[1] ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ພວກເຈົ້າເອງກໍຮູ້ວ່າ ການທີ່ພວກເຮົາມາຢ້ຽມຢາມພວກເຈົ້ານັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເສຍປະໂຫຍດ.
[2] ພວກເຈົ້າກໍຮູ້ແລ້ວວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການຂົ່ມເຫັງ ແລະການປະຈານຢ່າງໃດ ໃນເມືອງຟີລິບປອຍ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາມາຫາພວກເຈົ້າໃນເມືອງເທສະໂລນິກ ເຖິງແມ່ນວ່າມີການຕໍ່ຕ້ານຢ່າງຫລວງຫລາຍຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນກໍຕາມ ພຣະເຈົ້າຂອງ^ພວກເຮົາກໍໄດ້ປະທານໃຈກ້າຫານແກ່ພວກເຮົາ ເພື່ອປະກາດຂ່າວປະເສີດທີ່ມາຈາກພຣະອົງແກ່ພວກເຈົ້າ.
[3] ຄຳເຕືອນສະຕິຂອງ^ພວກເຮົາຕໍ່ພວກເຈົ້ານັ້ນ ບໍ່ໄດ້ມາຈາກຄວາມ^ຫລົງຜິດ ຫລືເຈດຕະນາອັນຊົ່ວມົວໝອງ ແລະທັງບໍ່ແມ່ນກົນອຸບາຍຫລອກລວງດ້ວຍ.
[4] ແຕ່ຕາມດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລອງເບິ່ງໃຈຂອງເຮົາ ຈຶ່ງຊົງເຫັນຊອບທີ່ຈະມອບຂ່າວປະເສີດໄວ້ກັບເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງກ່າວຢູ່ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ພໍໃຈມະນຸດ ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ພໍພຣະໄທພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງທົດສອບເບິ່ງໃຈຂອງ^ເຮົາ^ທັງຫລາຍ.
[5] ພວກເຈົ້າກໍຮູ້ດີຢູ່ແລ້ວວ່າ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ມາຫາພວກເຈົ້າດ້ວຍຄຳເວົ້າປະຈົບ^ປະແຈງ ຫລືດ້ວຍຂໍ້ແກ້ຕົວ ເພື່ອອຳຄວາມ^ໂລບໄວ້ ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພະຍານໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ໃນເລື່ອງນີ້.
[6] ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຊອກຫາຄຳຊົມເຊີຍຈາກຜູ້ໃດ ທັງຈາກພວກເຈົ້າ ແລະຈາກຄົນອື່ນດ້ວຍ.
[7] ເຖິງແມ່ນວ່າ ເຮົາເປັນອັກຄະສາວົກຂອງ^ພຣະຄຣິດ ແລະມີສິດຮຽກຮ້ອງໄດ້ ແຕ່ພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າດ້ວຍໃຈສຸພາບອ່ອນໂຍນ ເໝືອນດັ່ງແມ່ທີ່ລ້ຽງລູກອ່ອນນ້ອຍຂອງຕົນ.
[8] ຍ້ອນຄວາມຮັກທີ່ພວກເຮົາມີສຳລັບພວກເຈົ້າ ພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ພ້ອມທີ່ຈະແບ່ງປັນຂ່າວປະເສີດໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ພ້ອມທີ່ຈະສະຫລະຊີວິດຂອງ^ພວກເຮົາໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າດ້ວຍ. ເພາະວ່າພວກເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຮັກຂອງ^ພວກເຮົາ.
[9] ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ພວກເຈົ້າຈຳໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ດຳເນີນພາລະກິດຢ່າງໃດ ແລະສູ້ຊົນຢ່າງໜັກໜ່ວງພຽງໃດ ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດການທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ເປັນພາລະໃດໆແກ່ພວກເຈົ້າ ເມື່ອພວກເຮົາປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກເຈົ້ານັ້ນ.
[10] ພວກເຈົ້າເປັນພະຍານໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ ແລະພຣະເຈົ້າກໍເຊັ່ນດຽວ^ກັນວ່າ, ຄວາມ^ປະພຶດຂອງ^ພວກເຮົາຕໍ່ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ເຊື່ອນັ້ນ ແມ່ນບໍຣິສຸດ, ຖືກຕ້ອງ, ທ່ຽງທຳ ແລະປາສະຈາກຄວາມຜິດ.
[11] ພວກເຈົ້າຮູ້ວ່າ, ພວກເຮົາໄດ້ປະພຶດກັບພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນ ເໝືອນດັ່ງພໍ່ກັບລູກໆຂອງຕົນ.
