[1] เมื่ออิสราเอลยังเด็ก เราก็รักเขา เราได้เรียกบุตรของเราออกจากอียิปต์
[2] เรา ยิ่งเรียกพวกเขามากเท่าใด พวกเขาก็ยิ่งออกห่างจากเรามากเท่านั้น พวกเขาถวายสัตวบูชาแก่พระบาอัล และเผาเครื่องหอมถวายแก่รูปเคารพอยู่เรื่อยไป
[3] แต่เรานี่แหละสอนเอฟราอิมให้เดิน เราอุ้มเขาทั้งหลายไว้ แต่เขาไม่รู้ว่า เราเป็นผู้รักษาเขาให้หาย
[4] เราจูงเขาด้วยสายแห่งความเมตตา ด้วยเชือกแห่งความรัก เราเป็นผู้ทำให้แอกที่ขากรรไกรของเขาเบาลง และเราก้มลงเลี้ยงเขา
[5] เขาจะไม่กลับไปแผ่นดินอียิปต์ แต่อัสซีเรียจะเป็นกษัตริย์ของเขา เพราะเขาปฏิเสธไม่ยอมกลับมาหาเรา
[6] ดาบจะรุกรานบรรดาเมืองของเขา จะทำลายดาลประตู ของเขา และผลาญเขาเสียเพราะแผนการของเขา
[7] ประชากรของเราตั้งใจจะเหินห่างจากเรา เขาร้องทูลองค์ผู้สูงสุด แต่พระองค์มิได้ทรงยกชูเขาเลย
[8] โอ เอฟราอิมเอ๋ย เราจะให้เจ้าแก่ผู้อื่นได้อย่างไร? โอ อิสราเอลเอ๋ย เราจะมอบเจ้าแก่ผู้อื่นได้อย่างไร? เราจะให้เจ้าเหมือนเมืองอัดมาห์ได้อย่างไร? เราจะทำให้เจ้าเหมือนเมืองเศโบยิมได้อย่างไร? จิตใจของเราปั่นป่วนอยู่ภายใน ความเอ็นดูของเราก็คุกรุ่นขึ้น
[9] เราจะไม่จัดการด้วยความกริ้วอันร้อนแรง เราจะไม่ทำลายเอฟราอิมอีก เพราะเราเป็นพระเจ้าไม่ใช่มนุษย์ เราเป็นผู้บริสุทธิ์ท่ามกลางพวกเจ้า เราจะไม่มาด้วยความโกรธ
[10] เขาทั้งหลายจะติดตามพระยาห์เวห์ไป ผู้เปล่งพระสุรเสียงดั่งราชสีห์ เออ พระองค์จะเปล่งพระสุรเสียง และบรรดาบุตรของพระองค์จะตัวสั่นสะท้านจากทิศตะวันตก
[11] เขาจะตัวสั่นสะท้านมาเหมือนวิหคจากอียิปต์ และเหมือนนกพิราบจากแผ่นดินอัสซีเรีย เราจะให้เขากลับบ้าน พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ
[12] เอฟราอิมได้กั้นล้อมเราไว้ด้วยการโกหก และพงศ์พันธุ์อิสราเอลล้อมเราด้วยเล่ห์ลวง และยูดาห์ยังเถลไถลไปจากพระเจ้า และจากองค์บริสุทธิ์ผู้เที่ยงธรรม