[1] ในวันสะบาโตวันนึ่ง พระเยซูก่ำลังเตียวลัดก๋างโต้ง หมู่สาวกของพระองค์ก็เด็ดงวงข้าวมาเก็ดกิ๋นกั๋น
[2] บางคนในหมู่ฟาริสีถามว่า “เป๋นจาใดหมู่ต้านเยียะในสิ่งตี้ห้ามเยียะในวันสะบาโต”
[3] พระเยซูจึงตอบเขาว่า “หมู่ต้านบ่เกยอ่านพระคัมภีร์เรื่องตี้กษัตริย์ดาวิดเยียะเมื่อต้านกับหมู่ตี้มาตวยใค่อยากกิ๋นข้าวกา
[4] ต้านเข้าไปในพระวิหารของพระเจ้า แล้วกิ๋นเข้าหนมปังตี้ตั้งถวายพระเจ้า แล้วยังเอาหื้อหมู่คนตี้มาตวยกั๋นกิ๋นตวย เซิ่งต๋ามกฎห้ามบ่หื้อใผกิ๋นนอกจากปุโรหิตเต้าอั้นตี้กิ๋นได้”
[5] พระองค์จึงบอกหมู่ฟาริสีว่า “บุตรมนุษย์เป๋นเจ้าเป๋นนายเหนือวันสะบาโต”
[6] ในวันสะบาโตแหมวันนึ่ง พระเยซูเข้าไปในธรรมศาลาของจาวยิวแล้วสั่งสอน มีคนนึ่งมือขวาลีบได้เข้าไปฟังตวย
[7] หมู่ธรรมาจ๋ารย์กับหมู่ฟาริสีก็ปากั๋นถ้าผ่อว่า พระองค์จะฮักษาเขาในวันสะบาโตก่อ เปื้อจะหาเหตุนาบโต้ษพระองค์
[8] แต่พระองค์ฮู้ว่าเขากึ๊ดจาใด จึงอู้กับคนมือลีบคนนั้นว่า “ลุกยืนขึ้นส่องหน้าคนตังหลาย” เขาก็ลุกยืนขึ้น
[9] แล้วพระเยซูก็อู้กับคนตังหลายว่า “เฮาจะถามต้านตังหลายว่า ควรจะเยียะก๋านดีกาว่าเยียะก๋านฮ้ายในวันสะบาโต จะจ้วยจีวิตกาว่าจะทำลายจีวิต”
[10] แล้วพระองค์ผ่อไปตี้กู้คนตี้อยู่หั้น บอกคนมือลีบว่า “เหยียดมือของเจ้าออกมา” เขาก็เยียะตวยต๋าม แล้วมือของเขาก็หายเป๋นปกติ
[11] หมู่ฟาริสีกับหมู่ธรรมาจ๋ารย์ก็โขดหื้อพระเยซู จึงเปิ็กษากั๋นว่าจะเยียะจาใดกับพระองค์ดี
[12] ต๋อนนั้นพระเยซูขึ้นไปบนดอยม่อนนึ่งเปื้ออธิษฐาน แล้วได้อธิษฐานต่อพระเจ้าคืนฮุ่ง
[13] แจ้งแล้วพระองค์ก็ฮ้องหมู่สาวกมาหา แล้วเลือกเอาสิบสองคนออกจากหมู่สาวกนั้น แล้วฮ้องหมู่เขาว่าหมู่อัครสาวก
[14] คือซีโมนตี้พระองค์ฮ้องแหมจื้อว่า เปโตร อันดรูว์น้องบ่าวของเปโตร ยากอบ ยอห์น ฟีลิป บารโธโลมิว
[15] มัทธิว โธมัส ยากอบลูกบ่าวของอัลเฟอัส ซีโมน ตี้เป๋นคนของพรรคจ้าดนิยม
[16] ยูดาสลูกบ่าวของยากอบ กับยูดาส อิสคาริโอทต๋อนเมื่อลูนคนนี้ได้หักหลังพระเยซู
[17] แล้วพระเยซูกับหมู่อัครสาวกก็ลงมายืนในตี้เปียงแห่งนึ่ง พร้อมตึงหมู่สาวกของพระองค์กับแหมหลายคนตี้มาจากใคว่แคว้นยูเดีย กรุงเยรูซาเล็ม กับบริเวณฮิมฝั่งทะเลตั๊ดตี้เมืองไทระกับเมืองไซดอนตั้งอยู่ เปื้อจะฟังพระองค์
[18] กับหื้อพระองค์ฮักษาโรคของหมู่เขา หมู่คนตี้ต้องทนตุ๊กย้อนผีฮ้ายเข้า พระเยซูก็ฮักษาหื้อหาย
[19] คนตังหลายต่างคนก็ต่างพยายามตี้จะถูกตั๋วพระเยซู ย้อนมีฤทธิ์ซ่านออกจากพระองค์ฮักษาโรคของหมู่เขาหื้อหายกู้คน
