<Әйүп 39

[1] Тау ешкілері қашан лақтайтынын білесің бе? Маралдың бұзаулағанына қарап тұратын ба едің?

[2] Оның қанша ай буаз болып, қашан туатынын білесің бе?

[3] Марал толғатып, төлін еңкейіп туады.

[4] Төлі күшейіп, ашық далада өсіп-жетіледі. Кейін енесінен ажырап, оған қайтып келмейді.

[5] Ал жабайы есекті еркіне қоя берген, құланды жүгенсіз бос жіберген кім?

[6] Соларға мекені болсын деп айдаланы, тұрағы болсын деп сортаңды бергенмін.

[7] Қаланың әбігерінен олар мүлдем аулақ, айдаушының айқайын да естімейді.

[8] Қайта, олар қыраттарды шарлап, өздеріне әр түрлі шөп іздейді.

[9] Керік саған қызмет етуге келісіп, мал қораңда түней ме?

[10] Оны жүгендеп, соқаға жеге аласың ба? Ол соңыңнан еріп егіндігіңді тырмалай ма?

[11] Керіктің зор күшіне сүйеніп, ауыр жұмысыңды оған істете аласың ба?

[12] Астығыңды жинап, оны бастыратын қырманыңа алып келуді соған сеніп тапсырасың ба?

[13] Түйеқұс қанаттарын құшырлана қақса да, ол ләйлектің қауырсыны мен мамығына жетпейді.

[14] Түйеқұс жұмыртқаларын жерге қалдырып кетеді, ал топырақтың жылуы оларды жылытады.

[15] Біреу соларды табандарымен таптап, бір жабайы аң аяқтарымен басып кетпей ме, сол туралы еш ойланбайды.

[16] Осылай түйеқұс балапандарына өзінікі еместей қатыгез болып, «бейнетім зая кетеді-ау» деп те уайымдамайды.

[17] Себебі Құдай оған сондай даналық дарытқан жоқ, ақыл-санадан үлес бөлген жоқ.

[18] Бірақ егер қанат қағып шабатын болса, тұлпар мен шабандозды басып озып, күлкі қылады.

[19] Тұлпарға оның қуатын сен беріп пе едің? Оның желкесіне жал бітірген сен бе едің?

[20] Тұлпарды шегірткедей алысқа секіретін қылған кім? Оның пысқыруының өзінен жұрт шошынады.

[21] Тұлпар өршелене тұяғымен жер тебініп, өз күшіне шаттанып, шайқасқа бас салады.

[22] Ол қорқынышқа күле қарап, ештеңеден қаймықпайды, семсерден де именбейді.

[23] Жауынгердің қорамсағы, жалтыраған найзасы мен алдаспаны атының бүйіріне соғылып сатырлайды.

[24] Керней тартылғанда, тұлпар өзін ұстай алмай, аласұрған шабытпен шайқасқа бас салады.

[25] Ол керней тартылған сайын кісінеп, алыстан шайқастың иісін сезеді, қолбасшылардың өктем дауыстары мен айқайларын естіп тұрады.

[26] Сұңқардың самғап ұшатыны, қанаттарын оңтүстік желге қарай жаятыны сенің даналығыңның арқасы ма?

[27] Күшіген заңғар биікке самғап, сол жерге ұясын сенің бұйрығыңмен сала ма?

[28] Ол жартаста өмір сүріп, сонда түнейді, жартастың ұшар басы — оның қорғаны.

[29] Сол жерден шығып, азық іздеп, олжасын алыстан-ақ көзі шалады.

[30] Балапандары да қан сорып тамақтанады. Жемтік қайда болса, күшігендер сонда жиылар. —

[31] Жаратқан Ие сөзін жалғастырып, Әйүпке былай деді:

[32] — Әлі де құдіреті шексіз Тәңірдің үстінен шағым айтып, дауласпақсың ба? Мейлі, Құдайды айыптап келген енді өзі жауап берсін!

[33] Сонда Әйүп Жаратқан Иеге жауап беріп былай деді:

[34] — Мен бұған лайықты емеспін, Саған қалай жауап бермекпін? Аузымды қолыммен жауып аламын.

[35] Бір-екі рет еркінсіп аузымды ашқанмын, енді қайтып тіс жармаймын.