[1] หลังจากนั้นพระเยซูก็เตียวไปใคว่แคว้นกาลิลี พระองค์บ่อยากไปแคว้นยูเดีย ย้อนว่าหมู่ผู้นำจาวยิวเซาะหาตางตี้จะฆ่าพระองค์
[2] ต๋อนนั้นใก้งานอยู่เพิงของจาวยิว
[3] หมู่น้องบ่าวของพระองค์ก็บอกว่า “อ้ายน่าจะไปแคว้นยูเดีย เปื้อหมู่สาวกของอ้ายจะได้หันก๋านอัศจ๋รรย์ตี้อ้ายเยียะ
[4] ย้อนว่าคนตี้ใค่มีจื้อเสียงจะบ่เยียะอะหยังในตี้ลับๆ กั๋น ไหนๆ อ้ายก็เยียะก๋านอัศจ๋รรย์หมู่นี้อยู่แล้ว ก็หื้อคนตึงโลกฮู้ไปเลยก่า”
[5] แม้แต่น้องบ่าวของพระองค์ยังบ่เจื้อวางใจ๋พระองค์เลย
[6] พระเยซูก็บอกว่า “ยังบ่เถิงเวลาของเฮาเตื้อ แต่หมู่น้องไปเวลาไหนก็ได้
[7] คนในโลกนี้เขาบ่มีอะหยังหื้อจังหมู่น้อง แต่หมู่เขาจังเฮาย้อนเฮาบอกว่าหมู่เขาเยียะบ่ดี
[8] หมู่น้องไปกั๋นเต๊อะ เฮายังบ่พร้อมตี้จะไปเตื้อ ย้อนยังบ่เถิงเวลาของเฮา”
[9] หลังจากตี้อู้จาอั้น พระองค์ก็อยู่ในแคว้นกาลิลีต่อ
[10] บ่ากองหมู่น้องบ่าวของพระองค์ไปฮ่วมงานแล้ว พระองค์ก็ตวยไปเมื่อลูนโดยบ่ใค่หื้อใผฮู้ใผหัน
[11] หมู่ผู้นำจาวยิวก่ำลังเซาะผ่อหาพระองค์ในงาน หมู่เขาก็ถามว่า “ป้อจายคนนั้นอยู่ไหน”
[12] คนตังหลายตี้อยู่ตี้หั้นก็ปากั๋นซูบซาบเรื่องพระองค์กั๋นขนาด พ่องก็ว่า “เขาก็เป๋นคนดีลอ” พ่องก็ว่า “บ่ใจ้ เขาเป๋นคนขี้จุขี้ล่าย”
[13] แต่บ่มีใผก้าอู้เรื่องพระองค์อย่างเปิดเผย ย้อนว่าหมู่เขากั๋วหมู่ผู้นำจาวยิว
[14] บ่ากองเถิงหละหว่างก๋างงานอยู่เพิงของจาวยิว พระเยซูก็เข้าไปในบริเวณพระวิหาร แล้วตั้งเก๊าสั่งสอนหมู่คน
[15] เมื่อหมู่ผู้นำจาวยิวได้ยินกำสอนของพระองค์ก็งืด แล้วว่า “ป้อจายคนนี้บ่ได้เฮียนมา แล้วจาใดเขาฮู้นักแต๊ะ”
[16] พระเยซูตอบว่า “กำสอนของเฮานั้นบ่ใจ้เป๋นกำของเฮา แต่มาจากพระองค์ผู้ตี้ใจ๊เฮามา
[17] ใผตี้เยียะต๋ามความต้องก๋านของพระองค์ก็จะฮู้ว่ากำตี้เฮาสอนนั้นมาจากพระเจ้ากาว่าเฮาอู้ขึ้นมาคนเดียว
[18] คนตี้อู้ต๋ามใจ๋ตั๋วเก่าก็เซาะหาเกียรติใส่ตั๋ว แต่คนตี้เซาะหาเกียรติหื้อผู้ตี้ใจ๊เขามา คนนั้นเนาะก็เป๋นคนตี้จริงใจ๋กับบ่จุใผตวย
[19] โมเสสได้หื้อบทบัญญัติกับหมู่ต้านบ่ใจ้กา แต่หมู่ต้านก็บ่ได้เยียะต๋ามบทบัญญัตินั้นสักคน แล้วจาใดหมู่ต้านเซาะหาตางตี้จะฆ่าเฮาจ๋นได้”
