[1] Vê gotinêda xêlif t’une: Heger temê yekî li serwêrtîyê heye, ew şixulekî qenc dixwaze.
[2] Awa serwêr gerekê bêqusûr be, mêrê jinekê be, xwegirtî, aqilda giran, maqûl, mêvanh’iz, hînkirinêda serxwe be ,
[3] ne serxweş, ne sir’tûk, lê berbihêr, ne şer’ûd, ne p’ereh’iz.
[4] Bira malxêtîyê r’ind li mala xwe bike, zar’êd xwe gur’a xweda her alîyava maqûlîyêda mezin ke.
[5] (Çimkî heger yek nizane malxêtîyê li mala xwe bike, wê çawa bikaribe civîna Xwedê xwey ke?)
[6] Bira ne jî bawermendê nû be, ku nebe k’ubar be, dîwana wî jî mîna ya mîrêcin bê kirinê.
[7] Wekî din jî gerekê qedirê wî cem yêd ji civînê der jî hebe, ku nebe bê r’ezîlkirinê û bik’eve t’eleka mîrêcin.
[8] Usa jî bira berdestî giran bin, xeberdanêda dur’ûtîyê nekin, xwe nedine şeravê, pey k’eda h’eram nek’evin.
[9] R’astîya bawerîyêye e’yanbûyî bi îsafa r’ih’et xwey kin.
[10] Û evana jî bira pêşda bêne cêr’ibandinê, heger tiştek ser wan t’unebe, hingê bira berdestîyê bikin.
[11] Usa jî bira jinêd wan giran, ne buxdanbêj, lê xwegirtî, her tiştîda amin bin.
[12] Berdestî gerekê mêrê jinekê be, qenc malxêtîyê li zar’ û mala xwe bike.
[13] Ewêd ku r’ind berdestîyê dikin, xwer’a dereceke bilind qazinc dikin û serbestîke mezin dest tînin bona bawerîya Mesîh Îsa.
[14] Ez ku van tişta ter’a dinivîsim, guman heye ezê zûtirekê ser teda bêm.
[15] Lê heger ez derengî jî bik’evim, tê zanibî gerekê çawa mala Xwedêda r’abin-r’ûnên, ya ku civîna Xwedêyê sax e, stûn û h’îmê r’astîyê ye.
[16] Bê xeberdan, gelekî k’ûr e sur’a xwedêp’aristîya me: Ew bi bedenî xuya bû, bi R’uh’ r’astîya Wî hate îzbatkirinê, milyak’etava hate dîtinê, nav mileta hate dannasînkirinê, dinyayêda hate bawerkirinê û r’ûmetêr’a hate hilatinê.