[1] พระเยซูเตียวผ่านเมืองเยรีโค
[2] มีป้อจายคนนึ่งจื้อศักเคียส เป๋นหัวหน้าคนเก็บภาษีกับเป๋นคนร่ำรวย
[3] ศักเคียสใค่หันพระเยซูเลยฮิผ่อว่าเป๋นคนใด แต่ผ่อบ่หันย้อนมีคนนัก ซ้ำเขาก็เป๋นคนป็อก
[4] เขาจึงล่นไปตังหน้าขึ้นเก๊าบ่าเดื่อตี้อยู่ฮิมตาง เปื้อจะผ่อหันพระเยซูย้อนว่าพระองค์จะก๋ายไปตางหั้น
[5] เมื่อพระเยซูมาแผว ก็แหงนผ่อศักเคียส แล้วอู้ว่า “ศักเคียสเหยขะใจ๋ลงมาเวยๆ วันนี้เฮาจะย้างตี้บ้านของต้าน”
[6] เขาก็ฟั่งลงมา แล้วต้อนฮับพระองค์ด้วยความจื้นจมยินดี
[7] คนตังหลายหันจาอั้น ก็ปากั๋นจ่มว่า “พระเยซูไปย้างอยู่กับคนบาป”
[8] ต๋อนอยู่ในบ้าน ศักเคียสลุกขึ้นอู้กับพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป๋นเจ้า บ่าเดี่ยวนี้ทรัพย์สิ่งของของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะแบ่งหื้อคนตุ๊กเกิ่งนึ่ง ตี้ได้โก๋งอะหยังของใผมา ข้าพเจ้าจะส้ายคืนหื้อเขาสี่เต้า”
[9] พระเยซูบอกเขาว่า “วันนี้คนในเฮือนนี้ได้ฮับความรอดป๊นบาปโต้ษแล้ว ย้อนคนนี้เป๋นเจื๊อสายของอับราฮัมตวย
[10] ย้อนว่าบุตรมนุษย์มาเปื้อจะเซาะหาแล้วจ้วยคนตี้หลงหายหื้อรอดป๊นบาปโต้ษ”
[11] เมื่อเขาตังหลายก่ำลังฟังอยู่ พระองค์อู้กำเผียบแหมเรื่องนึ่ง ย้อนพระองค์มาใก้กรุงเยรูซาเล็มแล้ว เขาตังหลายก็กึ๊ดว่าแผ่นดินของพระเจ้าจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
[12] ย้อนจาอั้นพระองค์จึงอู้ว่า “มีเจ้านายคนนึ่งเกิดมาในผะกุ๋นกษัตริย์ ต้านจะไปเมืองไก๋เปื้อฮับก๋านแต่งตั้งเป๋นกษัตริย์แล้วปิ๊กมา
[13] ต้านจึงฮ้องคนฮับใจ๊สิบคนมาเอาสตางค์หื้อหมู่เขาคนละนึ่งมินาบอกว่า ‘เอาไปเป๋นตืนก๊าขายจ๋นแผววันตี้เฮาปิ๊กมาเน่อ’
[14] จาวเมืองนั้นจังเจ้านายคนนี้ จึงใจ๊คนตวยไปบอกจักรพรรดิว่า ‘เฮาบ่ยอมฮับคนนี้เป๋นกษัตริย์ปกครองเฮา’
[15] “แต่เมื่อต้านได้ฮับแต่งตั้งเป๋นกษัตริย์แล้วก็ปิ๊กมา จึงฮ้องหมู่คนฮับใจ๊ตี้ได้หื้อสตางค์ไว้มาหา เปื้อจะผ่อว่าใผได้ก่ำไฮเต้าใด
[16] คนตี้นึ่งบอกว่า ‘นายเจ้าข้าสตางค์ตี้หื้อข้าพเจ้าไว้นึ่งมินานั้นข้าพเจ้าได้ก่ำไฮมาสิบเต้า’
