[1] “ข้าเบื่อชีวิตของข้า ข้าจะร้องทุกข์อย่างไม่ยับยั้ง ข้าจะพูดด้วยใจขมขื่น
[2] ข้าจะทูลพระเจ้าว่า ขออย่าทรงกล่าวโทษข้าพระองค์ ขอให้ข้าพระองค์ทราบว่า ไฉนพระองค์ทรงสู้คดีกับข้าพระองค์
[3] พระองค์ทรงเห็นดีหรือ ที่จะบีบบังคับ ที่จะดูหมิ่นผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์ และโปรดแผนการของคนอธรรม?
[4] พระองค์ทรงมีพระเนตรอย่างคนหรือ? พระองค์ทรงเห็นอย่างมนุษย์เห็นหรือ?
[5] วันของพระองค์เหมือนของมนุษย์หรือ? ปีของพระองค์เหมือนของคนเราหรือ?
[6] พระองค์จึงทรงคอยจับผิดข้าพระองค์ และค้นหาบาปของข้าพระองค์
[7] แม้พระองค์ทรงทราบว่าข้าพระองค์มิได้เป็นคนอธรรม และไม่มีผู้ใดช่วยกู้ออกจากพระหัตถ์ของพระองค์ได้
[8] พระหัตถ์ของพระองค์ปั้นและสร้างข้าพระองค์ และบัดนี้พระองค์ทรงหันมาทำลายข้าพระองค์
[9] ขอทรงระลึกว่าพระองค์ทรงสร้างข้าพระองค์จากดิน แล้วจะทรงนำข้าพระองค์กลับเป็นผงคลีดินอีกหรือ?
[10] พระองค์ทรงเทข้าพระองค์ออกอย่างน้ำนม และทำข้าพระองค์ให้แข็งเหมือนเนยแข็งมิใช่หรือ?
[11] พระองค์ทรงห่มข้าพระองค์ด้วยหนังและเนื้อ ทรงสานข้าพระองค์ด้วยกระดูกและเส้นเอ็น
[12] พระองค์ประทานชีวิตและความรักมั่นคงแก่ข้าพระองค์ และทรงเฝ้าระวังชีวิตข้าพระองค์ไว้
[13] แต่สิ่งต่อไปนี้พระองค์ทรงซ่อนไว้ในพระทัยของพระองค์ ข้าพระองค์ทราบว่านี่เป็นพระประสงค์ของพระองค์
[14] ถ้าข้าพระองค์ทำบาป พระองค์ทรงเฝ้าดูข้าพระองค์อยู่ และไม่ทรงปล่อยข้าพระองค์ให้พ้นความผิดของข้าพระองค์
[15] ถ้าข้าพระองค์ชั่วร้าย วิบัติแก่ข้าพระองค์ ถ้าข้าพระองค์ชอบธรรม ข้าพระองค์ก็ยังผงกศีรษะขึ้นไม่ได้ เพราะข้าพระองค์เต็มด้วยความอดสู และมองดูความทุกข์ใจของข้าพระองค์
[16] และถ้าข้าพระองค์จะยกตัวขึ้น พระองค์จะทรงล่าข้าพระองค์อย่างสิงโต และทรงทำการอัศจรรย์สู้ข้าพระองค์อีก
[17] พระองค์ทรงให้เหล่าพยานของพระองค์ปรักปรำข้าพระองค์อีก และทรงทวีความกริ้วของพระองค์ต่อข้าพระองค์ พระองค์ทรงนำกองทัพใหม่ๆ มาสู้ข้าพระองค์
[18] “ไฉนพระองค์ทรงนำข้าพระองค์ออกมาจากครรภ์ มิฉะนั้นข้าพระองค์คงตายก่อนผู้ใดได้เห็นข้าพระองค์
[19] ประหนึ่งว่าข้าพระองค์มิได้เกิดมา ข้าพระองค์คงถูกนำจากครรภ์ไปถึงหลุมศพแล้ว
[20] วันคืนของข้าพระองค์ก็น้อยมิใช่หรือ? ขอให้ข้าพระองค์อยู่ลำพัง เพื่อข้าพระองค์จะได้ชื่นใจสักหน่อย
[21] ก่อนที่ข้าพระองค์จะไปยังที่ซึ่งข้าพระองค์ไม่ได้กลับ ถึงแผ่นดินแห่งความมืดและเงามัจจุราช
[22] แผ่นดินแห่งความมืดทึบดังตัวความมืดเอง เป็นแผ่นดินแห่งเงามัจจุราชและไร้ระเบียบ ที่ซึ่งความสว่างเป็นเหมือนความมืด”