[20] พระเยซูผ่อหน้าหมู่สาวกของพระองค์ อู้กับหมู่เขาว่า “หมู่ต้านตี้ตุ๊กยาก พระเจ้าโผดหื้อหมู่ต้านเป๋นสุข ย้อนว่าหมู่ต้านได้เป๋นคนของแผ่นดินของพระเจ้าแล้ว
[21] หมู่ต้านตี้กั้นอยากในเวลานี้ พระเจ้าโผดหื้อหมู่ต้านเป๋นสุข ย้อนว่าหมู่ต้านจะได้กิ๋นอิ่ม หมู่ต้านตี้ฮ้องไห้อยู่ในเวลานี้ พระเจ้าโผดหื้อหมู่ต้านเป๋นสุข ย้อนว่าหมู่ต้านจะได้ใค่หัว
[22] พระเจ้าโผดหื้อหมู่ต้านเป๋นสุข เมื่อคนตังหลายจังหมู่ต้าน ไล่หมู่ต้านออกจากหมู่เขา ดูถูกดูแควนหมู่ต้าน ว่าหมู่ต้านเป๋นคนบ่ดี ย้อนหมู่ต้านหันแก่บุตรมนุษย์
[23] เมื่อเกิดจาอั้นขึ้น ต้านตังหลายจงจื้นจมยินดีวิดๆ เต้นๆ เต๊อะ ย้อนว่าพระเจ้ามีรางวัลอันยิ่งใหญ่ไว้ในสวรรค์สำหรับหมู่ต้าน เซิ่งก็เหมือนเดียวกั๋นกับหมู่ผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าตี้โดนป้ออุ๊ยแม่หม่อนเยียะอย่างเดียวกั๋น
[24] แต่ความฉิบหายก็จะเกิดกับเจ้าตังหลายตี้ร่ำรวย ย้อนว่าเจ้าได้ฮับความสุขสบายตี้สุดแล้ว
[25] ความฉิบหายก็เกิดกับเจ้าตังหลายตี้ได้กิ๋นอิ่มเวลานี้ ย้อนว่าเจ้าจะกั้นอยาก ความฉิบหายก็เกิดกับเจ้าตังหลายตี้ใค่หัวเวลานี้ ย้อนว่าเจ้าจะโศกเศร้าเสียใจ๋
[26] ความฉิบหายก็เกิดกับเจ้าตังหลายตี้หมู่คนยกย่องว่าเจ้าเป๋นคนดี ย้อนว่าป้ออุ๊ยแม่หม่อนของหมู่เขาก็ได้เยียะอย่างเดียวกั๋นนี้กับหมู่ผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าตั๋วป๋อมมาแล้ว
[27] “แต่เฮาบอกหื้อต้านตังหลายตี้ก่ำลังฟังอยู่ว่า จงฮักศัตรู๋ของต้าน จงเยียะดีกับคนตี้จังต้าน
[28] จงปั๋นปอนคนตี้แจ้งด่าต้าน จงอธิษฐานเผื่อคนตี้เยียะฮ้ายต่อต้าน
[29] ถ้าใผคนใดตบแก้มของต้านเผิกนึ่ง ก็หื้อบิ่นแหมเผิกนึ่งหื้อเขาแหม ใผเอาเสื้อคุมต้านไป ถ้าเขาจะเอาเสื้อแหมก็หื้อเขาไปเต๊อะ
[30] ถ้าใผมาขออะหยังจากต้าน ก็หื้อเขาไปเต๊อะ กับเมื่อใผเอาอะหยังของต้านไป ก็บ่ถ้าทวงคืน
[31] หื้อเยียะต่อคนอื่นอย่างตี้ต้านต้องก๋านหื้อคนอื่นเยียะต่อต้านจาอั้น
[32] “ถ้าต้านตังหลายฮักก้าคนตี้ฮักต้านเต้าอั้น จะได้บุญคุณอะหยัง คนบ่ดีคนบาปตังหลาย ก็ฮักคนตี้ฮักเขาเหมือนกั๋น
[33] ถ้าต้านเยียะดีกับคนตี้เยียะดีกับต้านเต้าอั้น จะบุญคุณอะหยัง คนบาปตังหลายก็เยียะอย่างเดียวกั๋น
[34] ถ้าต้านตังหลายหื้อยืมก้าคนตี้ต้านฮู้ว่าจะได้คืนเต้าอั้น จะได้บุญคุณอะหยัง คนบาปตังหลายก็หื้อคนบาปยืมโดยคาดว่าจะฮับคืนอย่างเดียวกั๋น
