[1] จงร้องเพลงด้วยความยินดีถวายแด่พระเจ้า พระกำลังของพวกเรา จงโห่ร้องด้วยความชื่นบานถวายแด่พระเจ้าของยาโคบ
[2] จงเปล่งเสียงเพลง จงตีรำมะนา ทั้งพิณเขาคู่อันไพเราะและพิณใหญ่
[3] จงเป่าแตรในวันขึ้นหนึ่งค่ำ และในวันขึ้นสิบห้าค่ำ ซึ่งเป็นวันเทศกาลเลี้ยงของพวกเรา
[4] เพราะเป็นกฎเกณฑ์สำหรับอิสราเอล เป็นกฎระเบียบของพระเจ้าแห่งยาโคบ
[5] พระองค์ทรงตราเป็นกฎเกณฑ์ในโยเซฟ เมื่อเสด็จออกไปโจมตีแผ่นดินอียิปต์ ข้าพเจ้าได้ยินเสียงพูดซึ่งข้าพเจ้าไม่รู้จัก กล่าวว่า
[6] “เราปลดภาระจากบ่าของเขา เราให้มือของเขาพ้นจากการยกของหนัก
[7] เมื่อทุกข์ใจเจ้าเรียก เราก็ช่วยกู้เจ้า เราตอบเจ้าในที่ลับลี้ของฟ้าร้อง เราได้ทดสอบเจ้าที่น้ำแห่งเมรีบาห์ เส-ลาห์
[8] ประชากรของเราเอ๋ย จงฟังแล้วเราจะทักท้วงเจ้า โอ อิสราเอลเอ๋ย ถ้าเพียงแต่เจ้าจะฟังเรา
[9] อย่ามีพระอื่นท่ามกลางเจ้าเลย อย่ากราบไหว้พระต่างด้าว
[10] เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้ได้พาเจ้าขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ จงอ้าปากของเจ้าให้กว้าง แล้วเราจะป้อนเจ้าให้อิ่ม
[11] “แต่ประชากรของเราไม่ฟังเสียงของเรา อิสราเอลไม่เชื่อฟังเรา
[12] เราจึงมอบเขาไว้แก่จิตใจดื้อด้านของเขาเอง ให้ทำตามคำปรึกษาของเขาเอง
[13] เออ ประชากรของเรา น่าจะฟังเรา และอิสราเอล น่าจะเดินในทางของเรา
[14] แล้วไม่ช้า เราก็จะปราบศัตรูของเขา และจะหันมือของเราสู้คู่อริของเขา”
[15] บรรดาผู้ที่เกลียดชังพระยาห์เวห์จะแสร้งหมอบราบต่อพระองค์ และเวลาของการลงโทษคนพวกนั้นจะยั่งยืนอยู่เป็นนิตย์
[16] พระองค์จะทรงเลี้ยงเขา ด้วยข้าวสาลีอย่างดีที่สุด “เราจะให้เจ้าพอใจด้วยน้ำผึ้งที่มาจากหิน”