چه زمینئے هَند و دَمگان تان آسمانئے گُڈّی مرز و سیمسران، وتی گچێن کرتگێن مردمان یکجاهَ کننت.
[28] «نون چه اِنجیرئے درچکا درس و سَبک بگرێت. اَنچش که آییئے ٹال نرمَ بنت و تاکَ تْرکّنت، گڑا زانێت که گرماگئے مۆسم نزّیک اِنت.
[29] همے ڈئولا، وهدے اے چیزّانَ گندێت، وتَ زانێت که منی آیگئے وهد نزّیک اِنت و دروازگئے دپا رَستگان.
[30] شمارا راستێنَ گوَشان، تان اے سجّهێن جاور مئیاینت اے نَسل و پدرێچ هلاسَ نبیت.
[31] زمین و آسمان گارَ بنت، بله منی هبر هچبر گار و زیانَ نبنت.
[32] هچکَسَ نزانت که آ رۆچ و آ ساهت کدێنَ رَسیت، نه آسمانئے پرێشتگَ زاننت و نه چُکّ، پتَ زانت و بسّ.
[33] «تئیار و هُژّار بێت! چیا که نزانێت آ وهد و دمان کدێنَ کئیت.
[34] منی پِر ترّگئے مِسال، همے ڈئولا اِنت که مردے دور و دْراجێن سپرێا برئوت، رُکست کنگئے وهدا، سجّهێن هِزمتکارانی کار و باران سر و سۆج بکنت و نِگهپانا هُکم بدنت: ‹سار و هُژّار بئے!›
[35] شما نزانێت که لۆگئے هُدابُند کجام رۆچ و چِه وهدا کئیت؛ بێگاها، شپنێما، بامگواها یا سباهئے وهدا؟ پمێشکا سار و هُژّار بێت.
[36] چُش مبیت که هُدابُند اَناگت بیئیت و بگندیت که شما واب اێت.
[37] اَنچش که من شمارا گوَشگا آن، سجّهێنانَ گوَشان: هُژّار بێت!»