[1] แล้วโยบตอบว่า
[2] “พวกท่านจะทรมานข้า และบดขยี้ข้าด้วยถ้อยคำนานสักเท่าใด?
[3] ท่านทั้งหลายพูดสบประมาทข้าสิบหนแล้ว และที่ทำผิดแก่ข้านั้น ท่านก็ไม่อายเลย
[4] ถ้าแม้ว่าข้าหลงทำผิดจริง ความผิดของข้าก็อยู่กับข้า
[5] ถ้าท่านทั้งหลายยกตัวข่มข้า และใช้ความต่ำต้อยของข้าปรักปรำข้า
[6] จงทราบเถิดว่า พระเจ้าทรงผิดต่อข้า และได้เอาตาข่ายล้อมข้าไว้
[7] ดูเถิด ข้าร้องออกมาว่า ‘ทารุณจริง’ แต่ไม่มีผู้ใดฟัง ข้าร้องให้ช่วย แต่ไม่มีความยุติธรรม
[8] พระองค์ทรงก่อกำแพงกั้นทางข้าไว้ ข้าจึงข้ามไปไม่ได้ และพระองค์ทรงให้ทางของข้ามืดไป
[9] พระองค์ทรงปลดศักดิ์ศรีไปจากข้า และถอดมงกุฎจากศีรษะของข้า
[10] พระองค์ทรงพังข้าลงเสียทุกด้าน และข้าก็สิ้นไป พระองค์ทรงถอนความหวังของข้าเหมือนถอนต้นไม้
[11] พระพิโรธของพระองค์พลุ่งขึ้นใส่ข้า และทรงนับข้าเป็นปรปักษ์ของพระองค์
[12] กองทหารของพระองค์ประดังเข้ามา เขาทั้งหลายก่อเชิงเทินต่อสู้ข้า และตั้งค่ายล้อมเต็นท์ของข้า
[13] “พระองค์ทรงให้พี่น้องของข้าออกห่างจากข้า เพื่อนของข้าก็หมางเมินข้าไป
[14] ญาติของข้าผละหนี และเพื่อนของข้าก็ทิ้งข้า
[15] แขกในบ้านและสาวใช้ของข้านับข้าเป็นคนต่างถิ่น ข้ากลายเป็นคนต่างด้าวในสายตาของเขา
[16] ข้าเรียกคนใช้ของข้า แต่เขาไม่ตอบข้า ข้าต้องวิงวอนเขาด้วยปากของข้า
[17] ลมหายใจของข้าเป็นที่ขยะแขยงแก่ภรรยาของข้า และข้าเป็นที่รังเกียจแก่พี่น้องของข้าเอง
[18] แม้เด็กๆ ก็ดูหมิ่นข้า เมื่อข้าลุกขึ้น พวกเขาก็เย้ยหยันข้า
[19] สหายสนิททั้งสิ้นของข้ารังเกียจข้า และคนเหล่านั้นที่ข้ารัก เขาหันหลังให้ข้า
[20] กระดูกของข้าเกาะติดหนังและติดเนื้อของข้า และข้ารอดมาได้อย่างหวุดหวิด
[21] โอ ท่านผู้เป็นสหายของข้า สงสารข้าเถิด สงสารข้าเถิด เพราะพระหัตถ์ของพระเจ้าได้แตะต้องข้า
[22] ทำไมท่านทั้งหลายจึงไล่ตามข้าอย่างพระเจ้าทรงไล่ข้า? ทำไมท่านยังไม่อิ่มเนื้อของข้า?
[23] “โอ ข้าอยากให้ถ้อยคำของข้าถูกบันทึกไว้ โอ ข้าอยากให้จารึกไว้ในหนังสือ
[24] มันจะถูกสลักไว้บนศิลาอย่างถาวร ด้วยปากกาเหล็กและตะกั่ว
[25] แต่ข้าเองทราบว่า พระผู้ไถ่ของข้าทรงพระชนม์อยู่ และในที่สุดพระองค์จะทรงปรากฏบนแผ่นดินโลก
[26] และหลังจากผิวหนังของข้าถูกทำลายไปอย่างนี้ แล้วในเนื้อหนังของข้า ข้าจะเห็นพระเจ้า
[27] ผู้ซึ่งข้าจะได้เห็นเอง และดวงตาข้าจะได้เห็น ไม่ใช่คนอื่น จิตใจข้า ก็ห่อเหี่ยวอยู่ภายใน
[28] เมื่อท่านทั้งหลายว่า ‘เราจะข่มเหงเขาได้อย่างไร?’ และ ‘ต้นตอของเรื่องก็พบอยู่ที่เขา’
[29] จงกลัวดาบเถิด เพราะพระพิโรธนำโทษของดาบมา เพื่อท่านจะทราบว่ามีการพิพากษา”