[20] หมู่เขาก็ตอบว่า “ต้านโดนผีเข้าก๋า ใผจะฆ่าต้าน”
[21] พระเยซูตอบว่า “เฮาได้เยียะก๋านอัศจ๋รรย์อย่างนึ่ง แล้วหมู่ต้านก็ปากั๋นงืด
[22] โมเสสได้หื้อกฎเกี่ยวกับก๋านเข้าพิธีสุหนัต (แต๊ๆ บ่ใจ้โมเสสตี้เป๋นคนตั้งหื้อ แต่เป๋นป้ออุ๊ยแม่หม่อนของหมู่ต้าน) แล้วหมู่ต้านก็ยังเยียะพิธีสุหนัตหื้อกับหละอ่อนป้อจายตั๊ดวันสะบาโต
[23] ถ้าวันสะบาโตหมู่ต้านยังเยียะพิธีสุหนัตหื้อหละอ่อนป้อจายได้ เปื้อบ่หื้อผิดบทบัญญัติของโมเสส แล้วหมู่ต้านจะมาโขดเฮาตี้เฮาฮักษาคนๆ นึ่งหื้อหายเป๋นปกติในวันสะบาโตเยียะหยัง
[24] บ่ดีตัดสินใผต๋ามตี้หันตังนอก แต่หื้อตัดสินไปต๋ามความจริง”
[25] บางคนในกรุงเยรูซาเล็มถามกั๋นว่า “คนนี้บ่ใจ้กาตี้หมู่ผู้นำฮิหาฮ่อมจะฆ่า
[26] แต่ผ่อลอ เขาก่ำลังอู้อยู่ในตี้สาธารณะ แต่หมู่ผู้นำก็บ่มีใผว่าเขาสักคน หมู่ผู้นำมั่นใจ๋แล้วกา ว่าเขาเป๋นพระคริสต์
[27] แต่เฮาฮู้ว่าคนนี้มาจากไหน ถ้าพระคริสต์มาแต๊ ก็จะบ่มีใผฮู้ว่าพระองค์มาจากไหน”
[28] พระเยซูก็เอิ้นหื้อกู้คนได้ยินต๋อนตี้พระองค์สอนอยู่ในบริเวณพระวิหารว่า “แม่นแล้ว หมู่ต้านฮู้จักเฮา และฮู้ว่าเฮาลุกไหนมา เฮาบ่ได้มาโดยสิทธิอำนาจของตั๋วเก่า แต่ผู้ตี้ใจ๊เฮามานั้นอู้แต่ความจริงและหมู่ต้านบ่ฮู้จักพระองค์
[29] แต่เฮาฮู้จักพระองค์ย้อนเฮามาจากพระองค์และพระองค์เป๋นผู้ตี้ใจ๊เฮามา”
[30] หมู่เขาก็หาตางจะยับพระเยซู แต่บ่มีใผยับพระองค์ได้ย้อนบ่เถิงเวลาของพระองค์เตื้อ
[31] แต่มีหลายคนในหมู่นั้นเจื้อวางใจ๋พระองค์ หมู่เขาก็อู้ว่า “เมื่อพระคริสต์มานั้น พระองค์จะเยียะหมายสำคัญนักเหลือตี้ป้อจายคนนี้เยียะกา”
[32] บ่ากองหมู่ฟาริสีได้ยินว่าคนตังหลายปากั๋นเล่าเรื่องพระเยซู หมู่หัวหน้าปุโรหิตกับหมู่ฟาริสีก็เลยส่งทหารฮักษาพระวิหารไปยับพระองค์
[33] แล้วพระเยซูก็อู้ว่า “เฮาจะอยู่กับหมู่ต้านไปแหมบ่เมิน แล้วก็จะปิ๊กไปหาพระองค์ผู้ตี้ใจ๊เฮามา
[34] หมู่ต้านจะตวยเซาะหาเฮาแต่ก็จะบ่ปะ กับตี้ตี้เฮาไปนั้นหมู่ต้านไปบ่ได้”
[35] หมู่ผู้นำจาวยิวก็อู้กั๋นว่า “เขาจะไปตี้ไหนตี้หมู่เฮาจะตวยเซาะหาเขาบ่ปะ เขาจะไปหาจาวยิวตี้แตกขะแลขะแจไปอยู่เมืองกรีก แล้วสอนจาวกรีกตี้หั้นกา
