[1] Dahil dito, sa pag-iwan natin ng pasimulang katuruan patungkol kay Cristo, dapat tayong makasulong patungo sa pagiging-ganap at pananampalataya sa Diyos, na hindi na muling inilalagay ang saligan ng pagsisisi mula sa mga patay na gawa,
[2] ng katuruan ng mga pagbabawtismo at ng pagpatong ng mga kamay at ng muling pagkabuhay ng mga patay at ng paghatol na walang hanggan.
[3] At ito ang aming gagawin kapag ipapahintulot ng Diyos.
[4] Sapagkat hindi maaaring sila, na minsan nang naliwanagan at nakatikim ng makalangit na kaloob at naging kabahagi ng Banal na Espiritu
[5] at nakatikim ng mabuting salita ng Diyos at ng mga kapangyarihan sa darating na kapanahunan,
[6] ay mapapanumbalik sa pagsisisi kung sila ay tumalikod, sapagkat ang anak ng Diyos ay kanilang muling ipinapako sa krus para sa kanilang sarili at siya ay inilalagay sa hayag na kahihiyan.
[7] Dahil ang lupa, na umiinom ng ulan na madalas pumapatak sa kaniya at nagpapatubo ng mga pananim na nararapat sa kanila na sa pamamagitan nila ay nagbubungkal ito, ay tumatanggap ng pagpapalang mula sa Diyos,
[8] ngunit kung ito ay nagpapatubo ng mga tinik at ng mga dawag, ito ay walang karapatan at nalalapit sa sumpa, na ang wakas nito ay patungo sa pagsunog.
[9] Subalit mga minamahal, kung kami man ay nagsasalita sa gayong paraan, kami ay nakatiyak sa mga mabuting bagay patungkol sa inyo at sa mga bagay na nauukol sa kaligtasan
[10] sapagkat ang Diyos ay hindi walang katarungan upang kaniyang kalimutan ang inyong gawa at ang pagpapagal ng pag-ibig na inyong ipinakita para sa kaniyang pangalan nang kayo ay naglingkod at patuloy na naglilingkod sa mga banal.
[11] Kaya mahigpit naming hinangad na ang bawat isa sa inyo ay magpakita ng gayunding pagsisikap patungo sa lubos na katiyakan ng pag-asa hanggang sa wakas,
[12] upang kayo ay hindi maging tamad kundi mga tagatulad niyaong mga nagmamana ng mga pangako sa pamamagitan ng pananampalataya at pagtitiis.
[13] Sapagkat nang ang Diyos ay nangako kay Abraham, siya ay sumumpa sa pamamagitan ng kaniyang sarili yamang wala nang nakahihigit pa na kaniyang mapanumpaan,
[14] na sinasabi, “Sa pagpapala ay tiyak na pagpapalain kita at sa pagpaparami ay pararamihin kita.” Gen 22:17
[15] At sa ganoong pagtitiyaga ay tinanggap niya ang pangako
[16] sapagkat ang mga tao ay totoong sumusumpa sa pamamagitan ng nakahihigit, at ang panunumpa na para sa pagpapatunay ay ang katapusan ng bawat pagtatalo.
[17] Dahil dito, ang Diyos na lalong higit na nagnanais na ipakita ang hindi pagbabago ng kaniyang layunin sa mga tagapagmana ng pangako, ito ay pinagtibay sa pamamagitan ng isang panunumpa
[18] upang sa pamamagitan ng dalawang bagay na hindi mababago, tayo ay maaring magkaroon ng matibay na lakas ng loob upang lumapit para manganlong sa kaniya upang mapanghawakan ang pag-asang nakalagay sa harapan natin, dahil ang Diyos ay hindi maaaring magsinungaling.
[19] Ang pag-asa na ating tinataglay ay katulad ng isang angkla ng kaluluwa na maaasahan at matatag, at pumapasok ito sa dakong loob sa kabila ng tabing
[20] kung saan ay pumasok alang-alang sa atin ang tagapagpauna, si Jesus na naging pinakapunong saserdote magpakailanman ayon sa pangkat ni Melquisedec.