[1] Yesus jeung murid-murid-Na geus narepi ka peuntaseun Talaga Galilea beulah ditu, di wewengkon Gerasa.
[2] Barang Anjeunna lungsur tina parahu, papanggih jeung hiji jelema anu datangna ti pakuburan di dinya. Eta jelema diraksuk ku roh-roh jahat,
[3] cicingna di kuburan-kuburan. Eta jelema geus teu bisa ditalian sanajan ku rante.
[4] Geus sababaraha kali suku jeung leungeunna ditalian, tapi rantena dipegatkeun deui, dipegatkeun deui, beusi bangkol sukuna dibubukkeun. Taya nu bisa nalukkeun ku bedas-bedasna.
[5] Beurang peuting ngaprak di kuburan-kuburan jeung di pasir-pasir, ceuceuleuweungan bari nurihan maneh ku batu seukeut.
[6] Sanggeus nenjoeun ka Yesus ti nu rada anggang, tuluy lumpat nyampeurkeun, brek bae deku di payuneuna-Na,
[7] tuluy ngagorowok, “Yesus, Putra Allah Nu Maha Agung! Aya pikersaeun naon ka kuring? Demi Allah, kuring ulah disiksa!” (
[8] Nu matak sasambat kitu sabab ku Yesus ditimbalan kieu, “Eh, roh jahat, kaluar maneh ti eta jelema!”)
[9] Ku Yesus dipariksa, “Maneh saha ngaran?” Jawabna, “Ngaran kuring ‘Legiun’ sabab kacida lobana!”
[10] Manehna terus nunuhun supaya ku Yesus ulah diusir ti eta daerah.
[11] Teu jauh ti dinya aya babi sabubuhan keur nyaratuan di lamping pasir.
[12] Roh-roh jahat teh nunuhun ka Yesus, “Kuring idinan nyurup ka itu babi-babi.”
[13] Sanggeus diidinan, eta roh-roh jahat teh kalaluar tuluy nyarurup ka eta babi-babi. Babi-babina anu kabehna aya dua rebu tuluy laluncatan ka talaga tina hiji gawir, kabeh titeuleum.
[14] Anu ngajaragana tingbalecir ka kota jeung desa-desa sakurilingna, nyebarkeun beja. Tuluy jalma-jalma kalaluar rek narenjo eta kajadian.
[15] Barang daratang, jelema anu tas kasurupan teh aya, keur diuk jeung geus make pakean, ingetanana geus waras. Maranehna kacida sarieuneunana ku Yesus.
[16] Anu nyaraksian sorangan nu kajadian ka eta jelema jeung ka babi-babi tea tuluy nyaritakeun deui ka nu sejen.
[17] Geus kitu urang dinya nunuhun ka Yesus supaya Anjeunna buru-buru ngantunkeun daerah maranehna.
[18] Waktu Yesus naek deui kana parahu, jelema anu tas kasurupan teh hayangeun milu. “Mugi abdi dicandak,” carekna.
[19] Tapi ku Anjeunna teu diidinan, saur-Na, “Mending balik. Caritakeun ka kulawarga pitulung Pangeran anu geus mikaheman ka maneh.”
[20] Manehna nurut, tuluy indit ngider ka sakuliah wilayah Sapuluh Kota, nyaritakeun pitulung Yesus ka dirina. Urang dinya kacida hareraneunana.
[21] Yesus mulih deui ka peuntaseun eta talaga. Sasumpingna, jelema-jelema tuluy tumplek ka Anjeunna di sisi talaga.
[22] Sabot kitu, datang pangurus imah ibadah di dinya, ngaranna Yairus, terus sujud ka Yesus,
[23] tuluy ngalengis ka Anjeunna, pokna, “Pun anak awewe udur, mugi ku Bapa ditumpangan panangan, tangtos cageur sareng tiasa hirup teras.”
[24] Yesus angkat ti dinya jeung manehna. Sapanjang jalan jelema-jelema anu marilu laleumpangna mani padeukeut-deukeut jeung Anjeunna.
[25] Aya hiji awewe boga kasakit haid, ngagetih terus geus dua welas taun teu cageur-cageur,
[26] tabib-tabib taya nu sanggup. Duitna geus beak dipake tatamba, tapi kasakitna teu cageur-cageur, malah tambah parna.
[27] Sanggeus meunang beja hal Yesus, manehna tuluy milu seselendep jeung nu rea ka pungkureun Anjeunna.
[28] Ceuk pikiranana, “Asal bisa nyabak jubah-Na bae tangtu aing cageur.”
[29] Tuluy manehna nyabak kana jubah Yesus. Harita keneh ngagetihna tuluy eureun, sarta karasaeun ku manehna yen panyakitna anu sakitu nyusahkeunana teh cageur.
[30] Bareng jeung eta ku Yesus karaoseun aya tanaga anu mencar ti salira-Na. Anjeunna luak-lieuk sarta mariksa, “Saha anu nyabak ka Kami?”
[31] Ceuk murid-murid, “Naha nganggo mariksakeun anu nyabak, pan kauninga jalmi sakieu nyedekna ka Bapa?”
[32] Tapi Anjeunna terus bae luak-lieuk milarian anu nyabak-Na.
[33] Ari awewe tea sanggeus nyaho anu kajadian ka dirina, nyampeurkeun terus sujud ka Anjeunna bari ngadegdeg sieuneun, sarta unjukan sabalakana.
[34] Saur Yesus, “Anaking, ku sabab Nyai percaya, Nyai jadi cageur. Heug sing salamet. Panyakit anu nyusahkeun ka Nyai geus cageur pisan.”
[35] Sabot Yesus sasauran kitu aya jurungan ti imah Yairus, ngabejaan ka manehna, “Tuang putra teh parantos teu aya, teu kedah ngarerepot deui ka Pa Guru.”
[36] Yesus teu malire kana ucapan maranehna, sarta ngalahir ka Yairus saur-Na, “Ulah jadi pikir, percaya bae.”
[37] Jalma rea ku Anjeunna dilarang terus marilu salian ti Petrus, Yakobus jeung Yohanes.
[38] Sanggeus narepi ka imah Yairus, Yesus ningali kaayaan kacida ributna, sarta ngadangu aya anu ceurik jejeritan jeung anu midangdam.
[39] Yesus lebet tuluy ngalahir, “Ku naon raribut? Ku naon careurik? Budak teh lain maot, keur sare!”
[40] Jelema-jelema anggur nyeungseurikeun ka Anjeunna, tapi ku Anjeunna dipiwarang kalaluar kabeh. Anjeunna lebet ka kamar nyandak indung bapana eta budak jeung murid anu tiluan.
[41] Budak teh leungeunna dicepeng tuluy dilahiran, “Talita, kumi!” hartina, “Nyai, Kami nitah: hudang!”
[42] Budak teh ngulisik cengkat terus turun leuleumpangan. (Umurna geus dua belas taun.) Jelema-jelema mani barengong.
[43] Tapi Yesus ngalarang keras maranehna nyaritakeun eta kajadian ka nu sejen. “Budak teh bere dahar!” saur-Na.