[1] คำตอบนุ่มนวลช่วยละลายความโกรธเกรี้ยวให้หายไป แต่คำกักขฬะเร้าโทสะ
[2] ลิ้นของคนมีปัญญายกย่องความรู้ แต่ปากของคนโง่เทความโง่ออกมา
[3] พระเนตรของพระยาห์เวห์อยู่ในทุกแห่งหน ทรงเฝ้าดูคนชั่วและคนดี
[4] ลิ้นที่ปลอบโยนเป็นต้นไม้แห่งชีวิต แต่ลิ้นตลบตะแลงทำให้จิตใจแตกสลาย
[5] คนโง่ดูหมิ่นคำสั่งสอนของบิดาตน แต่คนที่ใส่ใจคำตักเตือนเป็นคนสุขุม
[6] ในบ้านของคนชอบธรรมมีสมบัติมากมาย แต่รายได้ของคนอธรรมนำความลำบากมา
[7] ปากของคนมีปัญญากระจายความรู้ แต่ใจของคนโง่ไม่เป็นเช่นนั้น
[8] พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังเครื่องบูชาของคนอธรรม แต่ทรงปีติยินดีในคำอธิษฐานของคนเที่ยงธรรม
[9] พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังทางของคนอธรรม แต่พระองค์ทรงรักผู้ติดตามความชอบธรรม
[10] มีการตีสอนอย่างหนักสำหรับผู้ละทิ้งทางดี คนที่เกลียดคำตักเตือนก็จะตาย
[11] แดนคนตายและแดนพินาศปรากฏแจ้งต่อพระยาห์เวห์ ใจของมนุษย์จะยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด
[12] คนที่ชอบเยาะเย้ยคนอื่นไม่ชอบถูกตักเตือน เขาจะไม่ไปหาคนมีปัญญา
[13] ใจยินดีทำให้ใบหน้าแช่มชื่น แต่เมื่อใจเศร้าหมอง ดวงจิตก็สลาย
[14] ใจของคนที่มีความเข้าใจก็แสวงหาความรู้ แต่ปากของคนโง่กินความโง่เป็นอาหาร
[15] วันทั้งสิ้นของคนที่ทุกข์ใจก็เลวร้าย แต่ใจร่าเริงมีงานเลี้ยงต่อเนื่องกัน
[16] มีทรัพย์น้อยแต่มีความยำเกรงพระยาห์เวห์ ก็ดีกว่ามีทรัพย์มากแต่มีความวิตกกังวลอยู่ด้วย
[17] กินผักเป็นอาหารในที่ที่มีความรัก ก็ดีกว่ากินเนื้อวัวอ้วนโดยมีความเกลียดชังอยู่ด้วย
[18] คนอารมณ์ร้อนเร้าให้เกิดการวิวาท แต่คนที่โกรธช้าก็ระงับการพิพาท
[19] ทางของคนเกียจคร้านเต็มไปด้วยต้นหนาม แต่วิถีของคนเที่ยงธรรมเป็นทางราบ
[20] บุตรชายที่มีปัญญาทำให้บิดายินดี แต่คนโง่ดูหมิ่นมารดาของตน
[21] ความโง่เป็นความยินดีแก่ผู้ที่ขาดสามัญสำนึก แต่คนที่มีความเข้าใจจะดำเนินในทางซื่อตรง
[22] ปราศจากการปรึกษาหารือ แผนงานก็ล้มเหลว แต่เมื่อมีผู้แนะนำจำนวนมาก แผนงานนั้นก็สำเร็จ
[23] คนที่มีคำตอบเหมาะๆ ในปากย่อมยินดี คำเดียวที่ถูกกาลเทศะก็ดีจริงๆ
[24] วิถีแห่งชีวิตนำคนฉลาดขึ้นเบื้องบน เพื่อเขาจะได้หลีกหนีจากแดนคนตายเบื้องล่าง
[25] พระยาห์เวห์ทรงรื้อถอนบ้านของคนเย่อหยิ่ง แต่ทรงให้อาณาเขตของหญิงม่ายคงอยู่เหมือนเดิม
[26] พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังความคิดของคนชั่ว แต่ถ้อยคำแช่มชื่นนั้นบริสุทธิ์
[27] คนที่ตะกละหากำไรก็ทำให้ครอบครัวของตนลำบาก แต่คนที่เกลียดสินบนจะมีชีวิตอยู่
[28] ใจของคนชอบธรรมรำพึงว่าจะตอบอย่างไร แต่ปากของคนอธรรมเทสิ่งชั่วร้ายออกมา
[29] พระยาห์เวห์ทรงอยู่ห่างไกลจากคนอธรรม แต่ทรงได้ยินคำอธิษฐานของคนชอบธรรม
[30] ความสว่างของตาทำให้ใจเปรมปรีดิ์ และข่าวดีทำให้ร่างกายสดชื่น
[31] หูที่ฟังคำตักเตือนที่ให้ชีวิต จะอยู่ท่ามกลางคนมีปัญญา
[32] คนที่เพิกเฉยต่อคำสั่งสอนก็ดูหมิ่นตนเอง แต่คนที่สนใจคำตักเตือนก็ได้ความเข้าใจ
[33] ความยำเกรงพระยาห์เวห์จะสอนให้เกิดปัญญา และความถ่อมตัวมาก่อนเกียรติ