[36] ตี้เขาอู้ว่า ‘หมู่ต้านจะตวยเซาะหาเฮาแต่ก็จะบ่ปะ’ กับ ‘ตี้ตี้เฮาไปนั้นหมู่ต้านไปบ่ได้’ หมายความว่าจาใด”
[37] ในวันสุดต๊ายของงานอยู่เพิงเซิ่งเป๋นวันสำคัญตี้สุด พระเยซูยืนขึ้นแล้วก็ฮ้องเอิ้นว่า “ใผตี้ใค่อยากกิ๋นน้ำหื้อมาหาเฮาแล้วกิ๋นเหีย
[38] คนตี้เจื้อวางใจ๋เฮาก็เป๋นเหมือนตี้เขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า ‘แม่น้ำตี้มีสายน้ำเลี้ยงจีวิตจะไหลจากหัวใจ๋ของเขาออกมา’ ”
[39] ตี้พระเยซูอู้จาอั้นพระองค์หมายเถิงพระวิญญาณ เซิ่งถ้าใผเจื้อวางใจ๋พระองค์ ก็จะได้ฮับพระวิญญาณไป แต่ยังบ่มีใผได้ฮับต๋อนนั้น ย้อนพระเยซูยังบ่ได้ฮับเกียรติอันยิ่งใหญ่ของพระองค์เตื้อ
[40] บ่ากองหมู่คนได้ยินจาอั้น บางคนก็อู้ว่า “ต้านคนนี้เป๋นผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าคนนั้นแน่ๆ”
[41] บางคนก็อู้ว่า “เขาเป๋นพระคริสต์” บางคนก็อู้ว่า “พระคริสต์จะมาจากแคว้นกาลิลีได้จาใด
[42] พระคัมภีร์มีเขียนไว้บ่ใจ้กา ว่าพระคริสต์จะมาจากเจื๊อสายของกษัตริย์ดาวิด กับมาจากหมู่บ้านเบธเลเฮมเมืองตี้ดาวิดเกยอยู่”
[43] ย้อนจาอั้นก็เกิดก๋านแตกแยกกั๋นในหมู่เขาเรื่องพระเยซู
[44] บางคนใค่ยับพระองค์ แต่บ่มีใผเยียะจาอั้น
[45] จาอั้นทหารฮักษาพระวิหารก็ปิ๊กไปหาหมู่หัวหน้าปุโรหิตกับหมู่ฟาริสี แล้วหมู่เขาก็ถามหมู่ทหารว่า “เยียะหยังหมู่สูบ่ยับเขามา”
[46] หมู่ทหารก็ตอบว่า “เฮาบ่เกยได้ยินใผอู้อย่างเขาเลย”
[47] หมู่ฟาริสีก็อู้ว่า “หมู่สูหลงกำจุของเขาไปตวยกา
[48] ผ่อลอ มีใผในหมู่ผู้นำกาว่าหมู่ฟาริสีตี้หลงเจื้อเขาพ่อง
[49] บ่มีเลยแม่นก่อ แต่คนหมู่นี้ตี้บ่ฮู้บทบัญญัติ พระเจ้าก็สาปแจ้งหมู่เขาอยู่แล้ว”
[50] นิโคเดมัส คนตี้เกยไปหาพระเยซูก่อนหน้านี้ กับเป๋นผู้นำคนนึ่งของจาวยิว เขาก็ถามว่า
[51] “บทบัญญัติของเฮาบ่หื้อตัดสินใผก่อนตี้จะฟังเขาอู้ กับฮู้ว่าเขาเยียะอะหยังบ่ใจ้กา”
[52] หมู่เขาก็อู้กับนิโคเดมัสว่า “ต้านก็ลุกแคว้นกาลิลีมาเหมือนเขาตวยกา ลองไปเซาะผ่อในพระคัมภีร์ลอ แล้วต้านจะฮู้ว่า บ่มีผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าลุกกาลิลีมาเลย”
[53] แล้วหมู่เขาตึงหมดก็แยกย้ายกั๋นปิ๊กบ้าน