[1] Һәзрити Әйса мәркизий ибадәтханидин чиқип, қайтиш алдида турғинида, шагиртлири Униң диққитини ибадәтхана беналириға тартмақчи болуп, Униң йениға келишти.
[2] Һәзрити Әйса уларға: — Мана буларни көрүватамсиләр? Билип қоюңларки, бу йәрдики һәммә нәрсә гумран қилиниду, һәтта бир тал һул тешиму җайида қалдурулмайду, — деди.
[3] Һәзрити Әйса Зәйтун теғида олтарғанда, шагиртлири астағина Униң йениға келип: — Бизгә ейтиңчу, бу дегәнлириңиз қачан йүз бериду? Сизниң вә заман ахириниң келишини билдүридиған қандақ бешарәтләр болиду? — дәп сорашти.
[4] Һәзрити Әйса уларға мундақ җавап қайтурди: — Башқиларниң аздурушидин һошияр болуңлар.
[5] Чүнки нурғун кишиләр Мениң намимни ишлитип: «Қутқазғучи-Мәсиһ мән болимән», дәвелип, көп адәмләрни аздуриду.
[6] Силәр уруш хәвәрлири вә уруш параңлирини аңлайсиләр, булардин алақзадә болуп кәтмәңлар, чүнки бу ишларниң йүз бериши муқәррәр. Лекин бу заман ахири йетип кәлди, дегәнлик әмәс.
[7] Бир милләт йәнә бир милләт билән уруш қилиду. Бир дөләт йәнә бир дөләткә һуҗум қилиду. Нурғун җайларда ачарчилиқ вә йәр тәврәшләр йүз бериду.
[8] Мана бу ишларниң йүз бериши худди һамилдар аялниң толғиғиниң башланғиниға охшайду.
[9] У чағда кишиләр силәрни тутуп, азап-оқубәткә селип өлтүриду, Маңа ишәнгәнлигиңлар үчүн пүткүл милләтләр силәрдин нәпрәтлиниду.
[10] У чағда нурғун кишиләр ишәнчидин таниду, бир-бирини тутуп бериду вә бир-биригә өчмәнлик қилиду.
[11] Нурғун сахта пәйғәмбәрләр мәйданға келип, нурғун кишиләрни аздуриду.
[12] Яманлиқларниң көпийиши түпәйлидин, нурғун кишиләрдики меһир-муһәббәт совуйду.
[13] Лекин ахирғичә бәрдашлиқ бәргәнләр җәзмән қутқузулиду.
[14] Худаниң Падишалиғи һәққидики бу Хуш Хәвәрниң барлиқ милләтләргә аңлитилиши үчүн, у пүтүн дунияға тарқитилиду, андин заман ахири келиду.
[15] — Даниял пәйғәмбәр ейтқан «Жиркиничлик вәйран қилғучиниң» муқәддәс җайда турғинини көргиниңларда, (китапханлар бу сөзниң мәнасини чүшәнсун)
[16] Йәһудийә өлкисидики аһалиләр тағларға қачсун.
[17] Өгүздикиләр өйидики нәрсә-керәклирини алмай қачсун.
[18] Етизларда ишләватқанларму чапинини еливелиш үчүн өйигә қайтмай қечип кәтсун.
[19] У күнләрдә қечиши әпсиз болған һамилдар аяллар вә бала емитидиған аниларниң һалиға вай!
[20] Қечишиңларниң қиш яки дәм елиш күнигә тоғра келип қалмаслиғи үчүн дуа қилиңлар.
[21] Чүнки у күнләрдики балаю-апәтләр дуния яритилғандин бу ян көрүлүп бақмиған, кәлгүсидиму көрүлмәйду.
[22] У күнләр азайтилмисиди, һеч ким қутулалматти. Лекин Худаниң Өзи таллиғанлири үчүн, у күнләр азайтилиду.
[23] Әгәр у чағда бири силәргә: «Қараңлар, Қутқазғучи-Мәсиһ бу йәрдә!» яки «Мәсиһ әйнә у йәрдә!» десә, ишәнмәңлар.
[24] Чүнки сахта мәсиһләр, сахта пәйғәмбәрләр мәйданға келиду. Әгәр мүмкин болсиди, улар һәтта Худа таллиғанларниму чоң мөҗүзиләр вә карамәтләр билән аздурған болатти.
[25] Есиңларда болсунки, Мән буларни ейтиш билән силәрни алдин-ала агаһландуруп қойдум.
[26] Шуниң үчүн бири силәргә: «Қараңлар, Мәсиһ чөл-баяванда!» десә, у йәргә берип жүрмәңлар. «Қараңлар, өйниң ичидә!» десә, ишәнмәңлар.
