[1] เจ๊ามืดวันติ๊ด หมู่แม่ญิงเอาเครื่องหอมตี้เขาจัดเกียมไว้มาตี้อุโมงค์ฝังศพของพระองค์
[2] หมู่นางก็หันบ่าหินใหญ่ตี้ตึดปากอุโมงค์ฝังศพอยู่ กิ้งออกไปแล้ว
[3] เมื่อหมู่นางเข้าไปตังในก็ผ่อบ่หันศพของพระเยซูองค์พระผู้เป๋นเจ้า
[4] เมื่อก่ำลังกึ๊ด ย้อนบ่เข้าใจ๋ในเหตุก๋ารณ์นั้น ก็มีป้อจายสองคนมายืนอยู่ใก้ๆ เสื้อผ้าเหลื้อมมาบๆ จ๋นผ่อปอจะบ่ได้
[5] แม่ญิงหมู่นั้นกั๋วเลยก้มหน้าลงดิน ป้อจายสองคนนั้นอู้กับหมู่เขาว่า “หมู่เจ้ามาหาคนเป๋นในหมู่คนต๋ายเยียะหยัง
[6] พระองค์บ่อยู่ตี้นี่แต่พระเจ้าเยียะหื้อพระองค์เป๋นขึ้นจากความต๋ายแล้ว หื้อกึ๊ดเถิงกำตี้พระองค์ได้อู้กับต้านตังหลายเมื่อพระองค์อยู่ในแคว้นกาลิลีว่า
[7] ‘บุตรมนุษย์จะถูกมอบไว้ในอำนาจของคนบาป จะถูกเขิงไว้บนไม้ก๋างเขนจ๋นต๋าย แล้วในวันตี้สามพระองค์จะเป๋นขึ้นจากความต๋าย’ ”
[8] เมื่อหมู่นางกึ๊ด ก็จ๋ำกำตี้พระองค์อู้นั้นได้
[9] เมื่อปิ๊กจากอุโมงค์ก็ปากั๋นไปบอกหมู่สาวกสิบเอ็ดคนกับคนอื่นๆ ต๋ามตี้ได้หันได้ยินมานั้น
[10] คนตี้ไปบอกหมู่อัครสาวกคือ มารีย์จาวมักดาลา โยอันนา มารีย์แม่ของยากอบ กับแม่ญิงคนอื่นตี้อยู่ตวยกั๋น
[11] หมู่อัครสาวกบ่เจื้อ หาว่าแม่ญิงหมู่นี้อู้ไปเล่ย
[12] เปโตรเมื่อได้ยินแล้ว ก็ล่นไปตี้อุโมงค์ก้มส่องเข้าไปในอุโมงค์ ก็หันก้าผ้าปันศพเต้าอั้น เปโตรก็งืดแล้วปิ๊กบ้าน
[13] ในวันเดียวกั๋นนั้น มีสาวกสองคนออกจากกรุงเยรูซาเล็ม ไปหมู่บ้านเอมมาอูส หมู่บ้านนี้อยู่ห่างจากกรุงเยรูซาเล็มสิบเอ็ดกิโลเมตร
[14] เมื่อเตียวตางไป หมู่เขาอู้กั๋นเรื่องเหตุก๋ารณ์ตี้เกิดขึ้นกับพระเยซู
[15] ต๋อนตี้หมู่เขาก่ำลังอู้กั๋นอยู่ พระเยซูก็เข้ามาหาแล้วเตียวไปตวยกั๋น
[16] พระเจ้าเยียะหื้อหมู่เขาจ๋ำพระองค์บ่ได้
[17] พระองค์ถามหมู่เขาว่า “หละหว่างเตียวตางมานี่หมู่ต้านอู้กั๋นเรื่องอะหยัง” หมู่เขาก็หยุดยืนหน้าหมองต๋องเศร้าอยู่
[18] คนนึ่งจื้อเคลโอปัสก็ถามพระองค์ว่า “ต้านท่าจะเป๋นคนเดียวในกรุงเยรูซาเล็ม ตี้บ่ฮู้เรื่องเหตุก๋ารณ์ตังหลายตี้เกิดขึ้นในสองสามวันนี้เหียก้า”
