[1] – Мен Шарон тегизлигинде тек бир чечегим, вадийлернинъ занбагъым.
[2] – Ярем къызларнынъ арасында – тикенлик арасында бир занбакъ кибидир.
[3] – Севгилим яш йигитлернинъ арасында – орман тереклерининъ арасында бир алма тереги кибидир. Онынъ кольгесинде отурмагъа севем, мейваларынынъ дамы агъзым ичюн татлыдыр.
[4] О, мени зевкъ-сефа эвине кирсетти, мени севгисинен къаплады.
[5] Къуветлендиринъ мени юзюм къурусынен, джанландырынъ алмаларнен, чюнки севгиден кучюмни джоям.
[6] Сол къолу – башымнынъ тюбюнде, сагъ къолу мени къучакълай.
[7] Эй, Ерусалим къызлары! Гъазеллер ве кийик сыгъынларнен емин этинъиз: севгимизни раатсызламанъыз, вакъты кельмегендже, онъа кедер этменъиз.
[8] Мен севгилимнинъ сесини эшитем! Мына о, дагъларнынъ устюнден секирип, байырларнынъ устюнден сычрап келе!
[9] Севгилим гъазельге, яш сыгъынгъа ошай. Мына, о, диварымызнынъ артында тура, пенджерелерден ве пармакълыкътан бакъа.
[10] Севгилим манъа бойле деди: «Тур, ярем, гузелим! Чыкъ манъа!
[11] Мына, къыш кечти, ягъмурлар битип кетти.
[12] Топракъта чечеклер ачты, йырлар вакъты кельди, еримизде гогерджинлер йырламагъа башлады.
[13] Инджир тереклери бурьленди, юзюм пытакълары ешерип, хош къокъулар сача. Тур, ярем, гузелим! Чыкъ манъа!»
[14] – Меним гогерджиним якъынлашылмаз ерде, юксек къаялар араларындадыр! Юзюнъни косьтер манъа, сесинъни эшиттир! Сесинъ не татлы, юзюнъ не гузельдир!
[15] Бизлер ичюн тилькилерни, юзюмликлерни бозгъан кучюк тилькилерни тутунъыз; бизим юзюмликлеримиз чечек ачтылар.
[16] – Севгилим – менимдир, мен де – онынъ! Занбакълар арасында о, кейфлене.
[17] Танъ атмаздан, къаранлыкъ гъайып олмаздан эвель, къайт, севгилим! Дагъларнынъ чатлакъларында бир гъазель киби, яш сыгъын киби, тез ол.