[1] พระเยซูฮู้เรื่องตี้หมู่ฟาริสีได้ข่าวว่า “พระเยซูมีสาวกกับหื้อบัพติศมานักเหลือยอห์น”
[2] (แต๊ๆ พระเยซูบ่ใจ้เป๋นคนหื้อบัพติศมา แต่สาวกของพระองค์เป๋นคนเยียะหื้อ)
[3] พระองค์ก็เลยออกจากแคว้นยูเดีย ปิ๊กไปแคว้นกาลิลีแหมเตื้อ
[4] แต่จะต้องก๋ายไปตางแคว้นสะมาเรียก่อน
[5] ในแคว้นสะมาเรีย พระองค์เตียวตางไปเถิงเมืองสิคาร์ใก้ๆ กับตี้ดินของยาโคบตี้เขาได้หื้อกับโยเซฟลูกบ่าวของเขาไว้
[6] น้ำบ่อของยาโคบอยู่ตี้หั้น แล้วพระเยซูเตียวมาอิดแก่ ก็เลยนั่งย้างตี้หั้น ต๋อนนั้นเป๋นเวลาเตี้ยงวัน
[7] มีแม่ญิงจาวสะมาเรียคนนึ่งมาตักน้ำตี้น้ำบ่อนั้น พระเยซูก็เลยอู้กับนางว่า “เฮาขอกิ๋นน้ำหน้อยเต๊อะ”
[8] ต๋อนนั้นพระเยซูอยู่ตี้หั้นคนเดียว ย้อนว่าหมู่สาวกของพระองค์ออกไปซื้อของกิ๋นในเมือง
[9] แม่ญิงจาวสะมาเรียก็อู้ว่า “ต้านเป๋นจาวยิว ข้าเจ้าเป๋นแม่ญิงจาวสะมาเรีย จาใดต้านมาขอน้ำข้าเจ้ากิ๋น” (เขาอู้จาอี้ ย้อนว่าจาวยิวบ่ยุ่งเกี่ยวอะหยังกับจาวสะมาเรีย)
[10] พระเยซูก็ตอบว่า “ถ้าเจ้าฮู้ว่าพระเจ้าจะหื้ออะหยังกับเจ้าพ่อง กับฮู้ว่าคนตี้ขอน้ำเจ้าเป๋นใผ เจ้าก็จะขอจากเขา แล้วเขาคนนั้นก็จะหื้อน้ำตี้หื้อจีวิตกับเจ้า”
[11] แม่ญิงคนนั้นก็ตอบว่า “ต้านเจ้า ต้านบ่มีอะหยังตักน้ำสักอย่าง น้ำบ่อนี้ก็เลิ็ก แล้วต้านจะเอาน้ำตี้หื้อจีวิตนั้นลุกไหนมา”
[12] “ต้านเป๋นใหญ่เหลือยาโคบ ป้ออุ๊ยแม่หม่อนของเฮาตี้เป๋นคนขุดน้ำบ่อนี้กา ตั๋วยาโคบ ลูกๆ กับหมู่สัตว์ของเขาก็กิ๋นน้ำจากบ่อนี้กั๋นตึงหมด”
[13] พระองค์ก็ตอบว่า “กู้คนตี้กิ๋นน้ำจากน้ำบ่อนี้ก็จะอยากกิ๋นน้ำแหม
[14] แต่คนตี้ได้กิ๋นน้ำตี้เฮาจะหื้อ ก็จะบ่อยากกิ๋นน้ำแหม ย้อนว่าน้ำตี้เฮาจะหื้อนั้นก็ก๋ายเป๋นต๋าน้ำตี้ไหลบ่หยุดในตั๋วเขา กับจะหื้อเขามีจีวิตนิรันดร์”
[15] แม่ญิงคนนั้นก็อู้ว่า “ต้านเจ้า ขอน้ำนี้หื้อกับข้าเจ้าเต๊อะ ข้าเจ้าจะได้บ่อยากกิ๋นน้ำแหม กับบ่ต้องปิ๊กมาตักน้ำตี้น้ำบ่อนี้แหมตวย”
[16] พระองค์ก็ตอบว่า “ไปฮ้องผัวของเจ้ามาตี้นี่ลอ”
[17] แม่ญิงคนนั้นก็ตอบว่า “ข้าเจ้าบ่มีผัว” พระองค์ก็บอกว่า “เออ แม่นแต๊ละ ตี้เจ้าอู้มาว่าบ่มีผัว
[18] ย้อนว่าเจ้ามีผัวมาแล้วห้าคน คนตี้อยู่กิ๋นตวยกั๋นบ่าเดี่ยวนี้ก็บ่ใจ้ผัวของเจ้า ตี้เจ้าอู้มาก็แม่นแต๊ละ”
[19] แม่ญิงคนนั้นก็อู้ว่า “ต้านเจ้า ข้าเจ้าหันแล้วว่าต้านเป๋นผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้า
