[1] Козьлеримни кене котерип бакъкъанда, учкъан бир бургъу кягъыт корьдим.
[2] Мелек менден: – Не коресинъ? – деп сорады. – Мен бир учкъан бургъу кягъытны корем, – дедим. – Узунлыгъы он метр, кенълиги беш метр.
[3] О, манъа: – Бу – бутюн ер юзюне тюшеяткъан къаргъыштыр, – деди. – Бургъу кягъытнынъ бир янында язылгъаны киби, хырсызлыкъ эткен эр ким къырыладжакъ. Обир янында язылгъанына коре, ант этип ялан айткъан адам да ёкъ оладжакъ.
[4] – Мен бу къаргъышны ёллайджагъым, – дей Ордуларнынъ РАББИси. – Ве къаргъыш хырсызнынъ эвине ве Меним Адымнен ант этип ялан айткъан адамнынъ эвине киреджек. Къаргъыш о эвде къаладжакъ ве эм агъач омургъаларыны ве о япылгъан ташларны къырып ташлайджакъ.
[5] Сонъ меннен лаф эткен Мелек келип, манъа бойле деди: – Козьлеринъни котерип бакъ, ортагъа чыкъаяткъан бу шей недир?
[6] – Бу недир? – деп сорадым мен. – Бу – бир ольчев савутыдыр, – деди. – Бу бутюн ер юзюндеки халкънынъ къабаатларыдыр.
[7] Мына, къуршун къапагъы котерильди, ве анда, савутнынъ ортасында, бир къадын отура эди.
[8] – Бу – яманлыкънынъ озюдир, – деди Мелек ве къадынны савутнынъ ичине атты да, савутнынъ агъзыны къуршун къапагъынен къапатты.
[9] Козьлеримни котерип бакъсам, мына къанатларында ельнен учып кельген эки къадын пейда олды. Къанатлары лейлек къанатларына ошай эди. Олар савутны котердилер ве ернен кок арасында алып кеттилер.
[10] Меннен лаф эткен Мелектен: – Бу савутны къайда алып кетелер? – деп сорадым.
[11] – Шинар топрагъына. Анда олар къадынгъа эв къураджакъ, – деп джевап берди о. – Эр шей азыр олгъанда, олар савутны анда озь ибадет ерине къояджакъ.