[1] แล้วบิลดัดชาวชูอาห์ตอบว่า
[2] “ท่านทั้งหลายจะค้นหาถ้อยคำนานเท่าใด? จงใคร่ครวญ แล้วเราจะพูด
[3] ไฉนเราจึงถูกนับให้เป็นสัตว์? ไฉนเราจึงเป็นคนโฉดในสายตาของท่านทั้งหลาย?
[4] ท่านผู้ฉีกตัวของท่านด้วยความโกรธ จะให้แผ่นดินโลกถูกทอดทิ้งเพราะเห็นแก่ท่านหรือ? จะให้ก้อนหินโยกย้ายจากที่ของมันหรือ?
[5] “เออ ความสว่างของคนอธรรมจะถูกดับเสีย และเปลวไฟของเขาไม่ส่องแสงอีก
[6] ดวงสว่างในเต็นท์ของเขามืด และตะเกียงที่อยู่เหนือเขาก็ดับ
[7] ย่างก้าวอันแข็งแรงของเขาก็สั้นเข้า และแผนการของเขาเองคว่ำเขาลง
[8] เพราะเท้าของเขาเข้าไปติดตาข่าย และเขาเดินอยู่บนหลุมพราง
[9] กับดักอันหนึ่งฉวยส้นเท้าของเขาไว้ แร้วอันหนึ่งรัดเขาไว้
[10] มีบ่วงซ่อนอยู่ในดินไว้ดักเขา มีกับอยู่ในทางไว้ดักเขา
[11] สิ่งน่าหวาดเสียวทำให้เขาตกใจอยู่รอบด้าน และไล่ติดส้นเท้าของเขาอยู่
[12] กำลังของเขาร่อยหรอไปเพราะความหิว และภัยพิบัติก็พร้อมจะให้เขาสะดุด
[13] ผิวหนังของเขา โรคก็กินเสีย โรคร้าย ก็กินแขนขาของเขา
[14] เขาถูกถอนออกจากเต็นท์ที่เขาไว้วางใจ และถูกนำมายังพระราชาแห่งความสยดสยอง
[15] ท่านจะอาศัยอยู่ในเต็นท์ของเขา เพราะมันไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป มีกำมะถันเกลื่อนกลาดเหนือที่อยู่ของเขา
[16] จากเบื้องล่าง รากของเขาแห้งไป และจากเบื้องบน กิ่งของเขาเหี่ยวไป
[17] การระลึกถึงเขา พินาศไปจากโลก และเขาไม่มีชื่ออยู่ในถนน
[18] เขาถูกผลักไสจากความสว่างเข้าสู่ความมืด และถูกไล่ออกไปจากแผ่นดินโลก
[19] เขาไม่มีลูกหลานท่ามกลางชนชาติของเขา และไม่มีคนรอดตายในที่ซึ่งเขาเคยอยู่
[20] ชาวตะวันตกก็ตกตะลึงด้วยวันของเขา และชาวตะวันออกก็หวาดกลัว
[21] แน่ละ นี่คือที่อาศัยของคนชั่ว และที่อยู่ของคนซึ่งไม่รู้จักพระเจ้า”