[1] ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งความรอดของข้าพระองค์ กลางวันข้าพระองค์ร้องทูล กลางคืนก็อยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์
[2] ขอคำอธิษฐานของข้าพระองค์มาอยู่เฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ ขอเงี่ยพระกรรณฟังเสียงร้องทูลของข้าพระองค์
[3] เพราะจิตใจของข้าพระองค์ลำบากเต็มที และชีวิตของข้าพระองค์เข้าใกล้แดนคนตาย
[4] ข้าพระองค์ถูกนับเข้ากับบรรดาผู้ที่ลงไปยังหลุมมรณา ข้าพระองค์เป็นเหมือนชายที่ไม่มีกำลัง
[5] เหมือนคนที่เขาทิ้งไว้ท่ามกลางคนตาย เหมือนคนถูกฆ่าที่นอนอยู่ในหลุมศพ ที่พระองค์มิได้ทรงระลึกถึงอีก เพราะเขาทั้งหลายถูกพรากจากพระหัตถ์ของพระองค์
[6] พระองค์ทรงวางข้าพระองค์ไว้ที่ก้นบึ้งของหลุมมรณา ในแดนที่มืดและลึก
[7] พระพิโรธของพระองค์อยู่บนข้าพระองค์ และพระองค์ทรงโถมทับข้าพระองค์ด้วยคลื่นใหญ่ทั้งสิ้นของพระองค์เส-ลาห์
[8] พระองค์ทรงให้เพื่อนสนิทของข้าพระองค์เหินห่างจากข้าพระองค์ พระองค์ทรงทำให้ข้าพระองค์เป็นที่รังเกียจแก่เขาทั้งหลาย ข้าพระองค์ถูกขัง ข้าพระองค์จึงออกไปไม่ได้
[9] ดวงตาของข้าพระองค์มัวไปเพราะความทุกข์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ทุกวัน ข้าพระองค์ชูมือต่อพระองค์
[10] พระองค์จะทรงทำการอัศจรรย์เพื่อคนตายหรือ? ผู้ตายจะลุกขึ้นยกย่องพระองค์ได้หรือ?เส-ลาห์
[11] เขาประกาศความรักมั่นคงของพระองค์ในหลุมศพหรือ? หรือประกาศความซื่อสัตย์ของพระองค์ในแดนพินาศ หรือ?
[12] การอัศจรรย์ของพระองค์จะเป็นที่รู้จักกันในความมืดหรือ? และการช่วยกู้ของพระองค์ จะเป็นที่รู้จักในแผ่นดินแห่งความหลงลืมหรือ?
[13] ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่ข้าพระองค์ทูลขอความช่วยเหลือต่อพระองค์ ในเวลาเช้าคำอธิษฐานของข้าพระองค์ขึ้นไปเฝ้าพระองค์
[14] ข้าแต่พระยาห์เวห์ ไฉนพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์? ไฉนพระองค์ซ่อนพระพักตร์เสียจากข้าพระองค์?
[15] ตั้งแต่เด็ก ข้าพระองค์ทุกข์ยากและเฉียดตาย ข้าพระองค์ทนต่อความสยดสยองของพระองค์ ข้าพระองค์ท้อแท้
[16] ความเดือดดาลของพระองค์กวาดไปเหนือข้าพระองค์ บรรดาสิ่งที่น่ากลัวจากพระองค์ทำลายข้าพระองค์
[17] พวกมันล้อมข้าพระองค์อย่างน้ำท่วมวันยังค่ำ มันโอบล้อมข้าพระองค์ไว้รอบด้าน
[18] พระองค์ทรงให้คนรักและสหายห่างเหินไปจากข้าพระองค์ ความมืดกลายเป็นเพื่อนสนิทของข้าพระองค์