[35] แต่จงฮักศัตรู๋ของต้านตังหลาย กับเยียะดีกับเขา จงหื้อเขายืมไปโดยบ่ต้องห่วงว่าจะได้คืน แล้วต้านจะได้ฮับรางวัลยิ่งใหญ่ในสวรรค์ จะได้เป๋นลูกของพระเจ้าผู้สูงสุด ย้อนพระองค์มีพระคุณตึงกับคนตี้อกตัญญูกับคนบ่ดี
[36] ต้านตังหลายจงมีความเมตต๋ากรุณา เหมือนพระบิดาของต้านมีความเมตต๋ากรุณา
[37] “บ่ดีตัดสินใผ แล้วเขาก็จะบ่ตัดสินต้าน บ่ถ้าตัดสินลงโต้ษใผ แล้วเขาก็จะบ่ตัดสินลงโต้ษต้าน จงยกโต้ษหื้อเขา แล้วเขาก็จะยกโต้ษหื้อต้าน
[38] จงหื้อกับคนอื่น แล้วพระเจ้าก็จะหื้อกับต้าน ต้านจะได้ฮับตวงจ๋นสวดจ๋นล้นต๋าง ย้อนว่าต้านใจ๊ต๋างแก่นใดตวงหื้อคนอื่น พระเจ้าก็จะใจ๊ต๋างแก่นนั้นตวงหื้อต้านเหมือนกั๋น”
[39] พระเยซูอู้กับหมู่เขาเป๋นกำเผียบว่า “คนต๋าบอดจู๋งคนต๋าบอดได้กา ตึงสองคนจะบ่ตกขุมตกบ่อกา
[40] ลูกศิษย์บ่ใหญ่เหลือครู แต่ลูกศิษย์ตี้ฮับก๋านเฝิ็กสอนจบแล้วก็จะเป๋นเหมือนครูของเขา
[41] “เป๋นจาใดต้านผ่อหันขี้ฝุ่นตี้อยู่ในต๋าปี้น้องของต้าน แต่ไม้ตึงดุ้นอยู่ในต๋าตั๋วเก่าหยังผ่อบ่หัน
[42] เป๋นจาใดต้านอู้กับหมู่ปี้น้องของต้านว่า ‘น้องเหย หื้อเฮาเขี่ยขี้ฝุ่นออกจากต๋าของเจ้าเนาะ’ แต่ตี้ไหนได้มีไม้ตึงดุ้นอยู่ในต๋าตั๋วเก่าก็บ่หัน คนหน้าซื่อใจ๋ก๊ด หื้อจั๊กไม้ดุ้นออกจากต๋าตั๋วเก่าเหียก่อน แล้วจะได้ผ่อหันถี่ๆ ก่อนตี้จะไปเขี่ยขี้ฝุ่นออกจากต๋าของปี้น้องได้
[43] “เก๊าไม้ดีก็ออกหน่วยดี เก๊าไม้บ่ดีก็ออกหน่วยบ่ดี
[44] เฮาจะฮู้ว่าเก๊าไม้ดีกาว่าบ่ดี ก็ผ่อตี้หน่วยของมัน บ่มีใผเกยเก็บหน่วยบ่าเดื่อจากเก๊าไม้ตี้มีหนาม กาว่าเก็บองุ่นจากเก๊าหญ้าตี้มีหนาม
[45] คนดีก็มีสิ่งดีๆ ในใจ๋แล้วก็จะอู้แต่สิ่งดีออกมา แต่คนบ่ดีก็มีสิ่งบ่ดีในใจ๋กับจะอู้สิ่งบ่ดีออกมาเหมือนกั๋น ย้อนในใจ๋เป๋นจาใดปากก็อู้มาจาอั้น
[46] “เป๋นจาใดต้านตังหลายฮ้องเฮาว่า องค์พระผู้เป๋นเจ้า แต่หมู่ต้านก็บ่เยียะต๋ามตี้เฮาสอนนั้น
[47] กู้คนตี้มาหาเฮากับฟังกำสอนของเฮา แล้วเยียะตวยต๋ามกำสอนนั้น เฮาจะบอกหื้อต้านตังหลายฮู้ว่าเขาเผียบเหมือนใผ
[48] เขาเผียบเหมือนคนตี้แป๋งเฮือน เขาขุดขุมเลิ็กวางฐานไว้บนบ่าหิน เมื่อน้ำท่วม สายน้ำเจี้ยวตั้งใส่เฮือนนั้น เฮือนก็บ่ไหวบ่เฟือน ย้อนได้แป๋งไว้อย่างมั่นคง
[49] แต่คนตี้ได้ฟังกำสอนของเฮา แล้วก็บ่ได้เยียะตวยต๋าม เขาก็เผียบเหมือนคนนึ่งแป๋งเฮือนบนดิน ขุดขุมวางฐานไว้บ่เลิ็ก เมื่อมีน้ำท่วม สายน้ำไหลแฮงตั้งใส่เฮือนนั้น เฮือนนั้นก็จะหลุจะปังลงตันที เสียหายหมด”