[19] พระเยซูถามเขาว่า “เหตุก๋ารณ์อะหยัง” เขาก็ตอบพระองค์ว่า “เหตุก๋ารณ์เรื่องพระเยซูจาวเมืองนาซาเร็ธ เปิ้นเป๋นผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าตี้มีฤทธิ์อำนาจในก๋านงาน กับในกำอู้ต่อหน้าพระเจ้ากับต่อหน้าคนตังหลาย
[20] หมู่หัวหน้าปุโรหิตกับหมู่ผู้นำของหมู่เฮาได้มอบพระองค์หื้อถูกตัดสินลงโต้ษเถิงต๋าย หมู่เขาเอาพระองค์เขิงบนไม้ก๋างเขน
[21] แต่เฮาตังหลายได้หวังไว้ว่า ต้านผู้นี้จะเป๋นผู้ไถ่จาวอิสราเอลจากอาณาจักรโรม
[22] ซ้ำวันนี้เป๋นวันตี้สามแล้วตี้เหตุก๋ารณ์นั้นเกิดขึ้น เจ๊ามืดวันนี้มีแม่ญิงสองสามคนเยียะหื้อหมู่เฮางืดขนาด หมู่เขาไปตี้อุโมงค์ฝังศพพระเยซู
[23] แต่บ่หันศพของพระองค์ ก็ปิ๊กมาเล่าหื้อฟังว่า ได้หันหมู่ทูตสวรรค์กับหมู่ทูตสวรรค์บอกว่า พระองค์ยังมีจีวิตอยู่
[24] มีบางคนในหมู่เฮาก็ไปผ่อตี้อุโมงค์ แต่บ่หันพระองค์อย่างตี้หมู่แม่ญิงบอกนั้นละ”
[25] พระเยซูอู้กับสองคนนั้นว่า “เออ คนง่าว เป๋นจาใดบ่ยอมเจื้อกำตี้ผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าได้บอกไว้
[26] จ๋ำเป๋นตี้พระคริสต์จะต้องทนตุ๊กทรมานจาอั้น แล้วจึงจะได้ฮับเกียรติบ่ใจ้กา”
[27] พระเยซูอธิบายสิ่งตี้เขียนไว้ในพระคัมภีร์ตี้เล็งเถิงพระองค์ ตั้งแต่โมเสสจ๋นเถิงผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าตึงหมดหื้อเขาฟัง
[28] เมื่อใก้จะแผวหมู่บ้านตี้หมู่เขาไปนั้น พระเยซูเยียะเหมือนจะเตียวก๋ายไปเหีย
[29] แต่หมู่เขาก็อู้เหนี่ยวพระองค์ไว้ว่า “เจิญต้านย้างตวยกั๋นเต๊อะ บ่าเดี่ยวนี้ก็ค่ำแล้ว ตะวันเกือบจะตกแล้ว” พระองค์ก็เข้าไปย้างตวยหมู่เขา
[30] ต๋อนตี้พระองค์กิ๋นข้าวตวยหมู่เขา พระองค์ก็หยิบเข้าหนมปังขอบพระคุณพระเจ้า แล้วหักส่งหื้อหมู่เขา
[31] พระเจ้าก็เยียะหื้อหมู่เขาจ๋ำพระองค์ได้ หมู่เขาก็จ๋ำพระองค์ได้แต่พระองค์หายตั๋วไปเหียแล้ว
[32] หมู่เขาก็อู้กั๋นว่า “ใจ๋หมู่เฮาเต้นตุ๊บๆ ตั๊บๆ เมื่ออู้กั๋นมาต๋ามตางกับเมื่อพระองค์อธิบายพระคัมภีร์หื้อฟังแม่นก่อ”
[33] แล้วตึงสองคนก็ฟั่งปิ๊กไปกรุงเยรูซาเล็ม เมื่อมาแผว ก็ปะหมู่สาวกสิบเอ็ดคนก่ำลังจุมนุมกั๋นกับคนอื่นหลายคน อู้กั๋นว่า
[34] “องค์พระผู้เป๋นเจ้าได้เป๋นขึ้นจากความต๋ายแต๊ๆ ซีโมนก็หัน”