[17] นายก็อู้กับเขาว่า ‘ดีแล้ว เจ้าเป๋นคนฮับใจ๊ตี้ดี ย้อนเจ้าซื่อสัตย์ในสิ่งเล็กๆ หน้อยๆ เฮาจึงมอบอำนาจหื้อเจ้าปกครองสิบเมือง’
[18] คนตี้สองมาบอกว่า ‘นายเจ้าข้า สตางค์ตี้หื้อข้าพเจ้าไว้นึ่งมินานั้น ข้าพเจ้าได้ก่ำไฮมาห้าเต้า’
[19] นายก็อู้กับเขาอย่างเดียวกั๋นว่า ‘เฮาจึงมอบอำนาจหื้อเจ้าปกครองห้าเมือง’
[20] แหมคนนึ่งมาบอกว่า ‘นายเจ้าข้าสตางค์ตี้หื้อข้าพเจ้าไว้นึ่งมินานั้น ข้าพเจ้าเอาห่อผ้าป๊กเก็บไว้
[21] ย้อนข้าพเจ้ากั๋วว่า นายเป๋นคนสวกใจ๋แข็ง ต้านยึดก่ำไฮเอาจากงานของคนอื่น กับเก็บเกี่ยวสิ่งตี้ต้านบ่ได้ปูก’
[22] เจ้านายก็ตอบเขาว่า ‘ไอ่ขี้ข้าบ่ดี เฮาจะเอากำของเจ้านั้นละลงโต้ษเจ้า เจ้าฮู้ว่าเฮาเป๋นคนสวกใจ๋แข็ง ตี้ยึดก่ำไฮเอาจากงานของคนอื่น กับเก็บเกี่ยวในสิ่งตี้เฮาบ่ได้ปูก
[23] เป๋นจาใดบ่เอาสตางค์นั้นไปฝากธนาคารไว้ เมื่อเฮาปิ๊กมาก็จะได้สตางค์ตึงต้นตึงดอก’
[24] “แล้วเจ้านายก็สั่งคนตี้ยืนอยู่ใก้ๆ หั้นว่า ‘เอาสตางค์นึ่งมินาจากเขาไปหื้อคนตี้มีสิบมินา’
[25] คนนั้นก็ว่า ‘นายครับ เขามีสิบมินาแล้วลอ’
[26] นายก็ตอบว่า ‘เฮาบอกเจ้าตังหลายว่า คนตี้มีอยู่แล้วก็จะเตื่อมหื้อแหม ส่วนคนตี้บ่มี แม้แต่สิ่งตี้เขามีอยู่นั้นก็จะเอาไปจากเขาเหีย
[27] ส่วนหมู่ศัตรู๋ตังหลายตี้บ่ยอมหื้อเฮาเป๋นกษัตริย์ปกครองเขา หื้อปามานี้ฆ่าเหียต่อหน้าเฮา’ ”
[28] หลังจากตี้พระเยซูอู้เรื่องหมู่นั้นแล้ว พระองค์เตียวนำหมู่เขาขึ้นไปกรุงเยรูซาเล็ม
[29] เมื่อพระองค์มาเถิงใก้หมู่บ้านเบธฟายีกับหมู่บ้านเบธานี ตี้ดอยบ่ากอกเทศ พระองค์ใจ๊สาวกสองคนเข้าไปก่อน
[30] สั่งว่า “หื้อเข้าไปในหมู่บ้านตี้อยู่ตังหน้าหั้นเน่อ ตันทีตี้เข้าไปแล้วจะปะลูกลาตั๋วนึ่งมัดอยู่ ลาตั๋วนี้ยังบ่มีใผเกยขี่กำเตื้อ หื้อแก้เจื้อกแล้วจู๋งมาตี้นี่เต๊อะ
[31] ถ้ามีใผถามว่าแก้เจื้อกลาเยียะหยัง ก็บอกเขาว่า ‘องค์พระผู้เป๋นเจ้าต้องก๋านลูกลาตั๋วนี้’ ”
[32] สาวกสองคนนั้นไป ก็ปะเหมือนตี้พระองค์บอก
