[1] Иса, о ерден чыкъып, Иордан озенининъ артындаки Еудие мемлекетине кельди. Онынъ этрафында кене де пек чокъ адам топланды. Озь адети боюнджа Иса адамларны огрете башлады.
[2] Базы фериселер Оны сынамакъ ниетинен якъынлашып: – Къанун боюнджа акъайгъа озь апайындан айырылмакъ мумкюнми? – деп сорадылар.
[3] Иса исе олардан: – Муса сизлерге не буюргъан? – деп сорады.
[4] – Муса, акъай айрылышув кягъытыны язып апайындан айырылмагъа мумкюн, деп, разылыкъ берген, – деди фериселер.
[5] Иса оларгъа джевап берип: – Юреклеринъиз таш киби олгъаны ичюн, сизлерге бу эмирни язып къалдырды, – деди.
[6] – Аслында, Алла дюньяны яраткъанда, адамларны эр киши ве къадын киши оларакъ яратты.
[7] Шу себептен акъай, ана-бабасыны къалдырып, озь апайына япышаджакъ,
[8] ве олар экиси бир вуджут оладжакълар. Бойледже, олар энди эки дегиль, бир беден сайылалар.
[9] Алла къошкъаныны адам айырмасын.
[10] Эвге кельген сонъ, шегиртлери Исадан кене шу шейни сорадылар.
[11] О, оларгъа: – Ким, озь апайындан айырылып, башкъасына эвленсе, сабыкъ апайына нисбетен аиле садыкълыгъыны боза, – деди.
[12] – Апай да, озь акъайынен айырылып, башкъасына чыкъса, аиле садыкълыгъыны боза.
[13] Исанынъ алдына, къолларынен тийип, хайыр дувасыны окъусын деп, балаларны кетирдилер. Шегиртлер исе оларгъа ёл бермедилер.
[14] Иса буны корьгенде, ачувланып: – Балаларгъа Манъа кельмеге ёл ачынъыз, оларны токътатманъыз. Алланынъ Падишалыгъы оларнынъкидир.
[15] Сизлерге догърусыны айтам: ким Алланынъ Падишалыгъыны бала киби къабул этмесе, анда киралмайджакъ, – деди.
[16] Сонъ, балаларны къучакълап, эллерини башларына къойып, хайыр дувасыны окъуды.
[17] Иса ёлгъа чыкъаяткъанда, кимдир чапып келип, Онынъ огюнде тиз чёкти ве: – Яхшы Оджам! Эбедий аяткъа насип олмакъ ичюн не япмакъ керек? – деп сорады.
[18] Иса онъа: – Манъа не ичюн «яхшы» дейсинъ? Бир Алладан башкъа ич кимсе яхшы дегиль.
[19] Сен эмирлерни билесинъ: адамнынъ джаныны алма, аиле садыкълыгъыны бозма, хырсызлама, ялан шаатлыкъ этме, алдатма, ана-бабанъны урьмет эт, – деди.
[20] О адам, Исагъа джевап къайтарып: – Оджам! Буларны эписини яшлыгъымдан берли япып келем, – деди.
[21] Иса онъа бакъты ве бир кереден оны бегенди. – Санъа бир шей етишмей. Бар, бутюн мал-мулькюнъни сатып, акъчасыны фукъарелерге болип бер. О вакъыт зенгинлигинъ кокте оладжакъ. Сонъ кель де, артымдан юр, – деди.
[22] Лякин, бу сёзлерни эшиткенинен, адам къайгъы ичинде о ерден чыкъып кетти. Онынъ байлыгъы буюк эди де.
[23] Иса, этрафына козь ташлап, шегиртлерине: – Зенгин адамларгъа Алланынъ Падишалыгъына кирмеге агъыр! – деди.
[24] Шегиртлер бу сёзлерни эшитип, шашып къалдылар. Иса исе, текрарлап: – Балаларым, Алланынъ Падишалыгъына кирмеге пек агъыр!
[25] Зенгин адамнынъ Алланынъ Падишалыгъына киргенинден девенинъ ине тешигинден кечкени къолайдыр, – деди.
[26] Шегиртлер даа бетер шашып, бир-биринден: – Ойле олса, ким къуртарыладжакъ экен? – деп сорадылар.
[27] Иса, оларгъа козьлерини тикип: – Адамларгъа бунынъ имкяны ёкъ, лякин Алланынъ ярдымынен имкяны бар. Алла ичюн эр шей мумкюн ола, – деди.
[28] Пётр, сёз алып, Исагъа: – Мына, биз эр шейлеримизни къалдырып, Сенинъ артынъдан кеттик, – деди.
