[1] W piętnastym roku panowania cesarza Tyberiusza, gdy Poncjusz Piłat był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, Filip, jego brat, tetrarchą Iturei oraz okręgu Trachonu, a Lizaniasz tetrarchą Abileny,
[2] za arcykapłanów Annasza i Kajfasza, Bóg przemówił do Jana, syna Zachariasza, który przebywał na pustyni.
[3] Przemierzał on więc całą okolicę Jordanu i wzywał ludzi do przyjęcia chrztu opamiętania dla dostąpienia przebaczenia grzechów.
[4] Tak też zostało napisane w Księdze proroka Izajasza: Głos wołającego na pustkowiu: Przygotujcie drogę Pana, wyprostujcie Jego ścieżki.
[5] Każdy wąwóz niech będzie wypełniony, każda góra lub wzgórze zrównane, drogi krzywe — wyprostowane, wyboiste zaś — wygładzone.
[6] Każda zaś istota zobaczy zbawienie51 przygotowane przez Boga.
[7] Przemawiał więc do tłumów, które wciąż wychodziły, aby udzielił im chrztu: Wy, pomioty żmij, czy ktoś wam doradził, by uchodzić przed nadchodzącym gniewem?
[8] Jeśli tak, to wydawajcie owoce godne opamiętania i nie próbujcie się łudzić myślą, że wam wystarczy mieć za ojca Abrahama. Mówię wam: Z tych kamieni Bóg może wzbudzić Abrahamowi dzieci.
[9] Topór dotknął już korzeni. Każde drzewo, które nie rodzi dobrego owocu, zostanie wycięte i rzucone w ogień.
[10] Cóż więc mamy czynić? — dopytywały się tłumy.
[11] A on im odpowiadał: Kto ma dwa okrycia, niech podzieli się z tym, który nie ma żadnego, a kto ma co jeść, niech postąpi podobnie.
[12] Przyszli też celnicy, aby dać się ochrzcić. Ci również zapytali: Nauczycielu, co mamy czynić?
[13] Nie pobierajcie nic więcej ponad ustaloną stawkę — odpowiedział.
[14] Pytali go i żołnierze: A co my mamy czynić? Na nikim niczego nie wymuszajcie — powiedział — i nie składajcie fałszywych donosów, lecz niech wam wystarczy wasz żołd.
[15] Gdy lud śledził rozwój wypadków i wszyscy zastanawiali się, czy może Jan nie jest Chrystusem,
[16] on sam publicznie oświadczył: Ja, gdy chrzczę, zanurzam was w wodzie, lecz nadchodzi ktoś potężniejszy ode mnie; Jemu nie jestem godny rozwiązać rzemyka u sandałów; On was będzie chrzcił, zanurzając w Duchu Świętym i ogniu.
[17] W ręku trzyma sito. Dokładnie przesieje wszystko, co jest na Jego klepisku. Ziarno zbierze do spichrza, plewy natomiast spali w ogniu nieugaszonym.
[18] W wielu też innych słowach kierował do ludu przestrogi i głosił mu dobrą nowinę.
[19] Natomiast tetrarcha Herod, upominany przez niego z powodu Herodiady, żony swego brata, oraz z powodu innych nadużyć, których się dopuścił,
[20] dodał do tego wszystkiego i to, że osadził Jana w więzieniu.
[21] Gdy więc cały lud przyjął chrzest, został ochrzczony również Jezus, a w czasie Jego modlitwy otworzyło się niebo
[22] i zstąpił na Niego Duch Święty w cielesnej postaci przypominającej gołębicę. Przy tym z nieba rozległ się głos: Ty jesteś moim ukochanym Synem, źródłem mojej radości.
[23] Gdy Jezus rozpoczynał działalność, miał około trzydziestu lat i choć uważano, że był synem Józefa, pochodził od Helego,
[24] Mattata, Lewiego, Melchiego, Jannaja, Józefa,
[25] Mattatiasza, Amosa, Nahuma, Heslego, Naggaja,
[26] Maata, Mattatiasza, Semeina, Jozecha, Jody,
[27] Joanana, Rezy, Zorobabela, Salatiela, Neriego,
[28] Melchiego, Addiego, Kosama, Elmadama, Era,
[29] Jozuego, Eliezera, Joryma, Mattata, Lewiego,
[30] Symeona, Judy, Józefa, Jonama, Eliakima,
[31] Melei, Menny, Mattaty, Natana, Dawida,
[32] Jessaja, Jobeda, Boesa, Sali, Naassona,
[33] Aminadaba, Admina, Arniego, Hesroma, Faresa, Judy,
[34] Jakuba, Izaaka, Abrahama, Tary, Nachora,
[35] Serucha, Ragau, Faleka, Ebera, Sali,
[36] Kainama, Arfaksada, Sema, Noego, Lamecha,
[37] Matusali, Henocha, Jareta, Maleleela, Kainama,
[38] Enosa, Seta, i w końcu od Adama, który pochodził od Boga.