[1] ຫລັງຈາກນັ້ນມາສິບສີ່ປີ ເຮົາໄດ້ກັບຄືນໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກັບບາຣະນາບາ ແລະເຮົາກໍໄດ້ເອົາຕີໂຕໄປດ້ວຍ.
[2] ເຮົາໄປຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງແກ່ເຮົາ ເຮົາໄດ້ອະທິບາຍເລື່ອງຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກເຂົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ເຄີຍປະກາດແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ (ແຕ່ຍັງໄດ້ເລົ່າໃຫ້ຄົນສຳຄັນຟັງເປັນການສ່ວນຕົວ) ເພາະຢ້ານວ່າເຮົາກຳລັງແລ່ນແຂ່ງກັນ ຫລືວ່າໄດ້ແລ່ນແຂ່ງແລ້ວໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ.
[3] ເພື່ອນຮ່ວມເດີນທາງກັບເຮົາຄືຕີໂຕ ເຖິງແມ່ນວ່າລາວເປັນຄົນກຣີກກໍຕາມ ລາວກໍບໍ່ໄດ້ຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັບພິທີຕັດ,
[4] ແຕ່ມີພີ່ນ້ອງທີ່ແປກປອມໄດ້ລັກລອບເຂົ້າມາ ເພື່ອຈະສອດແນມເບິ່ງເສລີພາບຂອງ^ພວກເຮົາ ທີ່ມີຢູ່ເພາະພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າ ພວກເຂົາຫວັງຈະບັງຄັບພວກເຮົາ ໃຫ້ກັບໄປເປັນຂ້ອຍຂ້າຂອງ^ກົດບັນຍັດອີກ
[5] ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ອ່ອນຍອມຕໍ່ພວກເຂົາແມ່ນແຕ່ນາທີດຽວ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັກສາຄວາມ^ສັດຈິງຂອງ^ຂ່າວປະເສີດນັ້ນ ໄວ້ສຳລັບເຈົ້າ^ທັງຫລາຍ.
[6] ສ່ວນຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ພວກເຂົາຖືວ່າເປັນຄົນສຳຄັນ ພວກເຂົາຈະເຄີຍເປັນຄົນຢ່າງໃດມາກ່ອນແລ້ວກໍຕາມ ກໍບໍ່ສຳຄັນຢ່າງໃດສຳລັບເຮົາ ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງເຫັນແກ່ໜ້າຄົນໃດ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ພວກເຂົາຖືວ່າເປັນຄົນສຳຄັນ ກໍບໍ່ໄດ້ເພີ່ມເຕີມສິ່ງໜຶ່ງສິ່ງໃດແກ່ເຮົາ.
[7] ກົງກັນຂ້າມ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບພາລະກິດໃຫ້ເຮົາ ເພື່ອປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ມອບພາລະກິດໃຫ້ເປໂຕເພື່ອປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຄົນຢິວ.
[8] ດ້ວຍວ່າ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ເປໂຕເປັນອັກຄະສາວົກແກ່ຄົນຢິວຢ່າງໃດ ພຣະອົງກໍໄດ້ໃຫ້ເຮົາເປັນອັກຄະສາວົກແກ່ຄົນຕ່າງຊາດຢ່າງນັ້ນ.
[9] ເມື່ອຢາໂກໂບກັບເປໂຕ ແລະ ໂຢຮັນ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຖືວ່າເປັນຫລັກໄດ້ສັງເກດເຫັນພຣະຄຸນທີ່ໄດ້ຊົງປະທານແກ່ເຮົາ ທ່ານທັງສາມກໍໄດ້ຍື່ນມືຂວາໃຫ້ເຮົາກັບບາຣະນາບາຈັບ ເພື່ອສະແດງວ່າເຮົາເປັນເພື່ອນຮ່ວມງານກັນ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາໄປຫາພວກຕ່າງຊາດ ແລະທ່ານເຫລົ່ານັ້ນຈະໄປຫາພວກທີ່ຖືພິທີຕັດ.
[10] ແຕ່ທ່ານເຫລົ່ານັ້ນ ຂໍພຽງແຕ່ບໍ່ໃຫ້ເຮົາລືມຄິດເຖິງຄົນ^ຍາກຈົນ ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາເອົາໃຈໃສ່ທີ່ຈະເຮັດຢູ່ແລ້ວ.
[11] ເມື່ອເປໂຕໄດ້ມາເຖິງເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ ເຮົາກໍຕໍ່ວ່າເພິ່ນຢ່າງເປີດເຜີຍ ເພາະເພິ່ນເຮັດຜິດພາດຢ່າງປະຈັກຕາ.
