[1] РАББИнинъ Шурети манъа бойле корюнди. Мен буны корип, бетимнен ерге йыкъылдым. Сонъ айткъаннынъ сесини эшиттим. О, манъа шойле деди: – Инсан огълу, аякъларынъа тур. Мен сеннен лаф этеджегим.
[2] О, манъа айтаяткъанда, ичиме Рух кирди ве мени аякъларыма тургъузды. Мен меннен лаф эткенни динъледим.
[3] О, манъа бойле деди: – Инсан огълу! Мен сени Исраильнинъ огъулларына, Манъа къаршы чыкъкъан халкъкъа йиберем. Бугуньге къадар оларнынъ озьлери де, баба-деделери де Манъа къаршы чыкъып, гуна япалар.
[4] Олар бойсунмаз ве таш юрекли балалардыр. Мен сени оларгъа йиберем. Сен оларгъа РАББИ-ТААЛЯнынъ сёзлерини хабер этеджексинъ.
[5] Олар сени динълесе – динълесинлер, динълемесе – динълемесинлер. Олар инат халкъ олса да, оларнынъ араларында РАББИнинъ пейгъамбери олгъаныны бильсинлер.
[6] Сен исе, инсан огълу, олардан къоркъма, оларнынъ сёзлеринден де къоркъма. Олар сенинъ чевре-четинъде тикенлер ве когем чалылары киби олса да, сен чаянлар арасында яшасанъ да, оларнынъ айтаджакъларындан къоркъма ве къоркъунчлы юзьлеринден дешетленме. Олар исьянджы халкътыр.
[7] Олар сени истесе – динълесинлер, истемесе – динълемесинлер, амма сен Меним сёзлеримни бу инат халкъкъа хабер эт.
[8] Инсан огълу, Мен санъа айтаджакъларымны динъле! Шу инат халкъ киби, инат олма. Агъзынъны ач да, Мен санъа береджек шейни аша.
[9] Бакъсам, манъа узангъан бир къолны корьдим, ичинде де бир бурулгъан кягъыт бар эди.
[10] О, меним огюмде кягъытны ачты. Кягъытнынъ ичи де, тышы да язылгъан эди. Анда агълавлар, инъильтилер ве гъам-къасеветлер акъкъында язылгъан эди.