[1] Безнең белән булган хәлләрне исеңә төшер, Раббым; карап бак һәм хурлыгыбызны күр:
[2] биләмә җиребез – читләргә, йортларыбыз ят кешеләргә күчте.
[3] Без атасыз, ятимнәр булып калдык, аналарыбыз – тол хатыннар хәзер.
[4] Суыбызны да көмеш түләп эчәбез, утыныбызны да акчага сатып алабыз.
[5] Эзебезгә басып, эзәрлекләп киләләр безне, тәмам хәлдән тайдык, бернинди ял күрмибез.
[6] Туйганчы ашарлык икмәк табар өчен, кулларыбызны мисырлыларга, ашшурлыларга сузабыз.
[7] Гөнаһ кылган ата-бабаларыбыз инде юк, ә без аларның җинаятьләре өчен җәза кичерәбез.
[8] Безнең өстән коллар хакимлек итә. – Алар кулыннан безне кем йолып алыр?!
[9] Икмәк юнәтеп, җаныбызны хәвеф астына куябыз, чөнки чүлдән безгә кылыч яный.
[10] Ачлык газабыннан тән тиребез мичтә кызгандай каралып күмерләнде.
[11] Хатыннарны – Сионда, кызларны Яһүдә шәһәрләрендә мәсхәрәлиләр.
[12] Түрә-хакимнәребезне дошман асып куйды, өлкәннәргә сан бетте.
[13] Егетләр тегермәндә он тартырга мәҗбүр, яшүсмерләр абына-абына утын ташый.
[14] Өлкәннәр инде шәһәр капкасы төбендә утырмый, егетләр көй уйнамый.
[15] Йөрәгебезнең шатлыгы сүнде, биюләребез кайгы җырына әверелде.
[16] Башыбыздан таҗ төште. Гөнаһ кылдык без! Кайгы безгә!
[17] Шунлыктан йөрәгебез әрни, күзләребезнең нуры сүнде.
[18] Сион тавы бушап калды, анда чүл бүреләре эзләнеп йөри.
[19] Ләкин Синең хакимлегең, Раббы, – мәңгелектер, Синең тәхетең буыннан-буыннаргача дәвам итәдер!
[20] Тик нигә Син безне болай бөтенләйгә оныттың? Ник безне шулай озакка ташладың?
[21] Безне Үзеңә кайтар, Раббы, һәм без кайтырбыз! Электәге көннәребезне кайтар!
[22] Син безне бөтенләйгә кире кактыңмы? Безгә булган ачуың шулай чиксезме?