[1] คนอธรรมหนีเมื่อไม่มีใครไล่ตาม แต่คนชอบธรรมกล้าหาญอย่างสิงห์หนุ่ม
[2] เมื่อแผ่นดินเกิดจลาจล ก็มีผู้ครอบครองหลายคน แต่โดยอาศัยคนที่มีความเข้าใจและความรู้ แผ่นดินนั้นจะยืนยง
[3] คนยากจนที่ข่มเหงคนจน ก็เหมือนฝนที่ซัดลงมาทำลายพืชผล
[4] คนที่ทิ้งธรรมบัญญัติย่อมสรรเสริญคนอธรรม แต่คนที่รักษาธรรมบัญญัติย่อมต่อสู้พวกเขา
[5] คนชั่วไม่เข้าใจความยุติธรรม แต่คนที่แสวงหาพระยาห์เวห์จะเข้าใจถี่ถ้วน
[6] คนยากจนที่ดำเนินในความซื่อสัตย์ของเขา ก็ดีกว่าคนที่คดโกงในทางของตนแล้วมั่งคั่ง
[7] บุตรที่เฝ้ารักษาธรรมบัญญัติเป็นคนฉลาด แต่เพื่อนของคนตะกละทำให้บิดาของตนขายหน้า
[8] คนที่ทวีทรัพย์สมบัติของตนด้วยดอกเบี้ยและการขูดรีด ก็ได้รวบรวมทรัพย์นั้นไว้ให้ผู้ที่เมตตาคนจน
[9] ถ้าผู้ใดไม่ฟังธรรมบัญญัติ แม้คำอธิษฐานของเขาก็เป็นที่น่าสะอิดสะเอียน
[10] คนที่นำคนเที่ยงธรรมหลงเข้าไปในทางชั่ว ก็จะตกลงในหลุมของเขาเอง แต่คนดีพร้อมจะได้รับสิ่งดีเป็นมรดก
[11] คนมั่งคั่งก็มีปัญญาในสายตาของตนเอง แต่คนยากจนผู้มีความเข้าใจจะรู้จักเขาแจ่มแจ้ง
[12] เมื่อคนชอบธรรมชนะ ความรุ่งเรืองก็มีมากขึ้น แต่เมื่อคนอธรรมเรืองอำนาจ คนก็ซ่อนตัวเสีย
[13] ผู้ซ่อนการละเมิดของตนไว้จะไม่เจริญ แต่ผู้สารภาพและทิ้งมันจะได้ความกรุณา
[14] คนที่เกรงกลัวพระเจ้าอยู่เสมอก็เป็นสุข แต่คนที่ทำใจตนให้แข็งกระด้างจะตกในความยากลำบาก
[15] คนอธรรมที่ปกครองประชาชนผู้ยากจน ก็เหมือนสิงโตคำรามหรือหมีโถมใส่เหยื่อ
[16] เจ้านายที่ขาดความเข้าใจก็เป็นผู้บีบบังคับตัวฉกาจ แต่คนที่เกลียดสิ่งที่ได้มาโดยไม่ชอบธรรมย่อมมีชีวิตยืนยาว
[17] คนที่มีความผิดในเรื่องฆาตกรรม จะหลบหนีไปจนตาย อย่าให้ใครช่วยเขาเลย
[18] คนที่ดำเนินชีวิตอย่างไร้ตำหนิจะได้รับการช่วยกู้ แต่คนคดโกงในทางของเขาจะล้มลงอย่างฉับพลัน
[19] คนที่ไถนาของตนจะมีอาหารบริบูรณ์ แต่คนที่ติดตามสิ่งไร้ค่าจะยิ่งยากจน
[20] คนซื่อสัตย์จะได้รับพระพรมากมาย แต่คนที่รีบเร่งรวยทางลัดจะถูกลงโทษ
[21] การลำเอียงนั้นไม่ดี คนอาจทำผิดเพราะอาหารชิ้นหนึ่งก็เป็นได้
[22] คนตระหนี่เร่งหาทรัพย์สมบัติ และไม่ทราบว่าความขัดสนจะมาถึงเขา
[23] ผู้ที่ตักเตือนคนอื่น จะได้รับความโปรดปรานภายหลัง มากกว่าผู้ที่ใช้ลิ้นป้อยอ
[24] คนที่ขโมยของของบิดาหรือมารดาของตน และพูดว่า “อย่างนี้ไม่ผิด” เขาก็เป็นเพื่อนของนักทำลาย
[25] คนโลภเร้าให้เกิดการวิวาท แต่ผู้ที่วางใจในพระยาห์เวห์จะเจริญรุ่งเรือง
[26] คนที่เชื่อใจตัวเองเป็นคนโง่ แต่คนที่ดำเนินชีวิตอย่างมีปัญญาจะปลอดภัย
[27] ผู้ที่ให้แก่คนยากจนจะไม่ขัดสน แต่ผู้ที่เพิกเฉยจะถูกแช่งสาปมาก
[28] เมื่อคนอธรรมเรืองอำนาจ คนก็ซ่อนตัวเสีย แต่เมื่อเขาทั้งหลายพินาศไป คนชอบธรรมก็ทวีขึ้น