[1] พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า
[2] “จงส่งคนไปสอดแนมแผ่นดินคานาอันที่เราให้แก่คนอิสราเอล จงส่งคนจากเผ่าของบรรพบุรุษเผ่าละคน ทุกคนต้องเป็นผู้นำในเผ่านั้น”
[3] โมเสสจึงส่งพวกเขาไปจากถิ่นทุรกันดารปารานตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ ทุกคนเป็นหัวหน้าของคนอิสราเอล
[4] ต่อไปนี้เป็นรายชื่อของคนเหล่านั้น ชัมมุวาบุตรศักเกอร์จากเผ่ารูเบน
[5] ชาฟัทบุตรโฮรีจากเผ่าสิเมโอน
[6] คาเลบบุตรเยฟุนเนห์จากเผ่ายูดาห์
[7] อิกาลบุตรโยเซฟจากเผ่าอิสสาคาร์
[8] โฮเชยาบุตรนูนจากเผ่าเอฟราอิม
[9] ปัลทีบุตรราฟูจากเผ่าเบนยามิน
[10] กัดเดียลบุตรโสดีจากเผ่าเศบูลุน
[11] กัดดีบุตรสุสีจากเผ่าพันธุ์โยเซฟคือเผ่ามนัสเสห์
[12] อัมมีเอลบุตรเกมัลลีจากเผ่าดาน
[13] เสธูร์บุตรมีคาเอลจากเผ่าอาเชอร์
[14] นาบีบุตรโวฟสีจากเผ่านัฟทาลี
[15] เกอูเอลบุตรมาคีจากเผ่ากาด
[16] เหล่านี้เป็นรายชื่อของคนที่โมเสสส่งไปสอดแนมที่แผ่นดินนั้น แต่โมเสสเรียกชื่อโฮเชยาบุตรนูนว่าโยชูวา
[17] โมเสสส่งเขาทั้งหลายไปสอดแนมแผ่นดินคานาอัน และสั่งพวกเขาว่า จงเข้าไปทางเนเกบ แล้วขึ้นไปยังเขตเทือกเขา
[18] ตรวจดูว่าแผ่นดินนั้นเป็นอย่างไร และดูว่าคนที่อยู่ในแผ่นดินนั้น เข้มแข็งหรืออ่อนแอ มีจำนวนมากหรือน้อย
[19] ดูว่าแผ่นดินที่พวกเขาอยู่นั้นดีหรือเลว เมืองต่างๆ ที่เขาอยู่นั้นเป็นค่ายหรือมีกำแพงป้องกัน
[20] ดูว่าแผ่นดินนั้นอุดมสมบูรณ์หรือไม่ มีป่าไม้ในนั้นหรือไม่ ท่านทั้งหลายจงมีใจกล้าหาญ และนำผลไม้ของแผ่นดินนั้นกลับมาบ้างด้วย” (เวลานั้นเป็นฤดูผลองุ่นรุ่นแรกกำลังสุก)
[21] เขาทั้งหลายจึงขึ้นไปสอดแนมแผ่นดิน ตั้งแต่ถิ่นทุรกันดารศิน จนถึงเรโหบตรงทางเข้าเมืองฮามัท
[22] เขาขึ้นไปทางเนเกบ ถึงเมืองเฮโบรนที่มีพวกคนอานาคคืออาหิมาน เชชัย และทัลมัยอยู่ที่นั่น (เมืองเฮโบรนนี้ถูกสร้างขึ้นก่อนเมืองโศอันในอียิปต์เจ็ดปี)
[23] เขาทั้งหลายมาถึงหุบเขาเอชโคล์ แล้วพวกเขาตัดองุ่นกิ่งหนึ่งที่มีองุ่นพวงหนึ่งจากที่นั่น ต้องใช้สองคนหามด้วยไม้คาน และพวกเขายังเก็บลูกทับทิมและมะเดื่อมาบ้าง
[24] เขาเรียกที่นั่นว่าหุบเขาเอชโคล์ เพราะพวงองุ่นซึ่งคนอิสราเอลตัดมาจากที่นั่น
[25] เมื่อผ่านไป 40 วัน เขาทั้งหลายก็กลับจากการสอดแนมแผ่นดินนั้น
[26] เขากลับมายังโมเสส อาโรน และชุมนุมชนอิสราเอลในถิ่นทุรกันดารปารานที่คาเดช พวกเขากลับมารายงานต่อท่านทั้งสองและชุมนุมชนทั้งหมด ทั้งให้ดูผลไม้ของแผ่นดินนั้น
[27] เขาทั้งหลายเล่าให้โมเสสฟังว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายไปถึงแผ่นดินซึ่งท่านส่งเราไปนั้น ที่นั่นมีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์จริง และนี่เป็นผลไม้ของแผ่นดินนั้น
[28] แต่ว่าคนที่อยู่ในแผ่นดินนั้นมีกำลังมาก เมืองของพวกเขาก็มีกำแพงป้องกันและใหญ่โตมาก นอกจากนั้นเรายังเห็นลูกหลานคนอานาคที่นั่นด้วย
[29] คนอามาเลขอาศัยในดินแดนทางทิศใต้ คนฮิตไทต์ คนเยบุส และคนอาโมไรต์อยู่บนภูเขา คนคานาอันอาศัยอยู่ที่ริมทะเลและตามฝั่งแม่น้ำจอร์แดน”
[30] แต่คาเลบได้ให้ประชาชนเงียบต่อหน้าโมเสสแล้วกล่าวว่า “ให้เราขึ้นไปทันทีและยึดแผ่นดินนั้น เพราะเราจะชนะแน่นอน”
[31] แต่คนทั้งหลายที่เข้าไปสอดแนมด้วยกล่าวว่า “เราไม่สามารถเข้าไปและชนะคนเหล่านั้นได้ เพราะพวกเขามีกำลังมากกว่าเรา”
[32] พวกเขายังกล่าวร้ายเรื่องแผ่นดินที่ได้ไปสอดแนมมาโดยเล่าให้คนอิสราเอลฟังว่า “แผ่นดินที่เราไปสอดแนมดูมาตลอดแล้วนั้น เป็นแผ่นดินที่กินคนซึ่งอยู่ในนั้น ชาวเมืองทั้งหมดที่เราเห็นล้วนเป็นคนรูปร่างใหญ่โต
[33] ที่นั่นเราเห็นคนเนฟิล (คนอานาคนั้นมาจากคนเนฟิล) ในสายตาของเรา เราเป็นเหมือนตั๊กแตน และเราก็เป็นเช่นนั้นในสายตาของพวกเขา”