[29] Иса онъа: – Сизлерге догърусыны айтам: ким Мен ве Къуванчлы Хабер ичюн эвини, агъа-къардашларыны, тата-къызкъардашларыны, ана-бабасыны, балаларыны, озь тарлаларыны ташлап кетсе,
[30] шимди, бу дюньяда, чекеджек зулумларнен берабер, юз кере зияде эвлер, агъа-къардашлар, тата-къызкъардашлар, аналар, балалар ве тарлаларгъа саип оладжакъ. Эбедий дюньяда исе эбедий аяткъа малик оладжакъ.
[31] Лякин шимди биринджи олгъан чокъ адамлар сонъунда оладжакъ, сонъунда олгъанлар исе биринджи оладжакълар, – деди.
[32] Энди олар Ерусалимге ёл алдылар. Иса эписининъ огюнде кетмекте эди. Шегиртлери теляшланмакъта, башкъалары исе къоркъа-къоркъа Онынъ артындан юрмекте эдилер. Иса он эки шегиртини янына чагъырып, кене Озюнен не оладжагъы акъкъында айтып башлады:
[33] – Шимди биз Ерусалимге келип киреятамыз. Анда Инсан Огълуны баш руханийлер ве Къанун оджаларынынъ къолуна тутып береджеклер. Олар Оны олюмге укюм этип, Алланы бильмеген адамларгъа береджеклер.
[34] Олар Оны масхара этип, Онъа тюкюреджеклер, Оны къамчылайджакълар ве ольдюреджеклер. Амма учюнджи куню О, тириледжек, – деди.
[35] Зебедайнынъ огъуллары Якъуп ве Юхан, Исанынъ алдына келип: – Оджам, бир истегимиз бар, оны биз ичюн япкъанынъны пек истеймиз, – дедилер.
[36] – Сизлер ичюн не япкъанымны истейсиз? – деп сорады Иса.
[37] Олар: – Сен улу олгъан сонъ, биримиз Сенинъ онъ тарафынъда, экинджимиз исе сол тарафынъда отургъанымызгъа разылыкъ бер, – дедилер.
[38] Иса оларгъа: – Сизлер не истегенинъизни бильмейсиз. Мен ичеджек къадеден сиз ичип олурсызмы? Мен батып чыкъаджакъ терен сувларгъа батып чыкъаджакъсызмы? – деди.
[39] Олар: – Япармыз, – деп джевап бердилер. Иса исе оларгъа: – Сиз Мен ичеджек къадеден ичеджексиз, Мен батып чыкъаджакъ терен сувларгъа батаджакъсыз.
[40] Амма Меним онъ ве сол тарафымда отурмагъа разылыкъ бермек Меним къолумда дегиль. Бу ерлерни Алла кимге азырлагъан олса, олар отураджакълар.
[41] Башкъа он шегирти буны эшитип, Якъуп ве Юхангъа ачувландылар.
[42] Иса оларны янына чагъырып: – Сиз билесиз, башкъа миллетлернинъ башлыкълары оларакъ сайылгъан адамлар оларгъа башлыкъ япалар, ве буюклери оларнынъ устюнде укюм сюрелер.
[43] Амма сизлернинъ аранъызда бойле шей олмасын! Ким сизде буюк олмагъа истесе, сизге хызметчи олсун.
[44] Ким исе сизлернинъ аранъызда биринджи олмагъа истесе, эписине къул олсун.
[45] Инсан Огълу да Озюне хызмет эттирмек ичюн кельмеди, Озю хызмет этмек ве Озь джаныны къурбан этип, чокътан-чокъларны къуртармакъ ичюн кельди, – деди.
[46] Иса Ерихон шеэрине кельди. Шеэрден шегиртлеринен ве чокъ адамнен берабер чыкъып кетеяткъанда, ёл кенарында Тимай огълу сокъур Бартимай, садакъа сорап, отурмакъта эди.
[47] Назаретли Исанынъ кечип кеткенини эшитип: – Эй, Давут Огълу Иса! Манъа мерамет эт! – деп къычырды.
[48] Чокъ адамлар онынъ агъзыны къапатмагъа истедилер, амма о, даа бетер къычырды: – Эй, Давут Огълу! Манъа мерамет эт!
[49] Иса токътап: – Оны мында чагъырынъыз, – деди. Кёрны чагъырып, онъа: – Джесюр ол, еринъден тур! О, сени чагъыра, – дедилер.
[50] Бартимай усть урбасыны чыкъарып четке атты, еринден сычрап турды да, Исанынъ янына барды.
[51] Иса ондан: – Сен Менден не истейсинъ? – деп сорады. – Раввуни, козьлерим корьсюн! – деди кёр адам.
[52] Иса онъа: – Бар, сени иманынъ къуртарды, – деди. Бартимай шу ань коре башлады ве Исанынъ артындан ёл бою кетти.