[20] หมู่ป้ออุ๊ยแม่หม่อนของเฮาได้นมัสก๋านบนดอยนี้ แต่หมู่ต้านจาวยิวบอกว่าตี้ตี้ต้องนมัสก๋านอยู่กรุงเยรูซาเล็มปู๊นก่อน”
[21] พระองค์ก็ตอบว่า “หื้อเจื้อเฮาเต๊อะ สักวันนึ่ง คนตังหลายจะบ่นมัสก๋านพระบิดาก้าตี้กรุงเยรูซาเล็มกาว่าบนดอยนี้เต้าอั้น
[22] หมู่จาวสะมาเรียบ่ฮู้จักพระเจ้าตี้ตั๋วเก่านมัสก๋าน แต่หมู่เฮาจาวยิวฮู้จักพระเจ้าตี้เฮานมัสก๋าน ย้อนว่าความรอดป๊นบาปโต้ษนั้นก็มาโดยตางจาวยิว
[23] แต่เวลานั้นก็ใก้มาแผวแล้ว บ่าเดี่ยวนี้ก็มาแผวแล้วตวย ตี้คนนมัสก๋านพระเจ้าอย่างแต๊จริง จะนมัสก๋านพระบิดาโดยอำนาจของพระวิญญาณกับนมัสก๋านต๋ามความจริง พระเจ้าตวยเซาะหาคนจาอี้เนาะตี้จะมานมัสก๋านพระองค์จาอั้น
[24] พระเจ้าเป๋นพระวิญญาณ จาอั้นคนนมัสก๋านต้องนมัสก๋านโดยอำนาจของพระวิญญาณกับนมัสก๋านต๋ามความจริง”
[25] แม่ญิงคนนั้นก็อู้ว่า “ข้าเจ้าฮู้ว่าพระเมสสิยาห์ (ตี้ฮ้องว่าพระคริสต์) จะมา เมื่อพระองค์มาเถิง ก็จะอธิบายกู้สิ่งกู้อย่างหื้อเฮาฮู้”
[26] พระองค์ก็ตอบว่า “เฮาตี้ก่ำลังอู้กับเจ้านี่ลอ เป๋นคนนั้น”
[27] แล้วต๋อนนั้นหมู่สาวกก็ปิ๊กมาปอดี หมู่เขาก็งืดตี้หันพระเยซูก่ำลังอู้อยู่กับแม่ญิง แต่ก็บ่มีใผถามพระองค์ว่า “พระองค์ใค่ได้อะหยังจากแม่ญิงคนนั้น กาว่า เยียะหยังพระองค์ไปอู้กับเขา”
[28] แม่ญิงคนนั้นก็ละน้ำหม้อ แล้วก็เข้าไปบอกคนในเมืองว่า
[29] “มาผ่อกำลอ ป้อจายคนตี้บอกกู้สิ่งกู้อย่างตี้ตั๋วข้าเจ้าเกยเยียะ ต้านแม่นพระคริสต์ละก้า”
[30] หมู่คนก็ปากั๋นออกจากเมืองไปหาพระองค์
[31] หละหว่างนั้นหมู่สาวกก็อ้อนวอนพระองค์ว่า “อาจ๋ารย์ กิ๋นอะหยังพ่องเต๊อะ”
[32] แต่พระองค์ก็บอกว่า “เฮามีของกิ๋นตี้หมู่ต้านบ่ฮู้”
[33] หมู่สาวกก็ถามกั๋นว่า “มีคนเอาของกิ๋นมาหื้ออาจ๋ารย์แล้วกา”
[34] พระองค์ก็บอกว่า “ของกิ๋นของเฮาก็คือ เยียะต๋ามความต้องก๋านของพระเจ้าผู้ตี้ใจ๊เฮามา กับเยียะก๋านของพระองค์หื้อแล้ว
[35] หมู่ต้านมีกำตี้บอกว่า ‘กอยถ้าแหมสี่เดือนก็จะเกี่ยวข้าวได้แล้ว’ แต่เฮาบอกต้านว่า หื้อมืนต๋าผ่อโต้งหั้นลอ บ่าเดี่ยวนี้ข้าวก็เหลืองฮะเหลืองฮ่าม พร้อมเกี่ยวได้แล้ว
[36] ต๋อนนี้คนเกี่ยวก่ำลังฮับก้าจ้าง กับก่ำลังฮอมพืชผลนั้นไว้สำหรับจีวิตนิรันดร์ คนปูกกับคนเกี่ยวก็เลยมีความสุขฮ่วมกั๋น
[37] จาอั้น ก็เป๋นไปต๋ามกำตี้ว่า ‘คนนึ่งปูก แหมคนนึ่งเกี่ยว’
[38] เฮาใจ๊หมู่ต้านไปเกี่ยวในสิ่งตี้หมู่ต้านบ่ได้ใจ๊แฮงเยียะ แต่คนอื่นได้ใจ๊แฮงเยียะเอาไว้ แล้วหมู่ต้านก็ได้ฮับประโยชน์จากแฮงของเขา”
