[1] ایسّا و آییئے مرید، جَلیلئے مَزَن‌گوَرمئے دومی پهناتا گِراسیانی سرڈگارا رَستنت.
[2] وهدے ایسّا چه بۆجیگا اێر آتک، هما دمانا یک مردے که جِنّے پِر اَتی، چه کبرستانا در آتک و گۆن آییا دُچار کپت.
[3] آ، کبرستانا جهمنند اَت و همینچُک زۆری مان اَت که هچکَسا آییئے دست و پاد گۆن زمزیلا هم کئید کرتَ نکرتنت.
[4] پێسرا باز رَندا مردمان کئید کرتگ‌اَت، بله آییا زمزیل پرۆشتگ‌اتنت و هچکَسا آییئے گِر و دارئے واک و توان نێست‌اَت.
[5] آ، شپ و رۆچ کبرستان و کۆهان نِشتگ‌اَت، کوکّار و چیهالیَ جت و وتا گۆن ڈۆک و سِنگا ٹَپّیگیَ کرت.
[6] اَنچش که ایسّایی چه دورا دیست، تچانا آییئے نێمگا آتک و ایسّائے پادان کپت.
[7] گۆن کوکّار و چیهالێا گوَشتی: «ایسّا، او مَزَن‌شانێن هُدائے چُکّ! ترا گۆن من چِه کار اِنت؟ ترا هُدائے سئوگند اِنت، منا اَزاب مدئے.»
[8] چیا که ایسّایا گوَشتگ‌اَت: «او پلیتێن روه! اے مردا یله دئے.»
[9] ایسّایا چه آییا جُست کرت: «تئیی نام کئے اِنت؟» آییا پَسّئو دات: «منی نام ‹لشکر› اِنت، چیا که ما باز اێن.»
[10] پدا آییا گۆن ایسّایا باز رندا مِنَّت و زاری کرت که «مارا چه اے سرڈگارا در مکن.»
[11] همۆدا جُمپێئے سرا، هوکّانی مزنێن رمگے چَرگا اَت.
[12] جِنّان دَزبندی کرت و گوَشت: «مارا راه بدئے تانکه همے هوکّانی جسما پُترێن.»
[13] ایسّایا اجازت داتنت. گڑا، جِنّ در آتکنت و هوکّانی جسما پُترتنت. هوکّانی رمگ که دو هزارئے کِساسا اَت، چه جُمپا جَهلگا اێر کپانا گوَرما بُکّت.
[14] گڑا، هوکّانی شوانگ شهر و مێتگان تتکنت و مردمِش اے بارئوا هال داتنت. وهدے مردمان اے هبر اِشکت، آتکنت تان گۆن وتی جندئے چمّان اے سرگوَستا بگندنت.
[15] ایسّائے گوَرا که آتکنت دیستِش، هما مرد که پێسرا جِنّان گنۆک کرتگ‌اَت، همِدا نِشتگ، پُچّ و پۆشاکی گوَرا و په هۆش و سار اِنت. نون تُرسِش دلا نِشت.
[16] آ که وت چَمدیستێن شاهد اتنت، کِسّه‌اِش کرت که جِنّی گنۆک چۆنکا هۆش و سار بوتگ و هوکّ چِه پئیما گوَرما بُکِّتگ‌اَنت.
[17] گڑا مردمان گۆن ایسّایا دَزبندی کرت که آیانی سرڈگارا یله بدنت و برئوت.
[18] وهدے ایسّا بۆجیگا سوار بئیگا اَت، آ مردا که جِنّا یله داتگ‌اَت، دَزبندی کرت: «منا وتی همراه کن.»
[19] بله ایسّایا اجازت ندات و گوَشتی: «لۆگا برئو و وتی مردمان هال بدئے که هُداوندا په تئو چۆنێن کارے کرتگ و تئیی سرا چۆن بَزّگی بوتگ.»
[20] گڑا، آ مرد شت و هر کارے که ایسّایا په آییا کرتگ‌اَت، دِکاپولیسئے سرڈگارئے مردمی هال داتنت. سجّهێن مهلوک، هَبَکَّه و هئیران بوت.
[21] وهدے ایسّا پدا بۆجیگا سوار بوت و گوَرمئے آ دستا شت، تئیابئے کِرّا، مردمانی مزنێن رُمبے آییئے چپّ و چاگردا مُچّ بوت.
