[1] Ах, сен анамнынъ сютюни эмген агъам олгъайдынъ! Ойле олса, сени ёлда расткетирип, опер эдим, кимсе де мени яманламаз эди.
[2] Сени къолунъдан алып, мени огреткен анамнынъ эвине кетирир эдим. Аджайип шарапнен, озь нарларымнынъ шырасынен сени ичирир эдим.
[3] Сол къолу – башымнынъ тюбюнде, сагъ къолу мени къучакълай.
[4] Эй, Ерусалим къызлары! Емин этинъиз: севгимизни раатсызламанъыз, вакъыт кельмегендже, онъа кедер этменъиз.
[5] – Севгилисине таянып, чёльден ким чыкъаята? – Алма тюбюнде сени уяттым: ананъ сени анда тапты, аначыгъынъ сени анда догъды.
[6] Юрегинънинъ устюне мени, бир тамгъа киби, къой, къолунънынъ устюне, юзюкни киби, такъ. Севги, олюм дайын, кучьлю, куньджюлик, олюлернинъ дюньясы дайын, къуветлидир. Онынъ окълары – атеш ялынларыдыр, о – кучьлю атеш-алевдир!
[7] Буюк сувлар севгини сёндюрмез, дерьялар оны батырмаз. Эгер бирев бутюн байлыгъыны севги ичюн берсе биле, оны джиренчнен инкяр этеджеклер.
[8] – Кичкене бир къызкъардашымыз бар, даа кокюслери чыкъмады. Башы багъланаджакъ куню къызкъардашымыз ичюн не япайыкъ?
[9] Эгер о, бир диваргъа ошаса, устюне кумюштен къуллелер къурармыз, эгер бир къапугъа ошаса, кедр тахталарынен оны къаплармыз.
[10] – Мен бир дивар дайыным, лякин энди кокюслерим – юксек къуллелер кибидир! Шунынъ ичюн мен онынъ козюнде эвине аманлыкъ кетиреджем.
[11] Баал-Хамонда Сулейманнынъ юзюмлиги бар эди, бу юзюмликни о, къаравулларгъа берди, эр бири юзюмликнинъ мейвалары ичюн бинъ кумюш одей эди.
[12] Меним юзюмлигим тек меним малымдыр. Бинъ кумюш сенинъ олсун, эй, Сулейман, эки юз кумюш исе – мейваларыны къаравуллагъанларгъа.
[13] – Эй, сен, багъчаларда яшагъан къадын! достларым сесинъни динълей, манъа да эшиттир оны!
[14] – Ашыкъ, севгилим! Хош къокъулы дагъларнынъ устюнде бир гъазель киби, яш сыгъын киби ол!