[1] เอลีฮูพูดต่อไปว่า
[2] “ท่านคิดว่า นี่ยุติธรรมหรือ ที่ท่านพูดว่า ‘ข้าชอบธรรมต่อพระเจ้า’?
[3] ที่ท่านถามว่า ‘ข้าจะได้ประโยชน์อะไร? ข้าจะได้อะไรจากการไม่ทำบาป?’
[4] ข้าพเจ้าจะตอบท่าน กับมิตรสหายของท่านด้วย
[5] จงมองดูท้องฟ้าเถิด ดูเมฆซึ่งอยู่สูงกว่าท่าน
[6] ถ้าท่านทำบาป ท่านได้ทำอะไรที่กระทบกระเทือนพระองค์หรือ? ถ้าการละเมิดของท่านทวีขึ้น ท่านได้ทำอะไรพระองค์เล่า?
[7] ถ้าท่านเป็นคนชอบธรรม ท่านถวายอะไรแก่พระองค์หรือ? หรือพระองค์ทรงรับอะไรจากมือของท่าน?
[8] ความอธรรมของท่านก็เป็นอันตรายแก่คนอย่างท่าน และความชอบธรรมของท่านก็เป็นประโยชน์แก่มนุษย์
[9] “เหตุด้วยการถูกบีบบังคับเป็นอันมาก เขาได้ร้องทุกข์ เขาร้องขอความช่วยเหลือเนื่องด้วยแขนของผู้ทรงอำนาจ
[10] แต่ไม่มีสักคนพูดว่า ‘พระเจ้าผู้ทรงสร้างข้า ผู้ประทานบทเพลงในยามค่ำคืน อยู่ที่ไหน
[11] ผู้ทรงสอนเรามากกว่าสอนสัตว์ในแผ่นดินโลก และทรงทำให้เรามีปัญญากว่านกบนฟ้า?’
[12] เขาร้องทุกข์ ณ ที่นั่น แต่พระองค์มิได้ทรงตอบ เนื่องจากความเย่อหยิ่งของคนชั่ว
[13] แน่ละ พระเจ้ามิได้ทรงฟังเสียงลมๆ แล้งๆ และองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ก็มิได้ใส่พระทัยเสียงนั้น
[14] จะยิ่งน้อยกว่านั้นสักเท่าใด เมื่อท่านว่า ท่านไม่เห็นพระองค์ และเมื่อว่า คดีนั้นก็อยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ และท่านคอยพระองค์อยู่
[15] บัดนี้ เพราะพระพิโรธของพระองค์มิได้ลงโทษ และพระองค์มิได้สนพระทัยการละเมิดแม้แต่น้อย
[16] เพราะฉะนั้น โยบจึงอ้าปากพูดคำลมๆ แล้งๆ และทวีคำพูดโดยปราศจากความรู้”