[12] ດ້ວຍວ່າ, ກ່ອນທີ່ຄົນຂອງ^ຢາໂກໂບໄດ້ມາເຖິງ ເປໂຕໄດ້ກິນຢູ່ຮ່ວມກັບຄົນຕ່າງຊາດ ແຕ່ພໍພວກເຫລົ່ານັ້ນມາເຖິງແລ້ວ ເພິ່ນກໍຖອຍອອກມາ ແລະບໍ່ກິນຢູ່ຮ່ວມກັບຄົນຕ່າງຊາດອີກ ເພາະເພິ່ນຢ້ານພວກທີ່ຖືພິທີຕັດ.
[13] ສ່ວນພີ່ນ້ອງຊາວຢິວຄົນອື່ນໆ ກໍເຮັດເໝືອນດັ່ງເປໂຕ ແມ່ນແຕ່ບາຣະນາບາກໍປະພຶດຕາມແບບນັ້ນເໝືອນກັນ.
[14] ເມື່ອເຮົາເຫັນວ່າ ພວກເພິ່ນບໍ່ໄດ້ດຳເນີນໄປຕາມ^ຄວາມຈິງແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ເຮົາຈຶ່ງເວົ້າໃຫ້ເປໂຕຕໍ່ໜ້າຄົນທັງໝົດນັ້ນວ່າ, “ເຈົ້າຜູ້ເປັນຄົນຢິວ ແຕ່ເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນຊີວິດເໝືອນຄົນຕ່າງຊາດແລະບໍ່ເໝືອນຄົນຢິວ. ຖ້າດັ່ງນັ້ນ ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບັງຄັບຄົນຕ່າງຊາດໃຫ້ດຳເນີນຊີວິດເໝືອນຄົນຢິວ?”
[15] ແມ່ນຢູ່ ພວກເຮົາເປັນຢິວໂດຍກຳເນີດ ແລະບໍ່ແມ່ນ “ພວກຕ່າງຊາດທີ່ເປັນຄົນບາບ”
[16] ແຕ່ພວກເຮົາກໍຮູ້ຢູ່ວ່າ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຖືກຊົງຖືວ່າເປັນຄົນຊອບທຳ ໂດຍການປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ ແຕ່ໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ເຖິງແມ່ນພວກເຮົາກໍຍັງເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າ ເພື່ອຈະໄດ້ຊົງຖືວ່າເປັນຄົນຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຣິດ ບໍ່ແມ່ນໂດຍການປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດ ເພາະວ່າໂດຍການປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດນັ້ນ “ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດຈະຊົງຖືວ່າເປັນຄົນຊອບທຳໄດ້.”
[17] ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາພະຍາຍາມເພື່ອຈະໄດ້ຊົງຖືວ່າ ເປັນຄົນຊອບທຳໂດຍພຣະຄຣິດ ພວກເຮົາເອງກໍຍັງປາກົດເປັນຄົນບາບຢູ່. ສະນັ້ນ ພຣະຄຣິດຈະຊົງເປັນຜູ້ສົ່ງເສີມຄວາມ^ບາບບໍ? ບໍ່ເປັນຢ່າງນັ້ນດອກ
[18] ເພາະວ່າ ຖ້າເຮົາກໍ່ສິ່ງທີ່ເຮົາທຳລາຍລົງແລ້ວນັ້ນຂຶ້ນອີກ ເຮົາກໍສະແດງຕົວເອງວ່າເປັນຜູ້ລ່ວງ^ລະເມີດ.
[19] ເຫດວ່າໂດຍທາງກົດບັນຍັດນັ້ນ ເຮົາໄດ້ຕາຍຈາກກົດບັນຍັດແລ້ວ ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ສຳລັບພຣະເຈົ້າ ເຮົາໄດ້ຖືກຄຶງໄວ້ກັບພຣະຄຣິດແລ້ວ.
[20] ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ມີຊີວິດຢູ່ ແຕ່ແມ່ນພຣະຄຣິດທີ່ຊົງມີຊີວິດຢູ່ໃນເຮົາ ຊີວິດທີ່ເຮົາມີໃນຮ່າງກາຍເວລານີ້ ເຮົາມີຢູ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະບຸດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັກເຮົາ ແລະໄດ້ສະຫລະຊີວິດເພື່ອເຮົາ.
[21] ເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະຄຸນຂອງ^ພຣະເຈົ້າເສຍ^ໄປ^ລ້າໆ ເພາະວ່າ ຖ້າຄວາມ^ຊອບທຳໄດ້ມາໂດຍທາງກົດບັນຍັດແລ້ວ ພຣະຄຣິດກໍຊົງສິ້ນພຣະຊົນໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ.