[1] พระเยซูอู้ว่า “เฮาจะบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า คนตี้บ่ได้เข้าคอกแกะตางปะตู๋ แต่ลักเข้าไปตางอื่น ก็เป๋นคนขี้ลักกับเป๋นโจ๋ร
[2] แต่คนตี้เข้าคอกแกะตางปะตู๋ก็เป๋นคนเลี้ยงแกะหมู่นั้น
[3] คนเฝ้าปะตู๋ก็เปิดปะตู๋หื้อเขา แกะก็ฟังเสียงของเขา เขาฮ้องแกะของตั๋วเก่าต๋ามจื้อของมัน แล้วก็ปาแกะออกจากคอก
[4] เมื่อต้อนแกะของตั๋วออกจากคอกหมดแล้ว เขาก็เตียวนำหน้าแกะ แล้วแกะก็ตวยก้นเขาไป ย้อนแกะฮู้จักเสียงคนเลี้ยง
[5] แกะจะบ่ตวยคนอื่น แต่จะหนีจากคนนั้นไปเหีย ย้อนบ่ฮู้จักเสียงคนอื่นตี้บ่ใจ้คนเลี้ยง”
[6] พระเยซูอู้เรื่องกำเผียบนี้หื้อหมู่เขาฟัง แต่หมู่เขาก็บ่เข้าใจ๋ว่าพระองค์หมายเถิงอะหยัง
[7] พระเยซูอู้แหมว่า “เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า เฮาเป๋นปะตู๋คอกแกะ
[8] กู้คนตี้มาก่อนเฮาก็เป๋นคนขี้ลักกับเป๋นโจ๋ร แต่แกะก็บ่ได้ฟังเสียงของเขา
[9] เฮาเป๋นปะตู๋ คนตี้เข้ามาตางเฮาก็จะรอด เขาจะเข้าๆ ออกๆ กับปะกับหญ้าเขียวอุ้มหุ้ม
[10] คนขี้ลักนั้นก็มาเปื้อลัก ฆ่า กับทำลายเต้าอั้น แต่เฮามาเปื้อคนตี้เป๋นแกะของเฮาจะมีจีวิต เซิ่งบ่ขาดอะหยังเลย
[11] “เฮาเป๋นคนเลี้ยงแกะตี้ดี คนเลี้ยงแกะตี้ดีนั้นก็ยอมสละจีวิตตั๋วเก่าเปื้อแกะของเขา
[12] ลูกจ้างบ่ใจ้คนเลี้ยงตี้เป๋นเจ้าของแกะ เมื่อเขาหันหมาป่ามา เขาก็จะละแกะไว้ แล้วหนีไป หมาป่าก็จะงาบเอาแกะไปเหีย และเยียะหื้อหมู่แกะแตกขะแลขะแจไป
[13] ลูกจ้างก็หนี ย้อนเขาเป๋นก้าลูกจ้าง กับเขาบ่ได้ห่วงแกะเลย
[14] “เฮาเป๋นคนเลี้ยงแกะตี้ดี เฮาฮู้จักแกะของเฮา แกะของเฮาก็ฮู้จักเฮา
[15] เหมือนกับตี้พระบิดาฮู้จักเฮากับเฮาก็ฮู้จักพระบิดา แล้วเฮาก็สละจีวิตหื้อแกะของเฮา
[16] เฮามีแกะตั๋วอื่นตี้บ่ใจ้ของคอกนี้ แกะหมู่นั้นเฮาก็ต้องปามาตวย กับแกะหมู่นั้นก็จะฟังเสียงเฮา แล้วเฮาก็จะเอาแกะมาเปาะเป๋นหมู่เดียวกั๋นตี้มีคนเลี้ยงคนเดียวเต้าอั้น
[17] พระบิดาฮักเฮา ย้อนว่าเฮายอมสละจีวิตของเฮาเปื้อจะฮับจีวิตนั้นคืนมา
[18] บ่มีใผเอาจีวิตของเฮาไปจากเฮาได้ แต่เฮาเต๋มใจ๋สละจีวิตของเฮา เฮามีสิทธิอำนาจตี้จะสละจีวิตของเฮา กับมีสิทธิอำนาจตี้จะเอาจีวิตของเฮาคืนมา นี่เป๋นกำสั่งตี้พระบิดาหื้อเฮา”
[19] บ่ากองพระเยซูอู้จาอั้น ก็เกิดก๋านแตกแยกกั๋นแหมในหมู่จาวยิว
[20] หลายคนอู้ว่า “เขาโดนผีเข้าจ๋นเป๋นผีบ้าไปแล้ว ไปฟังเขาเยียะหยัง”
[21] แต่คนอื่นก็อู้ว่า “คนตี้โดนผีเข้าจะอู้จาอี้ได้จาใด ผีจะเยียะหื้อคนต๋าบอดผ่อหันได้ตวยกา”
[22] ต๋อนนั้นเป๋นหน้าหนาว มีงานเลี้ยงฉลองพระวิหารตี้กรุงเยรูซาเล็ม
[23] พระเยซูก่ำลังเตียวอยู่ตี้ระเบียงนึ่งในพระวิหารจื้อ ระเบียงของซาโลมอน
[24] หมู่จาวยิวก็เข้ามาแวดพระองค์แล้วก็ถามพระองค์ว่า “ต้านจะหื้อเฮาสงสัยว่าต้านเป๋นใผไปแหมเมินเต้าใด ถ้าต้านเป๋นพระคริสต์แต๊ก็หื้อบอกเฮามาซื่อๆ เลย”
[25] พระเยซูก็ตอบว่า “เฮาบอกหมู่ต้านไปแล้ว แต่หมู่ต้านก็บ่ยอมเจื้อ สิ่งตี้เฮาเยียะโดยสิทธิอำนาจของพระบิดาก็เยียะหื้อหันแล้วว่า เฮาเป๋นใผ
[26] แต่หมู่ต้านก็บ่เจื้อย้อนว่าหมู่ต้านบ่ใจ้แกะของเฮา
[27] แกะของเฮาก็ฟังเสียงของเฮา กับเฮาก็ฮู้จักแกะหมู่นั้น กับแกะหมู่นั้นก็ตวยเฮามา
[28] เฮาหื้อจีวิตนิรันดร์กับแกะหมู่นั้น แกะหมู่นั้นก็จะบ่มีวันฉิบหาย กับบ่มีใผลู่เอาแกะหมู่นั้นไปจากมือเฮาได้
[29] พระบิดาของเฮาผู้ตี้หื้อแกะหมู่นั้นกับเฮาก็เป๋นใหญ่เหลือกู้สิ่งกู้อย่าง กับบ่มีใผลู่เอาแกะหมู่นั้นไปจากพระองค์ได้
[30] เฮากับพระบิดาก็เป๋นอันนึ่งอันเดียวกั๋น”
[31] หมู่จาวยิวก็เลยหยิบบ่าหินขึ้นมากะจะขว้างพระองค์แหมเตื้อ
[32] พระเยซูก็อู้กับหมู่เขาว่า “เฮาเยียะหื้อหมู่ต้านหันก๋านดีหลายอย่างตี้มาจากพระบิดา หมู่ต้านหยิบบ่าหินขึ้นมาจะขว้างเฮาหื้อต๋ายย้อนก๋านดีเรื่องไหน”
[33] หมู่จาวยิวก็ตอบพระองค์ว่า “ตี้เฮาจะเอาบ่าหินขว้างต้าน บ่ใจ้ย้อนก๋านดีนั้นแต่ย้อนว่าต้านอู้หมิ่นประมาทพระเจ้า ต้านเป๋นก้าคนแต่ยกตั๋วเก่าเป๋นพระเจ้า”
[34] พระเยซูก็ตอบว่า “ในบทบัญญัติของหมู่ต้าน มีกำของพระเจ้าตี้เขียนไว้บ่ใจ้กา ว่า ‘พระเจ้าอู้ว่า หมู่ต้านเป๋นเทพเจ้าตังหลาย’
[35] เฮาฮู้ว่าสิ่งตี้เขียนไว้ในพระคัมภีร์ก็ถูกต้องตลอด แล้วพระเจ้าบ่ได้อู้หมิ่นประมาทเมื่อฮ้องคนตี้ฮับถ้อยกำของพระองค์ว่าเป๋นเทพเจ้าตังหลาย
[36] แล้วหมู่ต้านจะว่าหื้อคนตี้พระบิดาเลือกและใจ๊มาในโลก บอกว่า ‘ต้านอู้หมิ่นประมาทพระเจ้า’ ย้อนเฮาได้อู้ว่าเฮาเป๋นพระบุตรของพระเจ้าจาอั้นกา
[37] ถ้าเฮาบ่เยียะก๋านของพระบิดาของเฮา ก็บ่ต้องเจื้อวางใจ๋ในเฮา
[38] แต่ถ้าเฮาเยียะก๋านของพระบิดา เถิงแม้ว่าหมู่ต้านจะบ่เจื้อวางใจ๋เฮา ก็หื้อเจื้อในก๋านนั้นเต๊อะ เปื้อหมู่ต้านจะได้ฮู้กับเข้าใจ๋ว่า พระบิดาก็อยู่ในเฮาและเฮาก็อยู่ในพระบิดา”
[39] หมู่เขาก็ฮิจะยับพระองค์แหมเตื้อ แต่พระองค์ก็รอดป๊นจากมือหมู่เขาไปได้
[40] แล้วพระองค์ก็ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปแหมเผิกนึ่ง ไปตี้ตะก่อนยอห์นเกยหื้อบัพติศมา แล้วพระองค์ก็ย้างอยู่ตี้หั้น
[41] คนนักขนาดก็ปากั๋นมาหาพระองค์ แล้วก็อู้ว่า “ยอห์นบ่ได้เยียะหมายสำคัญอะหยังเลย แต่กู้สิ่งตี้ยอห์นได้อู้เถิงป้อจายคนนี้ก็เป๋นความจริง”
[42] กับมีหลายคนตี้หั้นเจื้อวางใจ๋พระองค์