[1] โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอล จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ เพราะพระยาห์เวห์ทรงมีคดีกับชาวแผ่นดินนั้น เพราะในแผ่นดินนั้น ไม่มีความซื่อสัตย์สุจริต ความเมตตา หรือการรู้จักพระเจ้า
[2] มีแต่การสบถสาบาน การโกหก การฆ่าคน การลักขโมยและการล่วงประเวณี สิ่งเหล่านี้แพร่ไปทั่ว มีการฆาตกรรมซ้อนการฆาตกรรม
[3] เพราะฉะนั้น แผ่นดินจึงเศร้าโศก บรรดาคนที่อยู่ในแผ่นดินนั้นก็อ่อนใจ ทั้งสัตว์ในป่า และนกบนฟ้า แม้แต่ปลาในทะเลก็จะสูญไป
[4] แต่อย่าให้ผู้ใดกล่าวโทษ อย่าให้ผู้ใดฟ้องร้อง เพราะประชาชนของเจ้าเป็นเหมือนผู้กล่าวโทษปุโรหิต
[5] เวลากลางวันเจ้าจะสะดุด และผู้เผยพระวจนะจะสะดุดกับเจ้าในเวลากลางคืน และเราจะทำลายมารดาของเจ้า
[6] ประชากรของเราถูกทำลายเพราะขาดความรู้ เพราะเจ้าเองปฏิเสธความรู้ เราก็ปฏิเสธเจ้าไม่ให้เป็นปุโรหิตของเรา เพราะเจ้าลืมธรรมบัญญัติแห่งพระเจ้าของเจ้า เราเองก็จะลืมพงศ์พันธุ์ของเจ้าด้วย
[7] พวกเขาทวีมากขึ้นเท่าใด ก็ทำบาปต่อเรามากขึ้นเท่านั้น เราจะให้ศักดิ์ศรีของเขากลายเป็นความอับอาย
[8] เขาเลี้ยงชีพด้วยบาปแห่งประชากรของเรา เขาชื่นชอบความผิดของคนเหล่านั้น
[9] ปุโรหิตเป็นอย่างไร ประชาชนก็จะเป็นอย่างนั้น เราจะลงโทษเขาเนื่องด้วยวิธีการของเขา เราจะตอบแทนเขาตามการกระทำของเขา
[10] เขาจะรับประทาน แต่ไม่รู้จักอิ่มหนำ เขาจะเล่นชู้ แต่ไม่เกิดผลดก เพราะเขาได้ทอดทิ้งพระยาห์เวห์ เพื่อจะปล่อยตัวเล่นชู้
[11] เหล้าองุ่นเก่าและเหล้าองุ่นใหม่ ชิงเอาความเข้าใจไปเสีย
[12] ประชากรของเราไปขอความเห็นจากสิ่งที่ทำด้วยไม้ และไม้ติ้วก็ให้คำพยากรณ์แก่เขา เพราะวิญญาณแห่งการเล่นชู้นำให้เขาหลงไป และเขาทั้งหลายได้ละทิ้งพระเจ้าของเขาเพื่อไปเล่นชู้
[13] เขาถวายสัตวบูชาบนยอดภูเขา และเผาเครื่องบูชาบนเนินเขา ใต้ต้นโอ๊ก ต้นกำยาน และต้นก่อหลวง เพราะว่าร่มไม้เหล่านี้เย็นดี เพราะฉะนั้นบรรดาบุตรีของเจ้าจึงเล่นชู้ และบรรดาบุตรสะใภ้ของเจ้าจึงล่วงประเวณี
[14] เมื่อบุตรีของเจ้าเล่นชู้ เราก็ไม่ลงโทษ หรือเมื่อบุตรสะใภ้ของเจ้าล่วงประเวณี เราก็ไม่ลงทัณฑ์ เพราะผู้ชายเองก็ปลีกตัวไปกับหญิงแพศยา และถวายสัตวบูชากับเทวทาสี ดังนั้นชนชาติที่ไม่มีความเข้าใจจะมาถึงความพินาศ
[15] โอ อิสราเอลเอ๋ย ถึงเจ้าเองเล่นชู้ ก็อย่าให้ยูดาห์มีความผิด อย่าเข้าไปในเมืองกิลกาล อย่าขึ้นไปยังเบธาเวน และอย่าสาบานว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด”
[16] อิสราเอลนั้นดื้อดึง เหมือนวัวสาวที่ดื้อดึง พระยาห์เวห์จะทรงเลี้ยงเขา อย่างเลี้ยงแกะที่ทุ่งกว้างได้หรือ?
[17] เอฟราอิมก็ผูกพันอยู่กับรูปเคารพแล้ว ปล่อยเขาไปเถิด
[18] เมื่อเขาเมาแล้ว ก็ปล่อยตัวเล่นชู้เต็มที่ เขารักความอับอายยิ่งกว่าศักดิ์ศรีของตน
[19] ลมพายุเอาปีกห่อเขาไว้ เขาจะอดสูเพราะเครื่องสัตวบูชาของเขา