[1] วิบัติแก่เจ้าผู้ทำลายล้าง และตัวเจ้าเองไม่ถูกทำลายล้าง วิบัติแก่เจ้าคนทรยศ และไม่มีใครได้ทรยศเจ้า เมื่อเจ้าหยุดการทำลายล้าง เจ้าก็จะถูกทำลายล้าง และเมื่อเจ้าเลิกการทรยศ เขาทั้งหลายก็จะทรยศเจ้า
[2] ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงกรุณาพวกข้าพระองค์ ข้าพระองค์รอคอยพระองค์ ขอทรงเป็นแขนของข้าพระองค์ทั้งหลายทุกๆ เช้า เป็นความรอดของพวกข้าพระองค์ในยามทุกข์ยาก
[3] เมื่อได้ยินเสียงความวุ่นวาย ชนชาติทั้งหลายก็วิ่งหนี เมื่อพระองค์ทรงลุกขึ้น ประชาชาติก็กระจัดกระจายไป
[4] ของริบของพวกท่านจะถูกรวบรวมเหมือนตั๊กแตนตัวอ่อนเก็บรวบรวม คนจะกระโดดตะครุบเหมือนอย่างฝูงตั๊กแตนว้าว่อนโดดตะครุบ
[5] พระยาห์เวห์ทรงเป็นที่ยกย่อง เพราะพระองค์ประทับ ณ ที่สูง พระองค์ทรงให้ศิโยนเต็มด้วยความยุติธรรมและความชอบธรรม
[6] และพระองค์จะทรงเป็นเสถียรภาพในช่วงเวลาของท่าน ทรงเป็นความรอด สติปัญญา และความรู้อันอุดม ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นทรัพย์สมบัติของศิโยน
[7] ดูสิ ผู้แกล้วกล้าของพวกเขาร่ำร้องอยู่ภายนอก คณะทูตสันติภาพร่ำไห้อย่างขมขื่น
[8] ทางหลวงก็ร้างเปล่า คนสัญจรก็หยุด เขาหักพันธสัญญาเสีย เขาดูหมิ่นพยานทั้งหลาย เขาไม่ได้ให้เกียรติคน
[9] แผ่นดินไว้ทุกข์และอ่อนระทวย เลบานอนอับอายและเหี่ยวแห้งไป ชาโรนเป็นเหมือนที่ราบแห้งแล้ง บาชานและคารเมลก็สลัดใบ
[10] พระยาห์เวห์ตรัสว่า “บัดนี้ เราจะลุกขึ้น บัดนี้ เราจะเป็นที่ยกย่อง บัดนี้ เราจะเป็นที่เชิดชู
[11] พวกเจ้าอุ้มท้องแต่แกลบ เจ้าคลอดแต่ตอข้าว ลมหายใจของพวกเจ้าเป็นไฟที่จะเผาผลาญเจ้า
[12] และประชาชนทั้งหลายก็จะเหมือนถูกเผาจนเป็นปูน เหมือนกอหนามที่ถูกตัดแล้วเผาในไฟ
[13] พวกเจ้าผู้อยู่ไกล ฟังซิว่าเราได้ทำอะไร เจ้าผู้อยู่ใกล้ จงรับรู้กำลังของเรา”
[14] พวกคนบาปในศิโยนก็หวาดกลัว ความสะทกสะท้านเข้าครอบงำคนไร้พระเจ้า มีใครในพวกเราอยู่กับไฟที่เผาผลาญได้? มีใครในพวกเราอยู่กับการเผาไหม้เป็นนิตย์ได้?
[15] คือผู้ดำเนินอย่างชอบธรรม และพูดอย่างเที่ยงตรง ผู้ดูหมิ่นผลได้จากการบีบบังคับ ผู้สลัดมือของเขาจากการถือสินบน ผู้อุดหูไม่ฟังอุบายเรื่องทำให้โลหิตตก และปิดตาของเขาไม่มองความชั่วร้าย
[16] เขาจะอาศัยอยู่บนที่สูง ที่ลี้ภัยของเขาจะเป็นป้อมหิน จะมีผู้ให้อาหารแก่เขา น้ำดื่มของเขาจะมีแน่
[17] ดวงตาของท่านจะเห็นพระราชาผู้ทรงสง่างาม และจะมองเห็นแผ่นดินที่ยืดยาวออกไปไกล
[18] จิตใจของท่านจะคิดถึงความสยดสยองสมัยก่อน คนที่นับจำนวนอยู่ไหนแล้ว? คนที่ชั่งจำนวนเงินอยู่ไหนแล้ว? คนที่นับจำนวนหอคอยอยู่ไหนแล้ว?
[19] ท่านจะไม่เห็นชนชาติดุร้ายอีก คือชนชาติที่พูดต่างภาษาซึ่งฟังไม่ออก ที่พูดตะกุกตะกักซึ่งเข้าใจไม่ได้
[20] จงมองดูศิโยน เมืองแห่งเทศกาลเลี้ยงของพวกเรา ดวงตาของท่านจะเห็นเยรูซาเล็ม เป็นที่อยู่อันสงบ เป็นเต็นท์ที่ไม่ต้องขนย้าย หลักหมุดของมันจะไม่มีวันถูกถอน เชือกผูกของมันก็ไม่มีวันขาด
[21] และที่นั่นพระยาห์เวห์จะเป็นผู้ทรงโอ่อ่าตระการต่อพวกเรา จะเป็นดั่งสถานที่มีแม่น้ำและลำธารกว้างใหญ่ ที่ซึ่งเรือพายจะไม่พายมา และเรือที่โอ่อ่าตระการไม่ผ่านไป
[22] เพราะพระยาห์เวห์ทรงเป็นผู้พิพากษาของพวกเรา พระยาห์เวห์ทรงเป็นผู้ครอบครองของเรา พระยาห์เวห์ทรงเป็นกษัตริย์ของเรา พระองค์จะทรงช่วยเราให้รอด
[23] สายโยงของท่านห้อยหย่อน มันยึดเสาให้แน่นไม่ได้ หรือยึดใบให้กางไม่ได้ แล้วเขาจะแบ่งของริบที่มีมากมายนั้น แม้คนง่อยก็จะเอาเหยื่อไปได้
[24] ไม่มีชาวเมืองคนไหนจะพูดว่า “ข้าป่วยอยู่” ประชาชนผู้อาศัยอยู่ที่นั่นจะได้รับการอภัย