[1] لهتێن رۆچا و رَند، ایسّا پدا کَپَرناهوما آتک و اے هبر شِنگ و تالان بوت که آ لۆگا اِنت.
[2] گڑا، همینکدر مردم آتک و مُچّ بوت که لۆگئے دپا اۆشتگئے جاگه هم نێست‌اَت. ایسّا هُدائے هبران مهلوکا درس و سَبک دئیگا اَت.
[3] هما دمانا، چار مردم یک لَنگ و مُنڈێن مردے آییئے کِرّا آرگا اَت،
[4] بله چه مردمانی بازێن مُچّیا، مُنڈِش ایسّائے نزّیکا آورت نکرت. پمێشکا، لۆگئے سرا سر کپتنت، لۆگئے سرِش ٹُنگ کرت و مُنڈِش گۆن نِپادا، جَهل اێر دات.
[5] ایسّایا که آیانی سِتک و باور دیست، گۆن لَنگا گوَشتی: «او منی چُکّ! تئیی گناه بَکشگ بوتنت.»
[6] بله شَریَتئے لهتێن زانۆگر که اۆدا نِشتگ‌اَت، وتی دلا گوَشتِش:
[7] «آ په چے چُشَ گوَشیت؟ اے کُپرے. اَبێد چه هُدائے جندا، دگه کَسّ گناهان بَکشتَ نکنت.»
[8] هرچے که آیانی دلا اَت، ایسّایا هما دمانا مارت و گوَشتی: «شما په چے وتی دلا چُشێن هئیالَ کنێت.
[9] وت بگوَشێت، گۆن اے لَنگا کجام هبر آسانتر اِنت: ‹تئیی گناه بَکشگ بوتگ‌اَنت› یا: ‹پاد آ، وتی نِپادان بزور و برئو›؟
[10] بله من پمێشکا اے هبر کرت تان شما بزانێت، من که انسانئے چُکّ آن، منا اے دنیایا گناهانی پهِلّ کنگئے واک و اِهتیار هست.» پدا گۆن آ لَنگا گوَشتی:
[11] «ترا گوَشان، پاد آ، وتی نِپادان بزور و لۆگا برئو.»
[12] گڑا مرد سجّهێنانی دێما پاد آتک، وتی نِپادی زرتنت و ڈنّا شت. سجّهێن مردم هئیران بوتنت، هُدااِش ستا کرت و ساڑات و گوَشتِش: «ما چُشێن کار هچبر ندیستگ‌اَت.»
[13] ایسّا، پدا گوَرمئے لَمبا شت. مردمانی مزنێن رُمبے آییئے کِرّا آتک، ایسّایا آ مردم تالیم داتنت.
[14] اَنچش که ایسّا راها رئوگا اَت، هَلْپیئے چُکّ لاوی‌ای دیست که سُنگ و مالیات گِرگئے جاگها نِشتگ‌اَت. گۆن آییا گوَشتی: «بیا، منی رَندگیریا بکن.» آ پاد آتک و ایسّائے همراه بوت.
[15] وهدے ایسّا لاویئے لۆگا په ورگا نِشتگ‌اَت، دگه بازێن سُنگی و مالیاتگیر و گُنهکارێن مردمے گۆن ایسّا و آییئے مریدان نان ورگا اَت. چیا که بازێنے آییئے مَنّۆک اَت.
[16] شَریَتئے پَریسی زانۆگران، وهدے ایسّا گۆن اے ڈئولێن مردمان یکجاه ورگا دیست، گۆن ایسّائے مریدان گوَشتِش: «آ چیا گۆن سُنگی و گُنهکاران هۆر نِشتگ و ورگا اِنت؟»
[17] اے هبرانی اِشکنگا رَند، ایسّایا گوَشت: «دْراه و سلامتێن مردمان، داکتر پکار نه‌اِنت، نادْراهان داکتر پکار اِنت. من په پهرێزکاران نئیاتکگان، گُنهکارانی لۆٹگ و گوانک جنَگا آتکگان.»
[18] یَهیائے مرید و پَریسی رۆچگ اتنت. نون مردم ایسّائے کِرّا آتکنت و جُستِش کرت: «چیا یَهیا و پَریسیانی مرید رۆچگَ دارنت، بله تئیی مرید رۆچگَ نبنت؟»
[19] ایسّایا گۆن مِسالێا پَسّئو دات: «سور و آرۆسئے مهمان، تان سالۆنک نِشتگ، رۆچگ بوتَ کننت؟ نه، تانکه سالۆنک گۆن آیان گۆن اِنت، رۆچگَ نبنت.
[20] بله آ رۆچَ کئیت که سالۆنک چه آیان جِتا کنگَ بیت، گڑا آ رۆچگَ دارنت.
[21] هچکَس چه نۆکێن گُدێا چُنڈے ندرّیت و کوَهنێن پَشکا پَچّ و پینگَ نجنت، چیا که نۆکێن گُدئے پَچّ نزَّ کئیت و کوَهنێن پَشکا گێشترَ دِرّیت.
[22] هچکَس هم نۆکێن شرابا، کوَهنێن زِکّان مانَ نکنت، چیا که نۆکێن شراب، زِکّانَ تْراکێنیت و دِرّیت. زِکّ و شراب، هر دو زئوالَ بنت. نۆکێن شرابا، نۆکێن زِکّان مانَ کننت.»
[23] شَبَّتئے رۆچێا، ایسّا چه گندمی کِشارانی تۆکا گوَزگا اَت. آییئے مریدان راه رئواجکا چه آ کِشاران لهتێن هۆشگ سِست.
[24] پَریسیان گۆن ایسّایا گوَشت: «بچار، چیا تئیی مرید شَبَّتئے رۆچا اَنچێن کارَ کننت که رئوا نه‌اِنت؟»
[25] ایسّایا گوَشت: «زانا، شما نئوانتگ، وهدے داوود و آییئے همراه شدیگ بوتنت و آیان چیزّے په ورگا نێست‌اَت، گڑا داوودا چے کرت؟
[26] مسترێن دینی پێشوا آبیاتارئے زمانگا، داوود هُدائے پاکێن لۆگا شت و وت گۆن همراهان هُدائے ناما هما هئیراتی و پاکوَنڈێن نانِش وارتنت که، اَبێد چه دینی پێشوایان دگه هچکَسا آیانی ورگئے هَکّ نێست‌اَت.»
[27] پدا، گۆن آیان گوَشتی: «هُدایا شَبَّتئے رۆچ په مردمان پێدا کرتگ، مردم په شَبَّتئے رۆچا پێدا نکرتگ‌اَنت.
[28] پمێشکا، من که انسانئے چُکّ آن، منا شَبَّتئے رۆچئے اِهتیار هم هست.»