[22] یایْروس نامێن مردے که کَنیسَهئے مستر اَت، همۆدا آتک و گۆن ایسّائے گِندگا، آییئے پادان کپت.
[23] گۆن آییا دَزبندی‌ای کرت که «منی جنک مَرکیگ اِنت. بیا و وتی دستا آییئے سرا اێر مُش، تانکه دْراه ببیت و زندگ بمانیت.»
[24] ایسّا آییئے همراه بوت و شت. دگه بازێن رُمبے مردم هم، اَنگِرّ کنان گۆن آییا رئوان بوت.
[25] مردمانی رُمبا جنێنے گۆن اَت که دوازده سال اَت آییئے هۆن بند نبوتگ‌اَت و
[26] چه بازێن داکتران په وتی اِلاجا مزنێن رنجے کَشّتگ‌اَتی و سجّهێن زَرّ و مالی هم باهێنتگ‌اتنت، بله دْراه بئیگئے بدلا ناجۆڑتر بوتگ‌اَت.
[27] آییا پێسرا ایسّائے بارئوا اِشکتگ‌اَت و نون چه مردمانی نیاما ایسّائے پُشتا آتک و آییئے کَباهی دست جت.
[28] چیا که آییئے سِتک و باور اِش اَت که «اگن ایسّائے پُچّان هم دست پِر بکنان، دْراهَ بان.»
[29] اَنچشی کرت، هما دمانا هۆن بند بوت و چه وتی جسمئے هالتا سرپد بوت که دْراه اِنت.
[30] ایسّایا زوتّ زانت که یک واک و کدرتے چه آییا در آتکگ. گڑا آییا مردمانی نێمگا چَکّ تَرّێنت و جُستی کرت: «کئیا منی پُچّ دست جتنت؟»
[31] مریدان گوَشت: «او واجه! وت گِندگا ائے که مردمان ترا چۆن اَنگِرّ کرتگ، اَنگت هم جُستَ کنئے: ‹کئیا منی پُچّ دست جتنت؟›»
[32] ایسّا اَنگت چارێن نێمگان چارگا اَت که کئیا اے کار کرتگ.
[33] بله هما جنێنا که اے کار کرتگ‌اَت، زانتی که آییا چۆن بوتگ و په تُرس و لَرز آتک، ایسّائے پادان کپت و اے کارئے راستێن هبر و هالی داتنت.
[34] ایسّایا گۆن آییا گوَشت: «او منی جنک! تئیی سِتک و باورا ترا رَکّێنتگ، په وشّی و سلامتی برئو و چه وتی ناجۆڑیا دْراه ببئے.»
[35] ایسّا اَنگت هبرا اَت که چه کَنیسَهئے مسترئے لۆگا، مردمے آتک و یایْروسی هال دات که «تئیی جنک مُرتگ، نون په چے استادا گێشتر دلسیاهَ کنئے؟»
[36] ایسّایا آیانی هبرانی نێمگا دلگۆش نکرت و گۆن کَنیسَهئے مسترا گوَشتی: «متُرس، باور کن.»
[37] چه پِتْرُس، آکوب و آییئے برات یوهَنّایا اَبێد، دگه هچکَسا همراهیئے اِجازتی ندات.
[38] وهدے کَنیسَهئے مسترئے لۆگا آتکنت، دیستِش که بلاهێن شۆر و ولوَلهے، مردم گرێوگ و مۆتک آرگا اَنت.
[39] لۆگا پُترت و گوَشتی: «چیا شۆرَ کنێت و گرێوێت؟ چُکّ نمُرتگ، بَسّ واب اِنت.»
[40] مردمان گۆن اے هبرانی اِشکنگا ریشکندے جت، بله ایسّایا چه هما بانا که جنک اۆدا اَت، سجّهێن مردم در کرتنت و گۆن جنکئے پت و مات و وتی سئیێن مریدان همۆدا شت.
[41] ایسّایا جنکئے دست گپت و گوَشتی: «تَلیتا کُم!» بزان: او جنکُک! پاد آ.
[42] جنک هما دمانا پاد آتک و تَرّگا لگِّت. اُمری دوازده سال اَت. آ مردم که گۆن اتنت سکّ هئیران بوتنت.
[43] ایسّایا په ترندی هُکم کرتنت: «اے هبرا گۆن هچکَسا مگوَشێت» و گوَشتی: «جنکا وراک بدئیێت.»