[1] Докъузынджы йылы, онунджы айнынъ онунджы куню РАББИ манъа шойле деди:
[2] – Инсан огълу! Бу кунни, бугуньки куннинъ адыны яз. Бу куню Вавилон падишасы Ерусалимни алкъагъа алды.
[3] Бу инат халкъкъа шу икяени айтып бер. Оларгъа айт: РАББИ-ТААЛЯ шойле дей: Къазанны алып къой, ичине сув толдур.
[4] -
[5] Энъ яхшы къойларны алып сой, къазаннынъ ичине эт къой, энъ яхшы этни – арт аякъ ве курегини къой, энъ яхшы кемиклернен оны толдур. Къазаннынъ тюбюне одун къой. Къазан яхшы къайнасын, кемиклер анда пишсин.
[6] РАББИ-ТААЛЯ шойле дей: Къан тёккен шеэрге беля олсун! Бу къазан тотлангъан, тоттан темизленмеген къазан! Оны бошатынъыз, этни кесек-кесек ичинден чыкъарынъыз, джереп чекменъиз.
[7] Онынъ ичинде къан тёкюльди. Бош къаяда къан тёкюльди. Оны топракъ олмагъан ерде тёктилер, шунынъ ичюн топракъ оны къапаталмады.
[8] Ачувымны алевлендирмек ичюн, акътыманымны алмакъ ичюн, Мен къанны бош къаяда къалдырдым, оны гизлемеге мумкюн олмасын деп.
[9] Шунынъ ичюн РАББИ-ТААЛЯ шойле дей: Къан тёккен шеэрге беля олсун! Мен атеш якъмакъ ичюн, чокъ одун къояджагъым.
[10] Чокъча одунларны топла, атешни якъ, этни яхшы пишир. Ягъы къайнап битсин, кемиклер къавурылып, янсынлар.
[11] Сонъра бош къазанны комюрлер устюне къой, къазан къызсын, онынъ бакъыры къызарсын, ичиндеки кири ирисин, тоту исе янып битсин.
[12] Амма эписи эмегим бошуна кетти: къазаннынъ къалын тоту кетмеди, атеш биле оны темизлеп оламады.
[13] Арамлыгъынъ пек буюк. Мен сени чокъ темизлей эдим, амма сен темизленмединъ. Энди Меним гъазабым санъа тюшип, ятышмагъандже, сен арамлыгъынъдан темизленип оламазсынъ.
[14] Мен, РАББИ, буны айтам. Вакъыт якъынлаша, ве Мен буны япаджагъым. Энди Мен арткъа къайтмам, аджымам, пешман да этмем. Сен юрген ёлларынъа коре ве ишлеринъе коре джезаланаджакъсынъ, – дей РАББИ-ТААЛЯ.
[15] РАББИ манъа шойле деди:
[16] – Инсан огълу! Бакъ, сенинъ севимли кишинъни сенден хасталыкънен аладжагъым. Амма сен аджынма ве агълама, козьяш да тёкме.
[17] Сесинъни чыкъармайып, яс тут, лякин дженазе адетлерини япма. Башынъа сарыкъ багъла, аякъкъапларынъны кий, мыйыгъынъны къапатма, ве адамлар санъа кетирген ашыны ашама.
[18] Саба мен халкънен лаф эттим, акъшам исе апайым кечинди. Эртеси куню манъа буюрылгъаныны яптым.
[19] Адамлар менден сорадылар: – Шу япкъанларынънынъ биз ичюн не манасы бар?
[20] Мен оларгъа бойле джевап бердим: – РАББИнинъ хабери манъа кельди.
[21] РАББИ-ТААЛЯ Исраиль халкъына шойле дей: «Бакъ, Мен бойле япаджагъым ки, Меним Азиз Еримни, кучюнъизнинъ къуванчыны, козь бебегинъизни, джанларынъызнынъ севинчини арамлайджакълар. Сизлерде къалгъан огъулларынъыз ве къызларынъыз исе къылычтан оледжеклер».
[22] О вакъыт сизлер мен япкъаным киби япаджакъсынъыз. Агъызларынъызны къапатмайджакъсынъыз, биревлернинъ ашларыны ашамайджакъсынъыз.
[23] Башларынъызда сарыкълар, аякъларынъызда аякъкъаплар оладжакъ. Сиз аджынмайджакъсынъыз ве агъламайджакъсынъыз, амма озь гуналарынъыз ичюн азып-тозаджакъсынъыз, бир-биринъизнинъ огюнде ынъранаджакъсынъыз.
[24] «Ехезкель сизге бельги олсун: сиз онынъ япкъаны киби япаджакъсынъыз. Буларнынъ эписи олып кечкен сонъ, Мен – РАББИ-ТААЛЯ олгъанымны биледжексинъиз».
[25] Сен исе, инсан огълу, бекле. Мен оларнынъ къалесини, къуванчыны ве шуретини, козь бебеклерини ве джанларынынъ севинчи олгъан огъулларыны ве къызларыны тартып алгъан куню
[26] сагъ къалгъан санъа келип, хабер кетиреджек.
[27] О куню, сагъ къалгъан санъа кельген вакъытта, сен лаф этип башлайджакъсынъ, бир даа индемейип отурмайджакъсынъ, ве сен оларгъа бир бельги оладжакъсынъ. О заман Мен – РАББИ олгъанымны биледжеклер.