[12] ຄືເຕືອນສະຕິໜູນໃຈພວກເຈົ້າ ແລະສັ່ງເນັ້ນພວກເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ດຳເນີນຊີວິດຕາມຢ່າງສົມຄວນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງເອີ້ນເອົາເຈົ້າ^ທັງຫລາຍໃຫ້ເຂົ້າມາໃນຣາຊອານາຈັກ ແລະໃນສະຫງ່າຣາສີຂອງ^ພຣະອົງ.
[13] ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫລະ, ພວກເຮົາຈຶ່ງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າໂດຍບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບເອົາພຣະທຳຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ທີ່ໄດ້ຍິນຈາກພວກເຮົານັ້ນ ບໍ່ເໝືອນເປັນຂໍ້ຄວາມ^ຂອງ^ມະນຸດ, ແຕ່ເປັນຈິງ ຄືເປັນພຣະທຳຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ທີ່ດຳເນີນງານຢູ່ພາຍໃນເຈົ້າ^ທັງຫລາຍທີ່ເຊື່ອ.
[14] ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ປະຕິບັດຕາມແບບຢ່າງຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍໃນແຂວງຢູດາຍ ຊຶ່ງເປັນຂອງ^ພຣະເຈົ້າໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າ^ເຢຊູ ເພາະວ່າເຈົ້າ^ທັງຫລາຍໄດ້ທົນຮັບເອົາຄວາມ^ລຳບາກ ຈາກເພື່ອນຮ່ວມຊາດຂອງຕົນ ເໝືອນຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ ໄດ້ທົນຮັບເອົາຄວາມ^ລຳບາກ ຈາກພວກຢູດາດ້ວຍ.
[15] ແມ່ນພວກນີ້ແຫລະ ທີ່ໄດ້ປະຫານອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າກັບບັນດາຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳ ແລະໄດ້ຂົ່ມເຫັງພວກເຮົາດ້ວຍ. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າເສຍພຣະໄທຫລາຍທີ່ສຸດ ແລະພວກເຂົາກໍຕໍ່ສູ້ກັບທຸກໆຄົນຢ່າງໂຫດຮ້າຍ
[16] ໂດຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຫ້າມປາມພວກເຮົາ ບໍ່ໃຫ້ກ່າວແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ ເພື່ອຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈະພົ້ນໄດ້ ເພື່ອການຜິດບາບທີ່ພວກເຂົາເຮັດມານັ້ນ ຈະຄົບຖ້ວນ ແຕ່ໃນສຸດທ້າຍ ຄວາມ^ໂກດຮ້າຍຂອງ^ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕົກໃສ່ພວກເຂົາແລ້ວ.
[17] ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ຝ່າຍພວກເຮົາ ເມື່ອໄດ້ພັດພາກຈາກພວກເຈົ້າໄປຊົ່ວໄລຍະໜຶ່ງ ກໍຈາກໄປພຽງຮ່າງກາຍເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຈິດໃຈ ພວກເຮົາກໍລະນຶກຄິດເຖິງພວກເຈົ້າຫລາຍທີ່ສຸດ ແລະຍັງພະຍາຍາມຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະມາຫາພວກເຈົ້າ,
[18] ພວກເຮົາຢາກກັບມາຫາພວກເຈົ້າ ເຮົາເອງຄືໂປໂລ ພະຍາຍາມທີ່ຈະກັບມາຫາພວກເຈົ້າຫລາຍເທື່ອແລ້ວ ແຕ່ມານຊາຕານໄດ້ຂັດຂວາງພວກເຮົາໄວ້.
[19] ດ້ວຍວ່າ, ແມ່ນສິ່ງໃດຈະເປັນທີ່ຫວັງໃຈຂອງເຮົາ ຫລືທີ່ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີ ຫລືມົງກຸດ ອັນໃຫ້ມີຄວາມ^ອວດອ້າງ ຊ້ອງພຣະພັກອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າຂອງ^ເຮົາ^ທັງຫລາຍ ເມື່ອພຣະອົງຈະສະເດັດມາປາກົດ ບໍ່ແມ່ນພວກເຈົ້າດອກຫລື?
[20] ເພາະວ່າເຈົ້າ^ທັງຫລາຍນັ້ນແຫລະ ເປັນກຽດຕິຍົດ ແລະຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີຂອງ^ພວກເຮົາໂດຍແທ້ຈິງ.