[1] Мына Джемаат Башынынъ сёзлери. О, Давутнынъ огълу олып, Ерусалим шеэринде падишалыкъ япа эди.
[2] – Бош, бош, эр шей бошуна, – деди Джемаат Башы.
[3] Ер юзюнде япкъан ишлеринден адамгъа не файда?
[4] Несиллер келир, несиллер кечер, дюнья исе эбедий турар.
[5] Кунеш догъар, кунеш къавушыр, къавушкъан сонъ, догъаджакъ ерине ашыкъар.
[6] Ель дженюпке уфюрип, шимальге айланыр. Ель айланыр-айланыр ве озь ёлуна къайтыр.
[7] Эписи дерьялар денъизге акъар, денъиз исе толып-ташмаз. Сонъ дерьялар, акъмакъ ичюн, кене ирмакъларына къайтыр.
[8] Эр бир шей ёрулта; адам эр шейни анълатып оламаз. Козь бакъып тоймаз, къулакъ эшитип толмаз.
[9] Эвель не олгъан олса, кене о олур, эвель не япылгъан олса, кене о япылыр. Ер юзюнде ич бир янъылыкъ ёкъ.
[10] Базыда: «Бакъ, бу янъылыкътыр!» – деп, бирде-бир шей акъкъында айталар. Амма бу да бизден эвель, кечкен асырларда олгъан эди.
[11] Эвель олып кечкен кимсенинъ акъылында ёкъ, илериде оладжагъы да бизден сонъ кельгенлернинъ акъылларында къалмаз.
[12] Мен Джемаат Башы, Ерусалимде Исраильнинъ падишасы эдим.
[13] Кок тюбюнде бутюн олгъан шейлерни икмет иле огренип анъламакъ ичюн, бутюн юрегимнен янаштым. Бу, Алла инсан огъулларына огърашмакъ ичюн берген иш къыйындыр.
[14] Ер юзюнде олгъан эписи ишлерни мен тюшюнип корьдим, эписи бошуна ве ель къувалавдыр!
[15] Къыйышны догъуртмагъа, олмагъан шейни де саймагъа чаре олмаз.
[16] Мен бойле тюшюндим: «Мына мен улу олдым ве Ерусалимде менден эвель олгъан эписи падишалардан зияде икметке саип олдым. Акъылым чокъ икмет ве бильгиге толды».
[17] Икметни ве акъылсызлыкънен ахмакълыкъны анъламакъ ичюн, бутюн юрегимнен ынтылдым – бу да ель къувалав олгъаныны анъладым.
[18] Чокъ икмет чокъ къасевет догъурыр, бильги арттыргъан кедер де арттырыр.