[1] พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังตาชั่งขี้โกง แต่ทรงปีติยินดีในตุ้มน้ำหนักที่ยุติธรรม
[2] เมื่อความโอหังมาถึง ความอัปยศก็มาด้วย แต่ปัญญาอยู่กับคนถ่อมตัว
[3] ความซื่อสัตย์ของคนเที่ยงธรรมย่อมนำเขา แต่ความคดโกงของคนทรยศย่อมทำลายเขา
[4] ความมั่งคั่งไม่มีประโยชน์ในวันแห่งพระพิโรธ แต่ความชอบธรรมช่วยให้พ้นจากความมรณา
[5] ความชอบธรรมของคนที่ดีพร้อมย่อมทำให้ทางของเขาตรง แต่คนอธรรมจะล้มลงด้วยความอธรรมของตน
[6] ความชอบธรรมของคนเที่ยงธรรมย่อมช่วยกู้เขา แต่คนทรยศจะถูกความอยากของตนจับเป็นเชลย
[7] เมื่อคนอธรรมตาย ความมุ่งหวังของเขาก็มลายไป และความใฝ่ฝันของผู้มีอิทธิพลก็สลาย
[8] คนชอบธรรมได้รับการช่วยเหลือให้พ้นจากความลำบาก และคนอธรรมเข้าไปแทนที่
[9] คนที่ไม่นับถือพระเจ้าทำลายเพื่อนบ้านของเขาด้วยปาก แต่คนชอบธรรมจะรอดพ้นด้วยความรู้
[10] เมื่อคนชอบธรรมอยู่เย็นเป็นสุข บ้านเมืองก็เปรมปรีดิ์ และเมื่อคนอธรรมพินาศ ก็มีเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี
[11] โดยพรของคนเที่ยงธรรม บ้านเมืองก็เป็นที่ยกย่อง แต่โดยปากของคนอธรรม บ้านเมืองก็ล่มจม
[12] คนที่ดูหมิ่นเพื่อนบ้านของตนย่อมไม่มีสามัญสำนึก แต่คนที่มีความเข้าใจก็นิ่งเงียบ
[13] คนที่เที่ยวซุบซิบก็เผยความลับ แต่คนที่ไว้วางใจได้ย่อมปิดเรื่องไว้ได้
[14] เมื่อไม่มีการชี้แนะ ประชาชนก็ล้มลง แต่โดยมีที่ปรึกษามาก ก็มีความปลอดภัย
[15] ผู้ที่ค้ำประกันให้คนอื่นจะต้องทนทุกข์ แต่ผู้ที่เกลียดการค้ำประกันย่อมปลอดภัย
[16] หญิงที่มีใจเมตตา ย่อมได้รับเกียรติ แต่ชายใจร้ายย่อมมั่งคั่ง
[17] คนมีความเมตตาย่อมให้ประโยชน์แก่ตน แต่คนดุร้ายย่อมทำให้ตัวเองเจ็บ
[18] คนอธรรมได้ค่าจ้างที่หลอกลวง แต่คนที่หว่านความชอบธรรมจะได้บำเหน็จที่แน่นอน
[19] คนที่ตั้งมั่นอยู่ในความชอบธรรมจะมีชีวิตอยู่ แต่คนที่ติดตามความชั่วร้ายจะถึงความตาย
[20] พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังใจตลบตะแลง แต่พอพระทัยคนที่ดำเนินชีวิตอย่างไร้ตำหนิ
[21] คนชั่วร้ายจะถูกลงโทษแน่ แต่คนชอบธรรมจะได้รับการช่วยกู้
[22] สตรีงามที่ปราศจากวิจารณญาน ก็เหมือนห่วงทองคำที่จมูกหมู
[23] ความปรารถนาของคนชอบธรรมล้วนแต่ดีเท่านั้น ความหวังของคนอธรรมคือความพิโรธ
[24] บางคนยิ่งแจกจ่ายยิ่งมั่งคั่ง บางคนยิ่งหวงสิ่งที่ควรจ่ายแจกก็ยิ่งขัดสน
[25] คนใจกว้างย่อมเจริญรุ่งเรือง คนที่ให้น้ำคนอื่นย่อมได้น้ำตอบแทน
[26] ประชาชนแช่งผู้กักตุนข้าว แต่พระพรอยู่บนศีรษะของผู้ขายข้าว
[27] คนที่แสวงหาความดี ก็เสาะหาความโปรดปราน แต่คนที่หาความชั่วร้าย มันก็จะมาหาเขา
[28] คนที่วางใจในความมั่งคั่งจะล้มละลาย แต่คนชอบธรรมจะรุ่งเรืองอย่างใบไม้เขียว
[29] คนที่ทำให้ครอบครัวของตนลำบากจะรับลมเป็นมรดก และคนโง่จะเป็นคนรับใช้ของคนมีปัญญา
[30] ผลของคนชอบธรรมคือต้นไม้แห่งชีวิต คนมีปัญญาย่อมได้คนจำนวนมาก
[31] ดูเถิด ถ้าคนชอบธรรมได้รับผลตอบแทนในแผ่นดินโลก คนอธรรมและคนบาปจะได้รับมากยิ่งกว่านั้นสักเท่าไร