[1] จงฟังเราสิ เจ้าทั้งหลายผู้ขวนขวายความชอบธรรม พวกเจ้าผู้แสวงหาพระยาห์เวห์ จงมองดูหินที่ตัวเจ้าถูกตัดออกมา และบ่อหินที่พวกเจ้าถูกขุดขึ้นมา
[2] จงมองดูอับราฮัมบรรพบุรุษของเจ้า และซาราห์ผู้คลอดเจ้าทั้งหลายมา เพราะเมื่อเขายังเป็นเพียงคนเดียว เราได้เรียกเขา เราได้อวยพรเขาและทวีจำนวนของเขา
[3] เพราะว่าพระยาห์เวห์จะทรงชูใจศิโยน พระองค์จะทรงชูใจที่ทิ้งร้างทุกแห่งของเธอ และจะทำให้ถิ่นทุรกันดารของเธอเหมือนสวนเอเดน และที่ราบแห้งแล้งของเธอเหมือนอุทยานพระยาห์เวห์ จะพบความชื่นบานและความยินดีในเธอ ทั้งการขอบพระคุณและเสียงเพลง
[4] ชนชาติของเราเอ๋ย จงฟังเสียงของเรา ประชากรของเราเอ๋ย จงเงี่ยหูฟังเรา เพราะว่าธรรมบัญญัติจะออกไปจากเรา และความยุติธรรมของเราจะเป็นความสว่างของชนชาติทั้งหลาย
[5] ความชอบธรรมของเราได้มาใกล้ และการช่วยกู้ของเราออกไปแล้ว แขนของเราจะพิพากษาชนชาติทั้งหลาย แผ่นดินชายทะเลรอคอยเรา และคาดหวังต่อแขนของเรา
[6] จงเงยหน้าของพวกเจ้าดูฟ้าสวรรค์ แล้วมองดูแผ่นดินโลกเบื้องล่าง เพราะว่าฟ้าสวรรค์จะสูญไปเหมือนควัน และแผ่นดินโลกจะหลุดลุ่ยไปเหมือนเสื้อผ้า แล้วผู้อาศัยอยู่ในนั้นจะตายไปเหมือนริ้น แต่ความรอดของเราจะอยู่เป็นนิตย์ และความชอบธรรมของเราจะไม่สิ้นสุด
[7] จงฟังเรา พวกเจ้าผู้รู้จักความชอบธรรม ชนชาติที่มีธรรมบัญญัติของเราอยู่ในใจ อย่ากลัวการเยาะเย้ยของมนุษย์ และอย่าวิตกต่อการถากถางของเขา
[8] เพราะว่าตัวแมลงจะกินเขาเหมือนกินเสื้อผ้า และตัวหนอนจะกินเขาเหมือนกินขนแกะ แต่ความชอบธรรมของเราจะดำรงเป็นนิตย์ และความรอดของเราอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์
[9] ข้าแต่พระกรของพระยาห์เวห์ จงตื่นเถิด ตื่นขึ้นเถิด จงสวมกำลัง ตื่นขึ้นอย่างในอดีตกาล อย่างในชั่วชาติพันธุ์นานมาแล้วนั้น ท่านไม่ใช่หรือที่หั่นราหับ เป็นชิ้นๆ และแทงมังกรทะลุ?
[10] ท่านไม่ใช่หรือที่ทำให้ทะเลแห้งไป? คือน้ำของที่ลึกยิ่งนั้น และทำที่ลึกของทะเลให้เป็นหนทาง เพื่อให้พวกที่ทรงไถ่ไว้แล้วเดินผ่านไป
[11] แล้วพวกที่ไถ่ไว้แล้วของพระยาห์เวห์จะกลับมา และจะมายังศิโยนด้วยการร้องเพลง ความชื่นบานเป็นนิตย์จะอยู่บนศีรษะของพวกเขา เขาจะได้รับความชื่นบานและความยินดี ความโศกเศร้าและการถอนหายใจจะหนีไป
[12] เราเอง คือเราเองผู้ชูใจเจ้า เจ้าเป็นใครเล่าที่กลัวคนซึ่งจะต้องตาย คือกลัวมนุษย์ซึ่งถูกทำให้เหมือนหญ้า?
[13] เจ้าลืมพระยาห์เวห์ผู้สร้างของเจ้า ผู้ทรงขึงฟ้าสวรรค์ และทรงวางรากฐานของแผ่นดินโลก และเจ้ากลัวอยู่เรื่อยไปตลอดวัน เพราะความเกรี้ยวกราดของผู้บีบบังคับ เมื่อเขาตั้งตัวขึ้นที่จะทำลาย แต่ความเกรี้ยวกราดของผู้บีบบังคับอยู่ที่ไหนเล่า?
[14] นักโทษ จะได้รับการปลดปล่อยโดยเร็ว เขาจะไม่ตายในที่กักขัง และอาหารของเขาก็ไม่ขาดแคลน
[15] เพราะเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้กวนทะเลให้คลื่นของมันคะนอง (พระนามของพระองค์คือพระยาห์เวห์จอมทัพ)
[16] และเราใส่ถ้อยคำของเราไว้ในปากของเจ้า และซ่อนเจ้าไว้ในร่มมือของเรา เราตั้งฟ้าสวรรค์ และวางรากฐานแผ่นดินโลก และกล่าวกับศิโยนว่า “เจ้าเป็นชนชาติของเรา”
[17] จงเร้าใจตัวเอง จงเร้าใจตัวเอง จงยืนขึ้นเถิด เยรูซาเล็มเอ๋ย ท่านผู้ได้ดื่มจากพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ คือจอกแห่งพระพิโรธของพระองค์ ท่านได้ดื่มจากถ้วยแห่งความโซเซ จนถึงก้นตะกอน
[18] ในบรรดาบุตรชายที่นางคลอดมานั้น ไม่มีใครนำทางนาง ในบรรดาบุตรชายที่นางชุบเลี้ยงมา ก็ไม่มีใครจูงมือนาง
[19] สองสิ่งนี้ได้เกิดขึ้นกับท่าน (แล้วใครเล่าจะอาลัยท่าน?) คือการล้างผลาญและทำลาย กับการกันดารอาหารและคมดาบ (แล้วใครเล่าจะปลอบโยนท่าน?)
[20] บรรดาบุตรชายของท่านสลบไปแล้ว พวกเขานอนอยู่ตามหัวถนนทุกแห่ง เหมือนเลียงผาติดในข่าย พวกเขาโชกโชนด้วยพระพิโรธของพระยาห์เวห์ และด้วยการกำราบของพระเจ้าของท่าน
[21] ฉะนั้น จงฟังข้อนี้เถิด ท่านผู้ถูกข่มใจ ผู้ซึ่งมึนเมา แต่ไม่ใช่ด้วยเหล้าองุ่น
[22] องค์เจ้านายของท่าน คือพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ผู้ทรงสู้คดีเพื่อชนชาติของพระองค์ ตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราได้เอาจอกแห่งความโซเซ มาจากมือของเจ้าแล้ว ถ้วยแห่งความพิโรธของเรา เจ้าจะไม่ต้องดื่มอีกต่อไป
[23] และเราจะใส่มันไว้ในมือของพวกที่ทรมานเจ้า คือพวกที่พูดกับตัวเจ้าว่า ‘จงหมอบลง แล้วเราจะเดินข้ามเจ้าไป แล้วเจ้าทำให้หลังของเจ้าเหมือนพื้นดิน และเหมือนถนนเพื่อให้คนเดินข้ามไป’ ”