[1] แล้วโศฟาร์ชาวนาอาเมห์ตอบว่า
[2] “ฉะนั้นความคิดของข้าเร้าให้ข้าตอบ เนื่องด้วยอารมณ์ปั่นป่วนภายในข้า
[3] ข้าได้ยินคำตำหนิที่สบประมาทข้า แต่ความเข้าใจของข้าดลใจให้ข้าตอบ
[4] ท่านไม่ทราบเรื่องนี้หรือว่า ตั้งแต่ดึกดำบรรพ์มา ตั้งแต่มนุษย์ถูกวางไว้บนแผ่นดินโลก
[5] เสียงไชโยของคนอธรรมนั้นสั้น และความชื่นบานของคนที่ไม่นับถือพระเจ้านั้นเป็นแต่ครู่เดียว
[6] แม้ตัวเขาสูงขึ้นถึงฟ้าสวรรค์ และศีรษะของเขาไปถึงหมู่เมฆ
[7] เขาจะพินาศเป็นนิตย์อย่างอุจจาระของตัวเอง บรรดาคนที่เคยเห็นเขาจะพูดว่า ‘เขาอยู่ที่ไหนนะ?’
[8] เขาจะบินไปเสียเหมือนความฝันและจะไม่มีผู้ใดพบอีก เขาจะถูกไล่ไปเสียอย่างนิมิตยามค่ำคืน
[9] ดวงตาที่เคยจ้องมองเขาจะไม่เห็นเขาอีก และสถานที่ของเขาจะไม่เห็นเขาอีกเลย
[10] ลูกหลานของเขาจะขอความช่วยเหลือจากคนยากจน และมือของเขาจะคืนทรัพย์สมบัติของเขา
[11] กระดูกของเขาเคยเต็มด้วยเรี่ยวแรงของคนหนุ่ม แต่เรี่ยวแรงนั้นจะนอนลงกับเขาในผงคลีดิน
[12] “แม้ว่าความชั่วร้ายจะหวานอยู่ในปากของเขา แม้เขาซ่อนมันไว้ใต้ลิ้นของเขา
[13] แม้เขาไม่อยากจะปล่อยมันไป และอมไว้ในปากของเขา
[14] อาหารในกระเพาะของเขากลับกลายเป็น พิษงูเห่าในตัวเขา
[15] เขากลืนทรัพย์สมบัติลงไป แต่จะอาเจียนมันออกมาอีก พระเจ้าทรงขับมันออกมาจากท้องเขา
[16] เขาจะดูดพิษงูเห่า ลิ้นของงูกะปะจะฆ่าเขา
[17] เขาจะไม่ได้ชื่นชมลำน้ำ คือลำธารที่มีน้ำผึ้งและนมข้นไหลอยู่
[18] เขาจะคืนผลงานของเขา และจะไม่กลืนกินมันเสีย เขาจะไม่ได้ความชื่นบานเลย จากกำไรแห่งการค้าของเขา
[19] เพราะเขาได้ขยี้และทอดทิ้งคนจน เขาได้ยึดบ้านที่เขาไม่ได้สร้าง
[20] “เพราะความโลภของเขาไม่รู้จักพอ เขาจะไม่ปล่อยสิ่งที่เขาปรารถนาไปเลย
[21] เมื่อเขากินแล้วก็ไม่มีอะไรเหลือ เหตุฉะนั้น ความเจริญของเขาจะไม่ถาวร
[22] ในขณะที่เขาอิ่มหนำสำราญ เขาจะตกในสภาพขัดสน ฤทธิ์เดชของความทุกข์ยากจะมาถึงเขา
[23] เพื่อเติมท้องของเขาให้เต็ม พระองค์จะทรงส่งพระพิโรธอันดุเดือดมายังเขา และทรงหลั่งลงมาบนเขาให้เป็นอาหารของเขา
[24] แม้เขาจะหนีจากอาวุธเหล็ก ธนูทองสัมฤทธิ์ก็จะแทงเขาทะลุ
[25] เขาถอนมันออกจากร่างกาย เออ ปลายอันวับแวบออกมาจากถุงน้ำดี ความน่าหวาดเสียวมาถึงเขา
[26] ความมืดมิดได้สะสมไว้แก่ทรัพย์สมบัติของเขา ไฟที่ไม่ต้องกระพือจะกลืนเขาเสีย สิ่งใดที่เหลืออยู่ในเต็นท์ของเขาจะถูกเผาผลาญ
[27] ฟ้าสวรรค์จะสำแดงความบาปชั่วของเขา และแผ่นดินโลกจะลุกขึ้นปรักปรำเขา
[28] ข้าวของแห่งครัวเรือนของเขาจะถูกนำไปเสีย ถูกกวาดไปในวันแห่งพระพิโรธของพระองค์
[29] นี่เป็นส่วนของคนอธรรมจากพระเจ้า และเป็นมรดกที่พระเจ้าทรงกำหนดให้เขา”