[39] จากกำพยานของแม่ญิงคนนั้น ตี้ว่า “ป้อจายคนนี้บอกกู้สิ่งกู้อย่างตี้ตั๋วข้าเจ้าเกยเยียะ” ก็เยียะหื้อจาวสะมาเรียหลายคนในเมืองนั้นเจื้อวางใจ๋ในพระองค์
[40] เมื่อจาวสะมาเรียมาหาพระองค์ หมู่เขาได้ฮ้องขอหื้อพระองค์ย้างอยู่กับหมู่เขา แล้วพระองค์ก็ย้างอยู่ตี้หั้นแหมสองวัน
[41] กำอู้ของพระองค์ก็เยียะหื้อคนแหมหลายคนมาเจื้อวางใจ๋ในพระองค์
[42] แล้วจาวเมืองก็บอกแม่ญิงคนนั้นว่า “ตั้งแต่นี้ หมู่เฮาเจื้อวางใจ๋พระเยซูบ่ใจ้ย้อนกำพยานของเจ้าอย่างเดียว แต่ย้อนว่าหมู่เฮาได้ยินกับหู และได้ฮู้ว่าต้านคนนี้เป๋นพระผู้จ้วยหื้อรอดป๊นบาปโต้ษของโลกแน่ๆ”
[43] หลังจากย้างอยู่แคว้นสะมาเรียสองวัน พระเยซูก็เตียวตางไปแคว้นกาลิลีต่อ
[44] (พระองค์เกยอู้ไว้ว่า ผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าจะบ่ได้ฮับเกียรติตี้บ้านเมืองของตั๋วเก่า)
[45] เมื่อพระองค์มาแผวแคว้นกาลิลี จาวกาลิลีก็มาต้อนฮับพระองค์ ย้อนว่าหมู่เขาได้ไปฮ่วมงานปัสกาตี้กรุงเยรูซาเล็ม กับได้หันกู้สิ่งกู้อย่างตี้พระเยซูเยียะตี้หั้น
[46] พระเยซูก็ปิ๊กไปหมู่บ้านคานาในแคว้นกาลิลีแหมเตื้อนึ่ง ตี้หั้นเป๋นหมู่บ้านตี้พระองค์เกยเปี่ยนน้ำหื้อเป๋นเหล้าองุ่น ตี้หั้นมีข้าราชก๋านคนนึ่ง ลูกบ่าวของเขาอยู่ตี้เมืองคาเปอรนาอุม บ่สบายหนัก
[47] เมื่อข้าราชก๋านคนนั้นได้ยินว่าพระเยซูลุกจากแคว้นยูเดียมาแคว้นกาลิลี เขาก็ฟั่งไปอ้อนวอนขอหื้อพระองค์มาฮักษาลูกบ่าวของเขาตี้ก่ำลังจะต๋ายแล้ว
[48] พระเยซูก็อู้กับเขาว่า “ถ้าหมู่ต้านบ่หันหมายสำคัญกับก๋านอัศจ๋รรย์เหียก่อน ก็จะบ่เจื้อวางใจ๋เฮา”
[49] ข้าราชก๋านคนนั้นก็บอกพระองค์ว่า “ต้านครับ ขอไปจ้วยลูกเฮาก่อนตี้เขาจะต๋ายกำเต๊อะ”
[50] พระเยซูก็บอกว่า “ปิ๊กเมือบ้านเหีย ลูกบ่าวต้านจะหาย” เขาก็เจื้อกำอู้ของพระองค์ แล้วก็ปิ๊กบ้านไป
[51] ในหละหว่างตางตี้เขาปิ๊กนั้น เขาก็ปะกับหมู่คนฮับใจ๊ หมู่เขามาส่งข่าวว่า “ลูกบ่าวต้านยังแควนขึ้นแล้ว”
[52] เขาก็ถามคนฮับใจ๊ว่า “ยังแควนตั้งแต่เมื่อใดละ” คนใจ๊ก็บอกว่า “ไข้ซว่างตั้งแต่บ่ายโมงตะวาแล้ว”
[53] ป้อคนนั้นก็เข้าใจ๋ว่าเป๋นเวลาตี้พระเยซูอู้ว่า “ลูกบ่าวต้านจะหาย” ย้อนจาอั้น ตั๋วเขากับกู้คนในครอบครัวก็มาเจื้อวางใจ๋ในพระองค์
[54] นี่เป๋นหมายสำคัญเตื้อตี้สองตี้พระเยซูเยียะ ตั้งแต่ออกจากแคว้นยูเดียมาแคว้นกาลิลี