[1] Statui autem hoc ipse apud me, ne iterum in tristitia venirem ad vos;
[2] si enim ego contristo vos, et quis est qui me laetificet, nisi qui contristatur ex me?
[3] Et hoc ipsum scripsi, ut non, cum venero, tristitiam habeam de quibus oportebat me gaudere, confidens in omnibus vobis, quia meum gaudium omnium vestrum est.
[4] Nam ex multa tribulatione et angustia cordis scripsi vobis per multas lacrimas, non ut contristemini, sed ut sciatis quam carita tem habeo abundantius in vos.
[5] Si quis autem contristavit, non me contristavit, sed ex parte, ut non onerem, omnes vos.
[6] Sufficit illi, qui eiusmodi est, obiurgatio haec, quae fit a pluribus,
[7] ita ut e contra magis donetis et consolemini, ne forte abundantiore tristitia absorbeatur, qui eiusmodi est.
[8] Propter quod obsecro vos, ut confirmetis in illum caritatem;
[9] ideo enim et scripsi, ut cognoscam probationem vestram, an in omnibus oboedientes sitis.
[10] Cui autem aliquid donatis, et ego; nam et ego, quod donavi, si quid donavi, propter vos in persona Christi,
[11] ut non circumveniamur a Satana; non enim ignoramus cogitationes eius.
[12] Cum venissem autem Troadem ob evangelium Christi, et ostium mihi apertum esset in Domino,
[13] non habui requiem spiritui meo, eo quod non invenerim Titum fratrem meum, sed valefaciens eis profectus sum in Macedoniam.
[14] Deo autem gratias, qui semper triumphat nos in Christo et odorem notitiae suae manifestat per nos in omni loco.
[15] Quia Christi bonus odor sumus Deo in his, qui salvi fiunt, et in his, qui pereunt:
[16] aliis quidem odor ex morte in mortem, aliis autem odor ex vita in vitam. Et ad haec quis idoneus?
[17] Non enim sumus sicut plurimi adulterantes verbum Dei, sed sicut ex sinceritate, sed sicut ex Deo coram Deo in Christo loquimur.