[1] ต่อมา โยบอ้าปากแช่งวันเกิดของตน
[2] และโยบกล่าวว่า
[3] “ขอให้วันที่ข้าเกิดมานั้นพินาศ อีกทั้งคืนที่พูดว่า ‘ตั้งครรภ์เด็กชายคนหนึ่งแล้ว’ นั้นด้วย
[4] ขอให้วันนั้นเป็นความมืด ขอพระเจ้าจากเบื้องบนอย่าเอาพระทัยใส่วันนั้น หรืออย่าให้แสงสว่างส่องในวันนั้น
[5] ขอความมืดและเงามัจจุราชยึดเอาวันนั้นไว้ ขอให้เมฆคลุมมัน ขอให้ความดำมืดของกลางวันทำให้มันหวาดกลัว
[6] คืนนั้นน่ะ ขอให้ความมืดทึบฉวยมันไว้ อย่าให้มันเข้าส่วนท่ามกลางบรรดาวันของปี อย่านับมันเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเดือนเลย
[7] เออ ขอให้คืนนั้นเป็นหมัน ขออย่าให้เสียงร้องอันชื่นบานได้ยินในคืนนั้น
[8] ขอให้บรรดาผู้สาปวันได้สาปคืนนั้นด้วย คือผู้มีฝีมือที่จะปลุกเลวีอาธาน ขึ้นมา
[9] ขอให้ดาวเวลารุ่งสางของมันมืดมิด ขอให้มันรอความสว่าง แต่ไม่พบ อย่าให้มันเห็นแสงอรุณ
[10] เพราะว่ามันมิได้ปิดประตูครรภ์มารดาของข้า หรือซ่อนความยากลำบากไว้จากดวงตาของข้า
[11] “ทำไมข้าไม่ตายเสียตั้งแต่ออกจากครรภ์? ทำไมข้าไม่ออกจากครรภ์มารดาแล้วสิ้นใจ?
[12] ไฉนมีหัวเข่ารับข้าไว้? ไฉนมีหัวนมให้ข้าดูด?
[13] ไม่เช่นนั้น ข้าจะนอนแน่นิ่ง ข้าจะล่วงหลับ แล้วจะได้หยุดพัก
[14] กับบรรดาพระราชาและที่ปรึกษาของแผ่นดินโลก ผู้ได้สร้างที่ปรักหักพังขึ้นใหม่สำหรับตัวเอง
[15] หรือกับเจ้านายผู้มีทองคำ ผู้บรรจุเงินไว้เต็มบ้าน
[16] หรือทำไมข้าไม่เป็นอย่างลูกที่แท้งซึ่งถูกซ่อนไว้ อย่างทารกซึ่งไม่เคยเห็นแสงสว่าง?
[17] ที่นั่นคนอธรรมหยุดดิ้นรน และที่นั่นผู้เหนื่อยอ่อนได้หยุดพัก
[18] ที่นั่นผู้ถูกจองจำก็สบายด้วยกัน พวกเขาไม่ได้ยินเสียงของนายงาน
[19] ผู้น้อยและผู้ใหญ่ก็อยู่ที่นั่น และทาสก็เป็นอิสระพ้นจากนายของเขา
[20] “ไฉนประทานแสงสว่างแก่ผู้ทนทุกขเวทนา และประทานชีวิตแก่ผู้มีใจระทมทุกข์?
[21] ผู้คอยความตาย แต่มันก็ไม่มา และขุดหามันยิ่งกว่าหาทรัพย์ที่ซ่อนอยู่
[22] ผู้เปรมปรีดิ์อย่างยิ่ง และยินดีเมื่อเขาพบหลุมศพ
[23] ไฉนประทานความสว่างแก่ผู้ที่ทางของเขาซ่อนอยู่ ผู้ซึ่งพระเจ้าทรงล้อมรั้วกั้นไว้?
[24] เพราะการถอนหายใจของข้ามาแทนอาหาร และการครวญครางของข้าก็เทออกมาเหมือนน้ำ
[25] เพราะสิ่งที่ข้ากลัวก็มาเหนือข้า และสิ่งที่ข้าครั่นคร้ามก็ตกแก่ข้า
[26] ข้าไม่สบายใจเลย และข้าไม่สงบ ข้าไม่ได้หยุดพัก แต่ความวุ่นวายได้มาหา”