[33] เมื่อหมู่เขาก่ำลังแก้เจื้อกอยู่ เจ้าของลาก็ถามเขาว่า “แก้เจื้อกลาเยียะหยัง”
[34] เขาก็ตอบว่า “องค์พระผู้เป๋นเจ้าต้องก๋านใจ๊”
[35] แล้วหมู่เขาก็จู๋งลูกลามาหื้อพระเยซู เอาเสื้อผ้าของหมู่เขาปู๋บนหลังลา แล้วจ้วยตุ้มพระองค์ขึ้นขี่
[36] ต๋อนตี้พระองค์ขี่ลาไป คนตังหลายก็ปากั๋นเอาเสื้อผ้าของหมู่เขาปู๋ต๋ำหนตาง
[37] เมื่อพระองค์มาเถิงใก้ตี้จะลงจากดอยบ่ากอกเทศแล้ว ผู้ติดต๋ามกู้คนก็มีความยินดี ย้อนก๋านอัศจ๋รรย์ต่างๆ ตี้เกยหันนั้น ก็สรรเสริญพระเจ้าเสียงดังว่า
[38] “ขอพระเจ้าปั๋นปอนกษัตริย์ผู้ตี้มาในนามองค์พระผู้เป๋นเจ้า สรรเสริญพระเจ้า จงมีสันติสุขในสวรรค์กับขอหื้อพระเจ้าได้ฮับเกียรติสูงสุด”
[39] มีฟาริสีบางคนในคนตังหลายนั้นบอกพระเยซูว่า “อาจ๋ารย์ครับ สั่งหมู่สาวกของต้านห้ามอู้จาอั้น”
[40] พระองค์ตอบหมู่เขาว่า “เถิงหมู่เขาบ่ฮ้อง บ่าหินหมู่นี้ก็จะฮ้องแตนหมู่เขา”
[41] เมื่อพระองค์มาใก้จ๋นหันกรุงเยรูซาเล็มอยู่ตังหน้า พระองค์ก็ไห้ ย้อนอินดูคนในเมืองนั้น
[42] อู้ว่า “วันนี้เฮาใค่หื้อเจ้าฮู้จักตางตี้จะได้สันติสุขกับพระเจ้า แต่บ่าเดี่ยวนี้พระองค์ได้ซ่อนบ่หื้อเจ้าฮู้
[43] วันนึ่งหมู่ศัตรู๋ของเจ้าจะโจ๋มตี๋เจ้า แล้วจะแป๋งก่ำแปงล้อม ขังเจ้าไว้กู้ด้าน
[44] หมู่เขาจะทำลายเจ้าตึงคนของเจ้าจ๋นหมดจ๋นเสี้ยง แม้แต่บ่าหินก็จะบ่หื้อหันวางซ้อนกั๋นเลยสักก้อน ย้อนเจ้าบ่ฮับฮู้ว่าพระเจ้าได้มาจ้วยเจ้าแล้ว”
[45] พระเยซูเข้าไปในบริเวณพระวิหาร แล้วไล่เหิบหมู่คนตี้ก่ำลังซื้อขายของกั๋นอยู่ตี้หั้น
[46] พระองค์อู้กับคนหมู่นั้นว่า “มีกำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า ‘พระวิหารของเฮาจะฮ้องว่าเป๋นตี้สำหรับอธิษฐาน แต่หมู่เจ้ามาเยียะหื้อก๋ายเป๋นถ้ำของโจ๋รเหีย’”
[47] แล้วพระเยซูสั่งสอนอยู่ในพระวิหารกู้วัน ในเวลาเดียวกั๋นนั้น หมู่หัวหน้าปุโรหิต หมู่ธรรมาจ๋ารย์กับผู้นำจาวยิว ก็หาตางจะฆ่าพระองค์
[48] แต่หมู่เขาก็ยังบ่ฮู้ว่าจะเยียะจาใดได้ ย้อนว่าคนตังหลายตั้งใจ๋ฟังกำสอนกู้กำของพระองค์อยู่