[1] Гедже бою тёшегимде севгилимни къыдырдым, къыдырдым, амма тапалмадым.
[2] «Турайым да, шеэр бою доланып, сокъакъларда ве мейданларда севгилимни къыдырайым», – деп тюшюндим. Мен оны къыдырдым, амма тапалмадым.
[3] Шеэрни бойлап юрген къаравуллар манъа расткельди. «Севгилимни корьмединъизми?» – деп сорадым.
[4] Олардан кетер-кетмез, севгилимни таптым. Туттым оны, йибермедим. Оны анамнынъ эвине, ич одасына кирсеттим.
[5] Эй, Ерусалим къызлары! Гъазеллер ве кийик сыгъынларнен емин этинъиз: севгимизни раатсызламанъыз, вакъты кельмегендже, онъа кедер этменъиз.
[6] – Бу ким экен чёльден чыкъаята? Тютюн диреклери киби, котериле, мюр ве темиз къокъулы мискънинъ, алыш-веришчилернинъ тюрлю къокъулы шейлерининъ къокъусыны даркъата.
[7] Мына, Сулейманнынъ тахты! Онынъ чевресинде – алтмыш аскер, исраилли джесюр батырлар.
[8] Эр бир аскернинъ къолунда – къылыч, олар дженк этмеге усталар. Гедже телюкелер олса, оларнынъ къылычлары азыр.
[9] Сулейман падиша тахтыны Ливан тереклеринден япты.
[10] Диреклери – кумюштен, темели – алтындан япылды. Отургъан ери – мавылы къырмызы, Ерусалим къызлары чадырнынъ ичини севгинен яраштырды.
[11] Келинъиз, эй, Сион къызлары, Сулейман падишагъа бакъынъыз! Онынъ башында – гузель тадж! Юреги ичюн къуванчлы кунюнде, Сулейман эвленген кунюнде онынъ анасы онъа бу таджны кийдирди!