[1] РАББИге йырлайым, О, юксек котерильгендир! О, атны ве устюндеки атлыны денъизге ташлады.
[2] РАББИ – меним къудретим, меним макътав тюркюмдир, О, манъа къуртулыш берди. О, меним Аллам, Оны макътарым! О, бабамнынъ Алласы, Онынъ Адыны юксельтирим.
[3] РАББИ – аскердир! Онынъ Ады – РАББИ!
[4] О, фыравуннынъ арабаларыны ве онынъ ордусыны денъизге ташлады; фыравуннынъ энъ яхшы башлыкълары Къызыл денъизде богъулдылар.
[5] Оларны терен денъиз ютты; олар таш дайын сув тюбюне кеттилер.
[6] РАББИ! Сенинъ онъ къолунъ къудретнен нам къазанды! РАББИ! Сенинъ онъ къолунъ душманны йыкъты!
[7] Озь буюк улулыгъынъда Санъа къаршы чыкъкъанларны ёкъ эттинъ. Озь гъазабынъны ёлладынъ, ве о, оларны тобан дайын якъты.
[8] Нефесинъ уфюрди, ве сувлар котерильдилер, сувлар, байырлар киби, турдылар, денъизнинъ ортасындаки терен сувлар къою олдылар.
[9] Душман деди ки: «Артларындан къувалап, артларына етерим, авны болерим. Оларнен джаным тояр; къылычымны чекерим; къолум оларны къырар».
[10] Сен нефесинънен уфюрдинъ, ве оларны денъиз къаплады, олар терен сувлар ичине къуршун дайын далдылар.
[11] РАББИ! Аллаларнынъ арасында Сен дайын ким бар? Мукъаддесликнен улу олгъан, макътавларгъа даима ляйыкъ олгъан, аджайип шейлер япкъан Сен дайын ким бар?
[12] Сен онъ къолунъны узаттынъ – оларны ер ютты.
[13] Озь мераметинънен Озюнъ къуртаргъан бу халкъкъа ёлны косьтересинъ. Озь къудретинънен бу халкъны Сенинъ отургъан еринъе алып кетесинъ.
[14] Халкълар эшитирлер ве титрерлер; Фелестин сакинлерини дешет басар.
[15] О заман Эдом башлыкълары титрерлер, Моав ёлбашчыларыны къоркъу басар, Ханааннынъ эписи сакинлери мугъайырлар.
[16] Олар къоркъу ве дешет тюбюнде къалсынлар! РАББИ! Сенинъ халкъынъ кечкендже, Озюнъе айырып алгъан халкъынъ кечкендже, олар къолунънынъ къудретинден таш дайын тильсиз олурлар.
[17] РАББИ! Сенинъ мулькюнънинъ дагъына, Озюнъе отурмакъ ичюн эткен ерге, Я Рабби, Сенинъ къолларынъ яратаджакъ Азиз Ерге Озь халкъынъны алып кирсет ве ерлештир!
[18] РАББИ асырлар боюнджа ве эбедиен падишалыкъ этеджектир!
[19] Фыравуннынъ атлары арабаларынен ве атлыларынен берабер денъизге киргенде, РАББИ оларнынъ устюне денъиз сувларыны къайтарды. Исраиллилер исе денъиз ортасындаки топракътан кечтилер.
[20] Сонъ Харуннынъ татасы Мерьем пейгъамбер къолуна даре алды. Онынъ артындан эписи къадынлар, дарелерини алып, ойнап чыкътылар.
[21] Мерьем оларнынъ оглеринде йырлады: РАББИге йырланъыз, О, юксек котерильгендир, атны ве устюндеки атлыны денъизге ташлады!
[22] Муса исраиллилерни Къызыл денъиз янындан алып кетти, ве олар Шур сахрасына кельдилер. Сахра бою учь кунь кеттилер, амма сувны тапалмадылар.
[23] Марагъа келип, Марадаки сувны ичалмай эдилер, чюнки о, аджджы эди. Онынъ ичюн бу ер Мара деп адландырылгъандыр.
[24] Халкъ Мусагъа шикяет иле: – Бизлер не ичеджекмиз? – дедилер.
[25] Муса, ярдым сорап, РАББИге ялварды. РАББИ исе онъа бир терек косьтерди. Муса терекнинъ парчасыны сувгъа ташлады, ве сув татлы олды. Анда РАББИ халкъкъа низамнаме ве къанунны берди, анда да халкъны сынады.
[26] – Эгер сизлер РАББИ-Таалянъызнынъ айткъанларыны эшитсенъиз ве Онынъ козю алдында истегенини этсенъиз, эгер эмирлерине къулакъ ассанъыз ве эписи низамнамелерини кутьсенъиз, о заман Мен мысырлыларгъа ёллагъан хасталыкълардан бирини сизге ёлламам. Мен – РАББИм, сенинъ Тедавийлейиджинъим, – деди РАББИ.
[27] Исраиллилер Элим деген ерге кельдилер. Анда он эки чокъракъ ве етмиш хурма тереги бар эди. Олар анда сувларнынъ янларында ордунен ерлештилер.