[35] สองคนนั้นก็เล่าเรื่องตี้เกิดขึ้นต๋ามตาง กับตี้เขาจ๋ำพระองค์ได้ต๋อนหักเข้าหนมปัง
[36] เมื่อสองคนนั้นก่ำลังเล่าเรื่องหื้อหมู่สาวกตังหลายฟัง พระเยซูก็เข้ามายืนอยู่ต้ามก๋างหมู่เขา แล้วก็อู้ว่า “ขอหื้อหมู่ต้านมีสันติสุขเต๊อะ”
[37] หมู่เขาตกใจ๋กั๋วกึ๊ดว่าหันผี
[38] พระเยซูก็อู้กับหมู่เขาว่า “เป๋นจาใดหมู่ต้านเถิงกั๋ว สงสัยเยียะหยัง
[39] ผ่อมือผ่อตี๋นเฮาลอ แล้วจะฮู้ว่าเป๋นเฮา ยุบตั๋วเฮาผ่อลอ ผีบ่มีเนื้อหนัง บ่มีกระดูก เหมือนตี้ต้านตังหลายหันเฮามี”
[40] เมื่อพระองค์อู้จาอั้นแล้ว พระองค์ก็เอามือเอาตี๋นหื้อหมู่เขาผ่อ
[41] เมื่อหมู่เขายังบ่เจื้อแต๊ๆ ว่าเป๋นพระเยซู ย้อนหมู่เขาก่ำลังอัศจ๋รรย์ใจ๋กับจื้นจมยินดีอยู่นั้น พระองค์ก็ถามหมู่เขาว่า “หมู่ต้านมีอะหยังกิ๋นพ่องก่อ”
[42] หมู่เขาก็เอาป๋าปิ้งติ่นนึ่งมาหื้อพระองค์
[43] พระองค์ก็กิ๋นส่องหน้าเขาตังหลาย
[44] แล้วพระองค์อู้กับหมู่เขาว่า “เมื่อเฮายังอยู่ตวยหมู่ต้าน ก็บอกหื้อฮู้ว่ากู้กำตี้เขียนไว้ในบทบัญญัติของโมเสส กำตี้หมู่ผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าตังหลายได้เขียน กับกำตี้เขียนไว้ในพระธรรมสดุดีตี้อู้เถิงเฮานั้น จะต้องเป๋นแต๊ต๋ามนั้น”
[45] แล้วพระเยซูก็เยียะหื้อหมู่เขาเข้าใจ๋ข้อต่างๆ หมู่นี้ในพระคัมภีร์ได้
[46] พระองค์บอกหมู่เขาว่า “มีเขียนไว้ว่า จ๋ำเป๋นตี้พระคริสต์จะต้องทนตุ๊กทรมานจ๋นต๋าย แล้วในวันตี้สามจะเป๋นขึ้นจากความต๋าย
[47] แล้วหื้อบอกคนกู้จ้าดในนามของพระองค์ เรื่องก๋านกลับใจ๋จากบาป กับเรื่องก๋านยกโต้ษบาป ตั้งเก๊าตี้กรุงเยรูซาเล็มก่อน
[48] หมู่ต้านจะเป๋นพยานในเรื่องหมู่นี้
[49] เฮาจะหื้อสิ่งตี้พระบิดาสัญญาว่าจะหื้อหมู่ต้าน แต่หมู่ต้านต้องถ้าอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มก่อน จ๋นกว่าต้านจะได้ฮับฤทธิ์อำนาจจากเบื้องบนเหียก่อน”
[50] พระเยซูปาหมู่สาวกออกจากกรุงเยรูซาเล็มไปตี้หมู่บ้านเบธานี แล้วพระองค์ยกมือปั๋นปอนหมู่เขา
[51] เมื่อก่ำลังปั๋นปอนอยู่นั้น พระเจ้าก็ฮับพระองค์ขึ้นไปสวรรค์
[52] หมู่สาวกก็นมัสก๋านพระองค์ แล้วปากั๋นปิ๊กเข้ากรุงเยรูซาเล็มด้วยความจื้นจมยินดี
[53] หมู่เขาอยู่ในพระวิหารกู้วัน เปื้อสรรเสริญพระเจ้า