[1] “นี่แน่ะ ดวงตาข้าเห็นสิ่งทั้งหมดนี้แล้ว หูข้าได้ยินและเข้าใจเรื่องนี้แล้ว
[2] อะไรที่ท่านทั้งหลายรู้ ข้าก็รู้ด้วย ข้ามิได้ด้อยกว่าท่าน
[3] แต่ข้าจะทูลองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ และข้าปรารถนาจะสู้ความกับพระเจ้า
[4] ส่วนท่านนั้น ท่านฉาบไปด้วยการโกหก ท่านทุกคนเป็นแพทย์ที่ใช้ไม่ได้
[5] โอ ท่านน่าจะนิ่งเสีย และความนิ่งนั้นจะเป็นปัญญาของท่าน
[6] บัดนี้ขอฟังเหตุผลของข้า และขอสดับคำวิงวอนแห่งริมฝีปากของข้า
[7] พวกท่านจะพูดเท็จเพื่อพระเจ้าหรือ? และพูดล่อลวงเพื่อพระองค์หรือ?
[8] พวกท่านจะลำเอียงเข้าข้างพระองค์หรือ? ท่านจะว่าความฝ่ายพระเจ้าหรือ?
[9] เมื่อพระองค์ทรงตรวจสอบท่าน มันจะดีแก่ท่านหรือ? ท่านจะหลอกลวงพระองค์ได้ อย่างผู้หนึ่งผู้ใดหลอกลวงมนุษย์หรือ?
[10] พระองค์จะทรงตำหนิท่านทั้งหลายแน่ หากท่านลำเอียงอย่างลับๆ
[11] ความโอ่อ่าตระการของพระองค์จะไม่ทำให้ท่านคร้ามกลัวหรือ? ความกลัวพระองค์จะไม่ตกเหนือท่านหรือ?
[12] คติของท่านไร้ค่าดังขี้เถ้า คำแก้ต่างของท่านก็เปราะอย่างโล่ดินเหนียว
[13] “เงียบหน่อย และข้าจะพูด และอะไรจะเกิดกับข้า ก็ให้เกิดเถิด
[14] ทำไมข้าเสี่ยงชีวิต และวางชีวิตข้าเป็นเดิมพัน?
[15] ดูเถิด พระองค์จะทรงประหารข้าเสีย ข้าไม่มีความหวัง แต่ข้ายังจะสู้ความเฉพาะพระพักตร์พระองค์
[16] นี่จะเป็นความรอดของข้า คือคนที่ไม่นับถือพระเจ้าจะไม่ได้เข้ามาอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์
[17] ขอฟังถ้อยคำของข้าให้ดี และให้คำกล่าวของข้าอยู่ในหูของท่าน
[18] ดูเถิด ข้าเตรียมคดีของข้าแล้ว ข้าทราบว่า ข้าเองจะเป็นฝ่ายถูก
[19] มีผู้ใดจะสู้คดีกับข้า? ถ้ามี ข้าจะนิ่งและตาย
[20] ขอทรงทำสองสิ่งแก่ข้าพระองค์ แล้วข้าพระองค์จะไม่ซ่อนตัวจากพระองค์
[21] ขอหดพระหัตถ์ให้ห่างจากข้าพระองค์ และขออย่าให้ความน่าครั่นคร้ามจากพระองค์ทำให้ข้าพระองค์กลัว
[22] ขอทรงเรียกเถิด แล้วข้าพระองค์จะทูลตอบ หรือให้ข้าพระองค์ร้องทูล และขอพระองค์ทรงตอบข้าพระองค์เถิด
[23] ความผิดและบาปของข้าพระองค์มีมากเท่าใด? ขอทรงให้ข้าพระองค์ทราบถึงการละเมิดและบาปของข้าพระองค์
[24] ไฉนพระองค์ซ่อนพระพักตร์ และทรงถือว่าข้าพระองค์เป็นศัตรู?
[25] พระองค์จะทรงให้ใบไม้ที่ปลิวคว้างตกใจหรือ? และจะทรงไล่ติดตามฟางแห้งหรือ?
[26] เพราะพระองค์ทรงจารึกสิ่งขมขื่นต่อสู้ข้าพระองค์ และทรงทำให้ข้าพระองค์รับโทษความผิดที่ทำเมื่อเยาว์วัย
[27] พระองค์ทรงใส่เท้าของข้าพระองค์ไว้ในขื่อ และทรงเฝ้าดูทางทั้งสิ้นของข้าพระองค์ พระองค์ทรงจำกัดเขตแก่ฝ่าเท้าของข้าพระองค์
[28] ข้าพระองค์ ก็โทรมไปเหมือนไม้ผุ เหมือนเครื่องแต่งกายที่ตัวแมลงกิน