[27] Чүнки Инсан Оғлиниң келиши шәриқтин ғәрипкә ялт-юлт қилип чаққан чақмақтәк болиду.
[28] Қузғунларниң топлиниши җәсәтниң шу йәрдә екәнлигини көрсәткәндәк, бу аламәтләр Мән тилға алған ишларниң йүз беришиниң муқәррәр екәнлигини көрситиду.
[29] — У балаю-апәтлик күнләр өтүп кәткән һаман, «Қуяш қарийип, Ай йоруқлуқ бәрмәс, Юлтузлар асмандин төкүлүп, Асман җисимлири тәвринәр».
[30] У чағда асманда Инсан Оғлиниң кәлгәнлигиниң аламәтлири көрүниду, йәр йүзидики пүткүл хәлиқләр жиға-зар қилишиду. Улар Инсан Оғлиниң күч-қудрәт вә улуқ шан-шәрәп билән көктики булутлар үстидә келиватқанлиғини көриду.
[31] У периштәлирини җараңлиқ бир канай садаси билән әвәтип, улар арқилиқ Өзи таллиған кишиләрни асманниң бир четидин йәнә бир четигичә, дунияниң төрт булуңидин жиғип бир йәргә җәм қилиду.
[32] — Әнҗир дәриғидин савақ елиңлар. Униң шахлири көкирип йеңи йопурмақ чиқарғанда, язниң келишигә аз қалғанлиғини билисиләр.
[33] Худди шуниңдәк, Мән бая дегән аламәтләрни көргиниңларда, Худаниң Падишалиғиниң ишик алдида, йәни намайән болуш алдида туруватқанлиғини билиңлар.
[34] Шуни билип қоюңларки, мана бу аламәтләрниң һәммиси әмәлгә ашурулмай туруп, бу әвлат кишиләр аләмдин өтмәйду.
[35] Асман-зимин йоқилиду, бирақ Мениң сөзлирим йоқалмай, мәңгү инавәтлик болиду.
[36] — Бу ишларниң йүз беридиған вақит-саатиға кәлсәк, буни Атамдин башқа һеч ким билмәйду. Нә асмандики периштәлири, нә Оғли билмәйду.
[37] Нуһ пәйғәмбәрниң заманида қандақ болған болса, Инсан Оғли қайтип кәлгәндиму шундақ болиду.
[38] Нуһ топан келиштин илгири кемигә олтарған күнгичә, шу заманниң кишилири һөзүрлинип йәп-ичип, өйлүк-очақлиқ болуп кәлгән еди.
[39] Туюқсиз кәлгән топан кемигә чүшмигәнләрниң һәммисини ғәриқ қилғичә, кишиләр бу ишниң өз бешиға келишидин хәвәрсиз болғанға охшаш, Инсан Оғлиниң қайтип келишиму шундақ болиду.
[40] У күни етизда ишләватқан икки кишидин бири қалдурулуп, йәнә бири асманға елип кетилиду.
[41] Түгмән теши билән ун тартиватқан икки аялниң бири қалдурулуп, йәнә бири асманға елип кетилиду.
[42] Шуниң үчүн һошияр болуңлар, чүнки Рәббиңлар қайтип келидиған күнни билмәйсиләр.
[43] Лекин шуни билиңларки, әгәр өй егиси оғриниң кечиси қачан келидиғанлиғини билсә, қарап туруп, оғриниң өйгә бузуп киришигә һәргиз йол қоймайду, әлвәттә.
[44] Шуниңға охшаш, силәрму һәр дайим тәйяр туруңлар. Чүнки Инсан Оғли силәр ойлимиған чағда қайтип келиду!
[45] — Ким ишәнчлик вә зерәк чакар болса, ғоҗайин уни башқа чакарлири үстидин күзитип, ғоҗайинниң озуқ-түлигини уларға вақти-вақтида тәхсим қилип беришкә қойиду.
[46] Ғоҗайин сәпиридин қайтип келип, чакириниң шунчилик садақәт билән хизмәт қиливатқинини көрсә, бу чакарниң бәхти.
[47] Билип қоюңларки, ғоҗайин уни пүтүн тәәллуқатини башқурушқа қойиду.
[48] Лекин әгәр чакар көңлигә яман ғәрәз пүкүп: «Ғоҗайиним кечикип қайтип келидиғу», дәп
[49] башқа чакарларни бозәк қилса вә достлири билән биллә йәп-ичип мәс болуп жүрсә,
[50] ғоҗайин күтүлмигән бир күни ойлимиған бир вақитта қайтип келип,
[51] уни уруп чала өлүк қилип, сахтипәзләр билән охшаш тәғдиргә дучар қилиду. Нәтиҗидә чакар һәсрәттә жиғлап, чишлирини ғучурлитиду.