[1] Boże pomst! Panie Boże pomst! rozjaśnij się!
[2] Podnieś się, o Sędzio wszystkiej ziemi! a daj zapłatę pysznym.
[3] Dokądże niepobożni, Panie! dokądże niepobożni radować się będą?
[4] Długoż będą świegotać i hardzie mówić, chlubiąc się wszyscy, którzy czynią nieprawość?
[5] Lud twój, Panie! trzeć, a dziedzictwo twoje trapić?
[6] Wdowy i przychodniów mordować? a sierotki zabijać?
[7] Mówiąc: Nie widzi tego Pan, ani tego rozumie Bóg Jakóbowy.
[8] Zrozumicież, o wy bydlęcy między ludźmi! a wy szaleni kiedyż zrozumiecie?
[9] Izali ten, który szczepił ucho, nie słyszy? i który ukształtował oko, izali nie widzi?
[10] Izali ten, który ćwiczy narody, nie będzie karał? który uczy człowieka umiejętności.
[11] Pan zna myśli ludzkie, iż są szczerą marnością.
[12] Błogosławiony jest mąż, którego ty ćwiczysz, Panie! a zakonu twego uczysz go.
[13] Abyś mu sprawił pokój od złych dni, ażby był wykopany dół niezbożnikowi.
[14] Albowiem, nie opuści Pan ludu swego, a dziedzictwa swego nie zaniecha.
[15] Ale aż ku sprawiedliwości obróci się sąd, a za nim wszyscy serca uprzejmego.
[16] Któżby się był zastawił za mną przeciwko złośnikom? ktoby się był ujął o mnie przeciwko tym, którzy czynią nieprawość?
[17] By mi był Pan nie przybył na pomoc, małoby była nie mieszkała dusza moja w milczeniu.
[18] Jużem był rzekł: Zachwiała się noga moja; ale miłosierdzie twoje, o Panie! zatrzymało mię.
[19] W wielkości utrapienia mego, we wnętrznościach moich, pociechy twoje rozweselały duszę moję.
[20] Izali z tobą towarzyszy stolica nieprawości tych, którzy stanowią krzywdę miasto prawa?
[21] Którzy się zbierają przeciwko duszy sprawiedliwego, a krew niewinną potępiają?
[22] Ale Pan jest twierdzą moją, a Bóg mój skałą ufności mojej.
[23] Onci obróci na nich nieprawość ich, a dla złości ich wytraci ich; wytraci ich Pan, Bóg nasz.