[1] ลูกเอ๋ย ถ้าเจ้าเป็นผู้ค้ำประกันให้เพื่อนบ้านของเจ้า ได้ทำสัญญากับคนแปลกหน้า
[2] ถ้าเจ้าติดบ่วงเพราะคำจากปากของเจ้า และเจ้าติดกับเพราะคำจากปากของเจ้า
[3] ลูกเอ๋ย จงทำอย่างนี้และช่วยตัวเจ้าให้พ้นภัย เพราะเจ้าตกอยู่ในกำมือเพื่อนบ้านของเจ้าแล้ว รีบไป ถ่อมตัวลง และวิงวอนเพื่อนบ้านของเจ้า
[4] อย่าให้ดวงตาของเจ้าหลับลง อย่าให้หนังตาของเจ้าปรือไป
[5] จงปลีกตัวของเจ้าจากภัย อย่างละมั่งปลีกตัวจากมือของนายพราน อย่างนกจากมือของคนจับนก
[6] คนเกียจคร้านเอ๋ย ไปหามดไป๊ พิเคราะห์ดูทางของมัน และจงมีปัญญา
[7] โดยปราศจากหัวหน้า เจ้าหน้าที่หรือผู้ปกครอง
[8] มันเตรียมอาหารของมันในฤดูแล้ง และสะสมเสบียงของมันในฤดูเกี่ยว
[9] คนเกียจคร้านเอ๋ย เจ้าจะนอนนานเท่าไร? เมื่อไรเจ้าจะลุกขึ้นจากหลับ?
[10] หลับนิด เคลิ้มหน่อย กอดมือพักนิดหน่อย
[11] แล้วความจนจะมาหาเจ้าอย่างคนจรจัด และความขัดสน อย่างคนถืออาวุธ
[12] คนถ่อย คนเลว คือคนที่เที่ยวไปด้วยวาจาคดๆ
[13] ตาของเขาก็ขยิบ เท้าของเขาก็ขยับ นิ้วของเขาก็เขยิบชี้ไป
[14] ความตลบตะแลงในใจเขาคิดประดิษฐ์ความชั่วร้าย หว่านความแตกร้าวอยู่ทุกเวลา
[15] เพราะฉะนั้นความหายนะจะมาถึงเขาอย่างฉับพลัน เขาจะถูกทำลายทันทีโดยไม่มีทางแก้ไข
[16] มีหกสิ่งซึ่งพระยาห์เวห์ทรงเกลียด มีเจ็ดสิ่งซึ่งเป็นที่น่าเกลียดน่าชังสำหรับพระองค์
[17] ได้แก่ ดวงตายโส ลิ้นมุสา และมือที่เข่นฆ่าคนบริสุทธิ์
[18] ใจที่คิดแผนเลวร้าย เท้าซึ่งรีบวิ่งไปสู่ความชั่ว
[19] พยานเท็จซึ่งหายใจออกมาเป็นคำมุสา และคนที่หว่านความแตกร้าวในหมู่พี่น้อง
[20] ลูกเอ๋ย จงเฝ้ารักษาบัญญัติของพ่อเจ้า และอย่าละทิ้งคำสอนของแม่เจ้า
[21] จงพันมันไว้ที่ใจของเจ้าเสมอ จงผูกมันไว้รอบคอของเจ้า
[22] เมื่อเจ้าเดิน มันจะนำเจ้า เมื่อเจ้านอน มันจะเฝ้าเจ้า และเมื่อเจ้าตื่น มันจะพูดกับเจ้า
[23] เพราะบัญญัติเป็นประทีป และคำสอนเป็นแสงสว่าง และคำตักเตือนเพื่อการสั่งสอนเป็นทางแห่งชีวิต
[24] เพื่อปกป้องเจ้าไว้จากหญิงชั่ว จากลิ้นพะเน้าพะนอของหญิงสำส่อน
[25] อย่าให้ใจของเจ้าปรารถนาความงามของนาง อย่าให้นางจับเจ้าด้วยตาเจ้าชู้ของนาง
[26] เพราะจะจ้างหญิงโสเภณีด้วยขนมปังก้อนเดียวก็ยังได้ แต่หญิงเล่นชู้ ล่าชีวิตอันมีค่าของชาย
[27] คนเราจะหอบไฟไว้ที่อกของตน โดยมิให้เสื้อผ้าไหม้ได้หรือ?
[28] หรือคนเราจะเดินบนถ่านที่ลุกโพลง โดยมิให้เท้าถูกไฟลวกได้หรือ?
[29] บุคคลผู้เข้าหาภรรยาของเพื่อนบ้านก็เป็นอย่างนั้นแหละ ไม่มีใครที่แตะต้องนางแล้วจะไม่ถูกลงโทษ
[30] คนเขาไม่ดูหมิ่นขโมย ถ้าขโมยเข้าลัก เพื่อบรรเทาความอยากเมื่อเขาหิว
[31] ถ้าเขาถูกจับได้ เขาต้องชำระคืนเจ็ดเท่า เขาจะต้องให้สิ่งของทั้งสิ้นในบ้านของเขา
[32] ชายที่ล่วงประเวณี ย่อมไม่มีสามัญสำนึก ใครทำอย่างนั้นก็ทำลายตนเอง
[33] เขาจะได้แผลและความอัปยศ และความอดสูของเขาจะลบล้างไม่ได้เลย
[34] เพราะความหวงแหนทำให้สามี เกรี้ยวกราด ในวันที่เขาแก้แค้น เขาจะไม่เพลามือ
[35] เขาจะไม่รับค่าทำขวัญใดๆ ถึงเจ้าจะทวีของกำนัล เขาก็ไม่ยอมสงบ